แนวทางการบริหารจัดการกลุ่มอาชีพสู่วิสาหกิจชุมชนแบบมีส่วนร่วมทุกภาคส่วน เพื่อยกระดับเศรษฐกิจฐานรากในพื้นที่ตำบลขุนทะเล อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยชิ้นนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการจัดการกลุ่มอาชีพ ปัญหาและอุปสรรคของกลุ่มอาชีพ และเสนอแนะแนวทางการบริหารจัดการกลุ่มอาชีพแบบมีส่วนร่วมทุกภาคส่วน เพื่อยกระดับเศรษฐกิจฐานรากในพื้นที่ตำบลขุนทะเล อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี กำหนดรูปแบบการวิจัยเป็นแบบผสานวิธี โดยการวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามในการเก็บข้อมูลโดยมีประชากรกลุ่มตัวอย่างจำนวน 389 คน สถิติที่ใช้ คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิจัยเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่มในการเก็บข้อมูล โดยผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 15 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) ด้านรูปแบบการจัดการกลุ่มอาชีพ ประชาชนส่วนใหญ่ในพื้นที่มีความหวังต่อการยกระดับกลุ่มอาชีพสู่วิสาหกิจชุมชนแบบมีส่วนร่วมทุกภาคส่วน ในประเด็นสำคัญ ดังนี้ การมีส่วนร่วมในด้านผลประโยชย์มากสุด (ค่าเฉลี่ย 4.03) รองลงมาคือ การมีส่วนร่วมในด้านการประเมินผล (ค่าเฉลี่ย 3.98) การมีส่วนร่วมในด้านการดำเนินงาน (ค่าเฉลี่ย 3.97) และการมีส่วนร่วมในด้านการวางแผน(ค่าเฉลี่ย 3.77) ตามลำดับ 2) ด้านปัญหาและอุปสรรค พบว่า สมาชิกขาดแรงจูงใจในการดำเนินงานและการทำกิจกรรมร่ามกัน ขาดความต่อเนื่องในการดำเนินการอันเกิดจากการขาดวัตถุดิบหลักในการแปรรูปผลิตภัณฑ์ ทั้งนี้ยังขาดการต่อทะเบียนกลุ่มอาชีพและกลุ่มวิสาหกิจชุมชน 3) ด้านแนวทางการบริหารจัดการกลุ่มจะต้องมีการสร้างจิตสำนึกความเป็นเจ้าของร่วมกัน กำหนดมาตรฐานและบทบาทในการดำเนินกิจกรรม รวมถึงควรพิจารณาวัตถุดิบในพื้นที่ให้สอดคล้องกับลักษณะการร่วมกลุ่มอาชีพ เพื่อให้เกิดความมั่นคงและยั่งยืนต่อไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชญานิษฐ์ แสนราชา. (2564). การมีส่วนร่วมในการดำเนินงานของสมาชิกกลุ่มวิสาหกิจชุมชน อำเภอป่าซาง.จังหวัดลำพูน (ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
ชัยณรงค์ เครือนวน. (2556) ประชาธิปไตยแบบปรึกษาหารือในชุมชนท้องถิ่นไทย: ประสบการณ์จากภาคสนาม, วารสารเศรษฐศาสตร์การเมือง, 2(2): 79-93.
ทศพร แก้วขวัญไกร. (2560). ทางรอดวิกฤติเศรษฐกิจด้วยแนวทางวิสาหกิจชุมชน. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัย ราชภัฎบุรีรัมย์. 9(2) : 33-50.
ธเนศ วงศ์ยานนาวา. (2549). ฐานทางความคิดของประชาธิปไตยแบบปรึกษาหารือ. วารสารสถาบันพระปกเกล้า,
ปี 2549.: 77-90.
ธีรวุฒิ เอกะกุล. (2550). ระเบียบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: วิทยาออฟเซทการพิมพ์.
ประนิทัศ ภูขีด. (2562) ภาพลักษณ์การท่องเที่ยวของจังหวัดอุบลราชธานี. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร มหาบัณฑิต). อุบลราชธานี : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
มนสิชา อนุกูล. (2565). แนวทางการจัดการส่งเสริมกลุ่มอาชีพชุมชน ตำบลบางขะแยง อำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 24(1), 137-146.
TPMAP, ระบบบริหารจัดการข้อมูลการพัฒนาคนแบบชี้เป้า (Thai People Map and Analytics Platform). (2565). ภาพรวมความยากจนในปี 2565 จังหวัดสุราษฎร์ธานีและเฉพาะตำบลขุนทะเล จังหวัดสุราษฎร์ธานี.
https://www.tpmap.in.th/2565/840104
วิวัฒน์ เมฆอรุณ. (2556). ทุนทางวัฒนธรรมกับการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชน: กรณีศึกษาภาคเหนือตอนล่าง.
รวมบทความประวัติศาสตร์วัฒนธรรม ในโอกาสศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.ฉัตรทิพย์ นาถสุภา อายุ 72 ปี. กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์ จำกัด.
เสน่ห์ จามริก. (2543). เศรษฐกิจพอเพียงกับสิทธิมนุษยชนในสังคมไทย. รวมบทความเศรษฐศาสตร์การเมือง
(เพื่อชุมชน) ฉบับพิเศษ: ธุรกิจกับสิทธิมนุษยชน. กรุงเทพฯ: บริษัทเอดิสันเพรส โปรดักส์ จำกัด.
หทัยชนก คะตะสมบูรณ์. (2563). การพัฒนาศักยภาพของชุมชนเพื่อสร้างเศรษฐกิจฐานรากอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาตำบลเนินศาลา อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์. Journal of MCU Peace Studies. 8(2), 473-487.
Beramendi Pablo, Besley Timothy, & Levi Margaret. (2024). Political equality: what is it and why does it matter?. Oxford Open Economics, 3(1), 262-281.
Graham, J., Plumptre, T. W., & Amos, B. (2003).Principles for Good Governance in the 21st century: Institute on governance Ottawa. Institute On Governance, of Canada.
Halsteada. M. John, Dellerb. C. Steven, and Leyden. M. Kevin, (2022). Social capital and community development: Where do we go from here?. Community Development, 53(1), 82-108.
Reed. Emily, Johnson. Brendan, (2023). Overview of cultural capital theory's current impact and potential utility in academic libraries. The Journal of Academic Librarianship, 49(6), 1-8.
Verba, Sidney. (2001). Political Equality: What Is It? Why Do We Want It?. Cambridge: Harvard University.