การเสริมสร้างความรู้และความเข้าใจในหมู่ประชาชนเกี่ยวกับกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท : ศึกษาศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทตามพระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ.2562 ในเขตอำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม

Main Article Content

ศักดิ์ชาย สุนทรธนาภิรมย์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับความรู้และความเข้าใจของประชาชนเกี่ยวกับกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท (2) ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อความรู้และความเข้าใจของประชาชน และ (3) เสนอแนวทางในการเสริมสร้างความรู้และความเข้าใจแก่ประชาชน โดยศึกษาจากกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 53 คน ในพื้นที่อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม
            ผลการวิจัยพบว่า ประชาชนส่วนใหญ่รู้จักและเข้าใจกระบวนการไกล่เกลี่ยในระดับพื้นฐาน แต่ยังมีข้อจำกัดด้านความเข้าใจเชิงลึกเกี่ยวกับขั้นตอนทางกฎหมาย ปัจจัยที่มีผลต่อความรู้และความเข้าใจ ได้แก่ ระดับการศึกษา ประสบการณ์ตรง แหล่งข้อมูล และบทบาทของเจ้าหน้าที่ศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาท แนวทางที่เหมาะสมในการเสริมสร้างความรู้ ได้แก่ การจัดอบรมเชิงปฏิบัติการ การเผยแพร่ผ่านสื่อออนไลน์ และการลงพื้นที่จัดกิจกรรมให้ความรู้โดยใช้เครือข่ายผู้นำชุมชน

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ณัฐวุฒิ ทองดี, สุรีย์พร แสงแก้ว และปัญญา ใจดี. (2563). การส่งเสริมความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับกระบวนการไกล่เกลี่ยโดยใช้กิจกรรมสาธิตในชุมชน. วารสารนิติศาสตร์ร่วมสมัย, 12(2), 45–62.

พรชัย สุนทรพันธ์. (2562). การศึกษาความรู้และทัศนคติของประชาชนต่อกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในชุมชน [วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].

มนตรี ศิลป์มหาบัณฑิต. (2550). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางแพ่ง. วิญญูชน.

มะรอนิง สาแลมิง และคณะ. (2554). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในสังคมพหุวัฒนธรรม: กรณีศึกษาในจังหวัดชายแดนภาคใต้. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

ศักดิ์ชาย สุนทรธนาภิรมย์. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทของหน่วยงานซึ่งดำเนินการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทตามพระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562: ศึกษาศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาครัฐประจำสำนักงานยุติธรรมจังหวัดมหาสารคาม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 43(3).

ศิริ ขาวสำอางค์. (2557). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในระดับชุมชน [วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยขอนแก่น].

ศูนย์ยุติธรรมชุมชน. (2564). รายงานผลการประชาสัมพันธ์กระบวนการยุติธรรมชุมชนผ่านสื่อออนไลน์. สำนักงานปลัดกระทรวงยุติธรรม.

สงัด ปัถวี. (2556). การเจรจาและการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท: ศาสตร์และศิลป์ของนักประนีประนอม. วิญญูชน.

สำนักงานศาลยุติธรรม. (2561). รายงานการส่งเสริมการระงับข้อพิพาททางเลือกในระบบยุติธรรมของประเทศไทย. สำนักงานศาลยุติธรรม.

Krisdiyanto, A., Chai, N., & Kiat, T. (2024). Effectiveness of mediation in resolving business disputes in the digital era. Rechtsnormen Journal of Law, 3(1). https://doi.org/10.70177/rjl.v3i1.2066

Stoilkovska, A., Mucunska Palevski, V., & Ilieva, J. (2015). Awareness about mediation as an alternative form of dispute resolution: Practices in the Republic of Macedonia. International Journal of Cognitive Research in Science, Engineering and Education, 3(1), 21–27. https://doi.org/10.23947/2334-8496-2015-3-1-21-27