การพัฒนากลยุทธทางการตลาดภูมิปัญญาผ้าทอท้องถิ่นเพื่อส่งเสริม การท่องเที่ยวโดยชุมชนตำบลทับสวาย อำเภอห้วยแถลง จังหวัดนครราชสีมา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยทางการตลาดภูมิปัญญาผ้าทอท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชน 2) เพื่อศึกษาศักยภาพชุมชนภูมิปัญญาผ้าทอท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนตำบลทับสวาย อำเภอห้วยแถลง จังหวัดนครราชสีมา และ 3) เพื่อศึกษาความแตกต่างระหว่างลักษณะประชากรศาสตร์ของนักท่องเที่ยวและพฤติกรรมการท่องเที่ยวต่อปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดภูมิปัญญาผ้าทอท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชน เป็นการวิจัยเชิงปริมาณโดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยวจำนวน 400 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการแจกแจงความถี่ อัตราส่วนร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบสมมติฐานด้วยสถิติการทดสอบที และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว ผลการวิจัย พบว่าปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด (8P’s) ภูมิปัญญาผ้าทอท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนตำบลทับสวาย อำเภอห้วยแถลง จังหวัดนครราชสีมา ในภาพรวมปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด (8P’s) อยู่ในระดับมาก ( =4.05) และศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชนภูมิปัญญาผ้าทอท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนตำบลทับสวาย อำเภอห้วยแถลง จังหวัดนครราชสีมา โดยมีศักยภาพด้านองค์ประกอบการท่องเที่ยวทั้ง 6 ด้าน โดยภาพรวมมีศักยภาพมากทุกด้าน ( =4.04) สำหรับผลการทดสอบสมมติฐาน พบว่าลักษณะทางประชากรศาสตร์ของนักท่องเที่ยวทุกด้านที่แตกต่างกัน ไม่ส่งผลทางพฤติกรรมการท่องเที่ยวต่อปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดภูมิปัญญาผ้าทอท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชน ตำบลทับสวาย อำเภอห้วยแถลง จังหวัดนครราชสีมาไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). สถิติและสถานการณ์การท่องเที่ยวในประเทศรายจังหวัดนครราชสีมา ปี 2567. https://minister.mots.go.th/news/category/760
กัญญารินทร์ ไชยจันทร์. (2565). การประเมินศักยภาพของสินค้าท้องเที่ยววิถีชีวิตชุมชนไทลือในจังหวัดน่าน จาก มุมมองของผุ้นำท้องถิ่น. วารสารมนุษย์ศาสตร์วิชาการ, 29(2), 36-50
กรมพัฒนาธุรกิจการค้า. (2566). ระบบคลังข้อมูลธุรกิจ. http://datawarehouse.dbd.go.th//bdw/search/seach2.html
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2564). วัฒนธรรม วิถีชีวิตและภูมิปัญญาท้องถิ่น. รุ่งศิลป์การพิมพ์.
กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. (2566). รายงานประจำปี 2566 กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. กรุงเทพฯ: ส่วนยุทธศาสตร์ และแผนงาน สำนักบริหารยุทธศาสตร์ กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม.
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์. (2560). การวิจัยการท่องเที่ยว: หลักการสู่การปฏิบัติในมุมสะท้อนสังคม. วารสาร บริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร, 12(1), 1-5.
โชคดี คู่ทวีกุล และชวลีย์ ณ ถลาง. (2567). การศึกษาทัศนคติของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อส่วนประสมทาง การตลาดบริการ ของการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในจังหวัดสุรินทร์. วารสารมหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 2(2), 54-65.
โชติอนันต์ พฤทธิ์พรชนน. (2560). การสื่อสารการตลาดครบวงจร. http://www.impressionconsult.com/web
/index.php/articles/341-imc-integrated-marketing-communication.html.
ฐิตาภา บำรุงศิลปะ. (2564). ศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนกรณีศึกษาชุมชนมีนบุรีอุปถัมภ์ กรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 3(2), 79-94.
ณัฐพงษ์ ศรีใจวงศ์ กรวิก พรนิมิต และรุ่งทรัพย์ ราษฏร์นิยม. (2565). การพัฒนากลยุทธ์ทางการตลาด: กรณีศึกษา กลุ่มทอผ้ากี่คำหมู่บ้านน้ำหลง อำเภอสบปราบ จังหวัดลำปาง. วารสารการบริหารและสังคมศาสตร์ ปริทรรศน์, 5(1), 39-52.
ธนภร จรูญนิมมาน. (2566). กลยุทธ์นวัตกรรมบริการและการตลาดบริการที่ส่งผลต่อการตัดสินใจใช้บริการของ ลูกค้าธุรกิจ ที่พักแรมในจังหวัดชุมพร. วารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล, 9(2), 21-33.
ธมนพัชร์ ศรีษะพลภูสิทธิ, วิทยาธร ท่อแก้วและกมลรัฐ อินทรทัศน. (2564). รูปแบบการสื่อสารในการถ่ายทอดภูมิ ปัญญาท้องถิ่นของกลุ่มทอผ้าไหมยกทองจันทร์โสมา จังหวัดสุรินทร์. วารสารสังคมศาสตร์แลt มานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(1), 100-117.
