ภาพแทนสตรีราชสำนักล้านนาในบทบาททางการเมือง ใน นวนิยายอิงประวัติศาสตร์ ของ กฤษณา อโศกสิน ภาพแทนสตรีราชสำนักล้านนา
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์กลวิธีการสร้างภาพแทนสตรีราชสำนักล้านนาในบทบาททางการเมือง ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ ของ กฤษณา อโศกสิน ใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเอกสาร ข้อมูล คือ นวนิยายชุดอิงประวัติศาสตร์ล้านนา ของ กฤษณา อโศกสิน จำนวน 4 เรื่อง ได้แก่ เวียงแว่นฟ้า หนึ่งฟ้าดินเดียว นางพญาหลวง และขุนหอคำ ใช้แนวคิดภาพแทน และแนวคิดวาทกรรม เป็นแนวทางวิเคราะห์ ผลการวิจัย พบว่า กฤษณา อโศกสิน ประกอบสร้างสตรีราชสำนักล้านนาที่เป็นตัวละครเอกหญิงของเรื่อง 3 ตัว ได้แก่ มหาเทวีศรีอโนชา (เจ้าย่า) เจ้าหญิงดารกาเด่นดวง และเจ้าหญิงบัวหลวงเริงธาร ให้มีราชจริยวัตรตามขัตติยนารีล้านนา เป็นแบบอย่างในการครองตน ครองคน และครองงาน เป็นที่เคารพของประชาชน มีบุคลิกภาพตามแบบสตรีสูงศักดิ์ผ่านการพูด วิธีคิด การกระทำ การตัดสินใจ และมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดในการปกครองคนในคุ้มหลวงฐานะเจ้านาย โดยมหาเทวีศรีอโนชา (เจ้าตนย่า) เป็นผู้รอบรู้ด้านการเมืองการปกครองจากพระบิดาและได้ถ่ายทอดจริยวัตรของเจ้านายให้พระประยูรญาติยึดถือเป็นแนวปฏิบัติ เจ้าหญิงดารกาเด่นดวง เป็นขัติยนารีที่มีบทบาทสำคัญทางการเมืองในฐานะผู้ช่วยเจ้าหลวงเชียงใหม่ องค์ที่ 6 พระบิดา และเคียงข้างพระสวามี เจ้าหลวงเชียงใหม่ องค์ที่ 7 ในการแก้ไขปัญหาด้านการเมืองการปกครอง และการดูแลไพร่ฟ้า มีไหวพริบในการพิจารณาคนเพื่อมอบหมายหน้าที่อย่างเฉลียวฉลาด และมีการเจริญสัมพันธไมตรีกับสยามเพื่อให้การเมืองการปกครองสงบสุข และเจ้าหญิงบัวหลวงเริงธาร พระธิดาองค์เล็กในเจ้าหลวงเชียงใหม่ องค์ที่ 6 ปฏิบัติจริยวัตรแทนเจ้าหลวงในด้านการปกครอง การตัดสินใจแก้ไขปัญหาทางการเมืองการปกครอง โดยเฉพาะช่วงที่สยามมีนโยบายให้กลุ่มมิชชันนารีเข้ามายังเชียงใหม่ช่วงที่เชียงใหม่เป็นประเทศราชของสยาม ทั้งนี้สตรีราชสำนักล้านนาที่ปรากฏในนวนิยายชุดนี้ยังสื่อนัยสตรีที่เหนือสตรีทั่วไป โดยต้องเรียนรู้ในการปรับตัวท่ามกลางสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงทางการเมืองที่เชียงใหม่ต้องเป็นประเทศราชของสยาม กฤษณา อโศกสิน ยังนำเสนอวาทกรรมรวมศูนย์จากส่วนกลาง เป็นการปฏิบัติการทางภาษา โดยมีความสัมพันธ์เชิงโครงสร้างอำนาจการปกครองจากเจ้าสยามตามกลไกการปกครองด้วยรัฐรวมศูนย์
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กฤษณา อโศกสิน. (2545). เวียงแว่นฟ้า. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เพื่อนดี.
กฤษณา อโศกสิน. (2546). หนึ่งฟ้าดินเดียว. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เพื่อนดี.
กฤษณา อโศกสิน. (2547). ขุนหอคำ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เพื่อนดี.
กฤษณา อโศกสิน. (2548). นางพญาหลวง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เพื่อนดี.
ฆนรุจ สุสา. (2565). บทบาทและสถานภาพของสตรีชั้นสูงในล้านนาสมัยราชวงศ์มังราย
(พ.ศ.1839 -2121) ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย
ศรีนครินทรวิโรฒ.
ชลธิรา สัตยาวัฒนา. (2550). วิจารณ์รื้อวิจารณ์ : ตำนานวรรณคดีวิจารณ์แนวรื้อสร้างและ
สืบสาน. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2556). (พิมพ์ครั้งที่ 2) ภาษากับการเมือง/ความเป็นการเมือง.
กรุงเทพฯ: วิภาษา.
ธิดา สาระยา. (2539). ท้องถิ่นประวัติศาสตร์และสัมพันธ์กับสังคมมนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 2 ฉบับ
ปรับปรุง). กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
นัทธนัย ประสานนาม. (2561). วรรณกรรมประวัติศาสตร์ ใน ประเทศไทยจากมุมมองความ
ทรงจำศึกษา. วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 40(1), มกราคม-มิถุนายน,
หน้า 51-84.
สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jasu/article/view/186192/130833
นุชารัตน์ มุงคุณ. (2563) กลวิธีการใช้ภาษาในการประกอบสร้างอัตลักษณ์เจ้านางชั้นสูงล้านนา
ของ มาลา คำจันทร์ ใน นวนิยายเรื่องเจ้าจันท์ผมหอม นิราศพระธาตุอินทร์แขวน.
วารสาร Journal of Modern Learning Development. 5(5), หน้า 270–282.
สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jomld/article/view/2447
วินัย พงศ์ศรีเพียร และคณะ. (2564). ล้านนามหาปกรณัม : ความทรงจำแห่งอภินวบุรี-ศรีหริ
ภุญชัย ประวัติศาสตร์เพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. นครปฐม : โรงพิมพ์
มหาวิทยาลัยศิลปากรนครปฐม.
สรัสวดี อ๋องสกุล ใน วงศ์สักก์ ณ เชียงใหม่. (บรรณาธิการ). (2547). ขัตติยานีศรีล้านนา.
เชียงใหม่ : วิทอินดีไซน์.
สุนทร คำยอด. (2560:) การสร้าง “ความเป็นล้านนา” ในวรรณกรรมของนักเขียนภาคเหนือ.
วารสารธรรมศาสตร์ 35(3), กันยายน-ธันวาคม, หน้า 43-60. สืบค้นจาก
https://so05.tci-thaijo.org/index.php/tujo/article/view/107804
สุนันทา วรรณสินธ์ เบล (แปล). (2561). ทฤษฎีวรรณคดี. กรุงเทพฯ : บุ๊คสแคป.
สุรเดช โชติอุดมพันธ์. (แปล). (2561). วรรณกรรมประวัติศาสตร์เรื่องเล่าแห่งจินตนาการ.
กรุงเทพฯ: บุ๊คสเคป.