SYNTHESIS OF THE ROLES AND DUTIES OF SAW-OU IN KRUENGSAI, KRUENGSAI PIJAVA, PIPAT MAINUAM AND MAHORI ENSEMBLE.
Main Article Content
Abstract
This article aims to review the prior understanding of the roles and duties of Saw-Ou in Kruengsai, Kruengsai Pijava, Pipat Mainuam and Mahori ensemble by analysis information from papers, educational books, researches and interviewing experts. To search the origin and review the role of clown of Saw-Ou and to search more roles of Saw-Ou through music ensemble context that Saw-ou popularly exist.
It shows that the role of clown of Saw-Ou appeared first in The explaining of Thai classical music By Mr.Boonthum Tramote ,1938. It is an original manuscript of Thai classical music papers at the present, until this role of Saw-Ou was repeatedly told and published so the Thai classical musicians often make Saw-Ou’s melody from different tone like someone who jump up and down all the time. After that, there are many experts try to explain the various kind of Saw-Ou’s roles and duties depending on what ensemble it is, for example the role of making lively melody in Kruengsai ensemble, the role of making Kruengsai Pijava ensemble’s voice more firmly, the role of making more smooth voice for Pipat mainuam ensemble and also the duty of playing along when singer sing. In addition, Saw-Ou has a duty of being Krueng-Tarm (play after high-pitch instruments in Lor and Khud melody).
Article Details
References
ขำคม พรประสิทธิ์. (2556). องุ่น บัวเอี่ยม นักร้องเสียงระฆังทอง. กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.
ขำคม พรประสิทธิ์ และคณะ. (บ.ก.). (2561). รำลึกดูรยศิลปิน หลวงไพเราะเสียงซอ (อุ่น ดุริยะชีวิน). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
คณะผู้ดำเนินงานโครงการดุริยางศิลป์ไทย รุ่นที่8. (2533). เครื่องสายไทยสมัยรัตนโกสินทร์. กรุงเทพฯ: โครงการการเรียนการสอนเพื่อเสริมประสบการณ์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธรณัส หินอ่อน. (2557). การประสมวงดนตรีไทย. ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
นัทธพงศ์ สุกุมาลย์. (2549). ความสัมพันธ์ของกระสวนทำนองของเครื่องดนตรีในวงเครื่องสายปี่ชวา: กรณีศึกษาเพลงเรื่องชมสมุทร. (ปริญญานิพนธ์ศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญธรรม ตราโมท. (2481). คำอธิบายวิชาดุริยางคศาสตร์ไทย. กรุงเทพฯ: ศิลปสนองการพิมพ์.
ปกรณ์ รอดช้างเผื่อน. (2559). เครื่องสายปี่ชวา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประชากร ศรีสาคร. (2564). ทำนองซออู้. กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
ประเวช กุมุท. มปป. สัมภาษณ์ในรายการวิทยุ สถานีวิทยุกระจายเสียงมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พงษ์ธร ชุติมานันท์. (2551). บทบาทของสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนตำบลต่อการพัฒนาการเกษตรในจังหวัดกำแพงเพชร. (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต). เชียงใหม่: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พระมหาไพสิทธิ์ สัตยาวุธ. (2542). บทบาทพระสงฆ์ในการพัฒนาชนบท: ศึกษากรณีพระเทพสีมาภรณ์ กับการพัฒนาชนบทในจังหวัดนครราชสีมา. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). นครปฐม: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
ยุทธนา ฉัพพรรณรัตน์. (2561). ดนตรีไทยศึกษา: ว่าด้วยการปรับวง. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). สารานุกรมศัพท์ดนตรีไทย ภาคคีตะ-ดุริยางค์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 2. นนทบุรี: สหมิตรพริ้นติ้ง.
________. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์ พับลิเคชั่น.
วรยศ ศุขสายชล. (2561). สัมภาษณ์. 10 มกราคม.
สงบศึก ธรรมวิหาร. (2545). ดุริยางค์ไทย. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุเมธ สุขสวัสดิ์. (2560). วิธีการบรรเลงซออู้ในวงปี่พาทย์ไม้นวมประกอบการแสดงของครูนิรมล ตระการผล. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 4(1), 35-44.
อาคม วัดไธสง. (2547). หน้าที่ผู้นำในการบริหารสถานศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2. สงขลา : มหาวิทยาลัยทักษิณ.
Theodore Sarbin and Raph H. Jurnur. (1995). Role the Encyclopedia of social Science. New York: Gordon and Breach Science Publishers, 236 – 214.