เปมิกา ศรีสุกใส และสุเมธ ธุวดาราตระกูล. (2565). การเปรียบเทียบระดับการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยใ ในการใช้บริการที่พักประเภทพูลวิลล่าในเขตพัฒนาการท่องเที่ยวฝั่งทะเลตะวันตกของประเทศไทย. วารสารรัชตภาคย์, 17(51), 51-68.
พรสุดา ปานเกษม. (2557). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีอิทธิพลต่อกระบวนการตัดสินใจเลือกใช้บริการ ศูนย์บริการยางรถยนต์ กรณีศึกษา ห้างหุ้นส่วนจำกัดสุชาดาการยาง. ปทุมธานี. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยี ราชมงคลธัญบุรี.
พลอย แย้มเสนาะ. (2560). กลยุทธ์ทางการตลาด. https://sites.google.com
ภัทราพร สิทธิฉัตรทอง. (2562). การศึกษาพฤติกรรมและปัจจัยในการเลือกเดินทางของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่ เดินทางมาท่องเที่ยวเกาะพีพี จังหวัดกระบี่. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ภัทรวดี อัคลาและการุณย์ บัวเผื่อน. (2558). วิธีการอนุรักษ์ผ้าไหมมัดหมี่ของชาวบ้านห้วยแคน อำเภอกุดรัง จังหวัดมหาสารคาม. วารสารสหวิทยาการวิจัย:ฉบับบัณฑิตศึกษา, 4(2), 95-101.
วารุณี ประไพรเมือง. (2565). แนวทางการท่องเที่ยวเชิงพุธวิถีใหม่ New Normal. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(3), 396-408.
ศิวาพร พยัคฆนันท์, อัครเดช สุพรรณฝ่าย, พรรณนิการ์ กงจักร, พุฒิพงษ์ รับจันทร์, อาภาพร บุญประสพ และ รุจิเรศ รุ่งสว่าง. (2564). การพัฒนาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวชุมชนผ้าไหมทอมือ ตำบลสวาย อำเภอ เมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์. วารสารธรรมศาสตร์, 40(2), 130-156.
สำนักงานจังหวัดนครราชสีมา. (2567). แผนพัฒนาจังหวัดนครราชสีมาระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2566 - 2570). สืบค้น จาก https://www2.nakhonratchasima.go.th/ebook_strategy
สุธิดา ราศรี, ตระกูล จิตวัฒนากร, ประภาศรี เหิกขุนทด และกนกกร เกิดเงิน. (2563). ส่วนประสมการตลาด บริการของหมู่บ้านท่องเที่ยว OTOP ผ้าไหมไทย นวัตวิถี กรณีศึกษา : บ้านตะเคียน อำเภอสำโรงทาบ จังหวัดสุรินทร์. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 4(3), 219-232.
องค์การบริหารส่วนตำบลทับสวาย. (2567). สภาพทั่วไปและความเป็นมาของตำบลทับสวาย. https://www.taps
awai.go.th/condition
อลิศรา ธรรมบุตร , พัชราวรรณ อาจหาญ และทัศนียา นิลฤทธิ์. (2564). กลยุทธ์การส่งเสริมการตลาดผ้าไหมทอ มือพื้นถิ่นจังหวัดสุรินทร์. วารสารวิชาการเทคโนโลยีการจัดการ, 2(2), 1-13.
Best, J. W. (1977). Research in Education. Englewood Cliffs, New Jersy: Pretice Hall.
Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination in the future. Tourism Management, 21(1), 97- 116.
Aderhold, P. (2011). Community Based Tourism in Sustainable Tourism Development. Journal Great Potential with Risk/Contours (in focus), 21(2), 109-118.
Cooper, C., & Hall, M. C. (2008). Contemporary Tourism: An International Approach. Oxford: Butterworth- Heinemann.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York : Harper Collins Publishers.
Kotler, P., & Armstrong, G. (2018). Principles of marketing (17th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Kotler, P. & Keller, K.L. (2012). Marketing Management (14th ed.). Upper Saddle River, N.J.: Pearson Education.
Likert, R. (1967). “The Method of Constructing and Attitude Scale,” in Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley & Son.
Lovelock, C. H., & Wright, L. (2002). Principles of Service Marketing and Manangement. New Jersey: Pearson Education.
Mcdonald, M., & Wilson, H. (2016). Marketing Plan (8thed.). England: Wiley.
Nunnally, J. C. (1987). Psychometric theory (2nd ed.). New York: NY: McGraw-Hill.
Park, S-Y., & Leiper, N. (2010). Skyscrapers' influence on cities’ roles as tourist destinations. Current Issues in Tourism, 13, in press.
Pelasol, M. R. J., Toyoba, M. A. T., Mondero, E., Jugado, K. & Lahayhay, C. (2012). Destinations in the Southern Part of Iloilo, Philippines. JPAIR Multidisciplinary Research, 8(1), 90–97.
Peter, P. J., & Olson, J. C. (2010). Consumer Behavior and Marketing Strategy. Mc Graw-Hill Irwin.
Rovinelli, R.J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion- referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, (2), 49-60.
Scheffe, H. (1959). The analysis of variance (6th ed.). New York: Jonh Wiley & Sons.
The World Tourism Organization (UNWTO). (2016). World’s Top Tourism Destinations. UNWTO Tourism Highlights. UNWTO Publications.
Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory statistics (2nd ed.). New York: Harper & Row.
