ประสิทธิผลของโปรแกรมเสริมสร้างแรงจูงใจที่มีต่อพฤติกรรมบริการตามมาตรฐานการแพทย์ฉุกเฉินของบุคลากรสุขภาพ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยเชิงทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมเสริมสร้างแรงจูงใจที่มีต่อพฤติกรรมบริการตามมาตรฐานการแพทย์ฉุกเฉินของบุคลากรสุขภาพที่ปฏิบัติงานในระบบบริการการแพทย์ฉุกเฉินกรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นกลุ่มตัวอย่างที่ได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบจำแนกเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 20 คน เท่ากัน รวม 40 คน เครื่องมือที่ใช้เป็น แบบวัดพฤติกรรมบริการตามมาตรฐานการแพทย์ฉุกเฉินที่มีค่าความเชื่อมั่นของครอนบาคทั้งฉบับอยู่ที่ 0.93 และโปรแกรมเสริมสร้างแรงจูงใจฯ จำนวน 6 ครั้ง รวม 720 ชั่วโมง ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มทดลองที่เข้าร่วมโปรแกรมมีคะแนนเฉลี่ยของพฤติกรรมบริการฯ ทั้งภาพรวมและรายด้าน ได้แก่ ด้านการตอบสนองต่อบริการด้วยความพร้อม ด้านการให้บริการอย่างมีศักยภาพ ด้านการให้บริการได้ตรงความต้องการ และด้านการให้บริการอย่างน่าเชื่อถือ ในระยะหลังการทดลองและติดตามผลสูงกว่ากลุ่มควบคุมและสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ซึ่งแสดงให้เห็นถึงโปรแกรมเสริมสร้างแรงจูงใจฯ มีประสิทธิผลในการพัฒนาพฤติกรรมบริการตามมาตรฐานการแพทย์ฉุกเฉินของบุคลากรสุขภาพ ดังนั้นผู้บริหารหรือนักพัฒนาบุคคลที่เกี่ยวข้อง สามารถนำโปรแกรมนี้ไปใช้เพิ่มแรงจูงใจในการทำงานของบุคลากรในหน่วยงานได้
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จำลองลักษณ์ ซาสังข์. (2561). ผลของโปรแกรมการปรับพฤติกรรมต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตของผู้ติดสุรา. Journal of The Royal Thai Army Nurses, 21(3), 191-202.
ณัฐธัญญา ประสิทธิ์ศาสตร์. (2561). ผลของโปรแกรมเสริมสร้างแรงจูงใจภายในต่อทักษะการจัดการความเครียดในกลุ่มนักศึกษาพยาบาล. Journal of The Royal Thai Army Nurses, 20(2), 205-214.
ณัฐพล พูลวิเชียร และวุฒิชัย จริยา (2565). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างพลังสุขภาพจิตต่อภาวะหมดไฟในการทำงานของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านเขตสุขภาพ ที่ 2. Journal of Health Science of Thailand, 32(1), 151-164.
รุ่งทิวา จันทน์วัฒนวงษ์. (2561). ผลการใช้แผนการออกแบบประสบการณ์เสริมด้วยการบริหาร สมองเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้อย่างมีความสุขและพฤติกรรมการเรียนอย่างมีประสิทธิภาพ ของนักศึกษาที่เรียนในรายวิชาวิชาชีพครูและความเป็นครู. Journal of Education Naresuan university, 22(4), 215-227.
ศูนย์บริการการแพทย์ฉุกเฉินกรุงเทพมหานคร (ศูนย์เอราวัณ). (2566). รายงานประจำปี พ.ศ.2566. https://www.bangkokems.bangkok.go.th/wp-content/uploads/2024/01/annual-report-2566.pdf
สุนิสา สุวรรณรักษ์. (2565). การศึกษาและฝึกอบรมเพื่อการผลิตบุคลากรในระบบการแพทย์ฉุกเฉินในประเทศไทย. Journal of Emergency Medical Services of Thailand, 2(2), 199-13.
สุภัทรา ภักดีศรี, สมใจ พุทธพิทักษ์ผล, และลดาวัลย์ รวมเมฆ. (2555). การพัฒนาโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจในการปฏิบัติงานด้วยสุนทรียสนทนาสำหรับพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลชนแดนจังหวัดเพชรบูรณ์. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 5(3), 446-467.
สันติ จิตระจินดา และสมศักดิ์ กัณหา. (2548). เด็กไทยรู้ทัน ต่อต้านโฆษณาหลอกเด็ก.https://dol.thaihealth.or.th/resourcecenter/sites/default/files/documents/1307.pdf
Bakker, A. B., Schaufeli, W. B., Leiter, M. P., & Taris, T. W. (2004). Work engagement: An emerging concept in occupational health psychology. Work & Stress, 22(3), 187-200.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice Hall.
Limjeamrangsri T, Intarakamhang U, Prasittichok P, & Pitiyakulchorn T. (2024). Validation of a Service Behavior Measurement According to Emergency Medical Standards of Health Personnel: Cross-Sectional Study. J Med Assoc Thai 2024;107:867-72.
Locke, E. A., & Latham, G. P. (2002). Building a practically useful theory of goal setting and task motivation: A 35-year odyssey. American Psychologist, 57(9), 705-717.
Michie, S., Atkins, L., & West, R. (2014). The behaviour change wheel. A guide to designing interventions. 1st ed. Great Britain: Silverback Publishing, 1003, 1010.
Myers, A., & Hansen, C. (2006). Experimental Psychology (6th ed.). Wadsworth.
Parasuraman, A., Berry, L. L., & Zeithaml, V. A. (1990). Guidelines for conducting service quality research. Marketing Research, 2(4), 34.
Pasunon, P. (2015). Validity of Questionnaire for Social Science Research. Journal of social science Srinakharinwirot University, 10 (January-December), 375-396.
Ryan, R. M., & Deci, E. L. (2000). Self-determination theory and the facilitation of intrinsic motivation, social development, and well-being. American Psychologist, 55(1), 68-78.
Sheikhbardsiri, H., Khademipour, G., Nekoei‐Moghadam, M., & Aminizadeh, M. (2018). Motivation of the nurses in pre‐hospital emergency and educational hospitals emergency in the southeast of Iran. The International journal of health planning and management, 33(1), 255-264.
Wright, B. D., & Stone, M. H. (1979). Best test design. Chicago: MESA Press.
Wright, B. D., & Masters, G. N. (1982). Rating scale analysis. Chicago: MESA Press.
Yardley, L., Morrison, L., Bradbury, K., & Muller, I. (2015). The person-based approach to intervention development: Application to digital health-related behavior change interventions. J Med Internet Res, 17(1), e30. https://doi:10.2196/jmir.4055
