บทบาทของประเทศไทยในการส่งเสริมความมั่นคงทางทะเลในอาเซียน: กรณีศึกษาการจัดการพื้นที่ทับซ้อนทางทะเลกับกัมพูชา บริเวณเกาะกูด
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้วิเคราะห์บทบาทของประเทศไทยในการส่งเสริมความมั่นคงทางทะเลในกรอบอาเซียน โดยมุ่งเน้นการจัดการพื้นที่ทับซ้อนทางทะเลกับกัมพูชาในบริเวณเกาะกูด วัตถุประสงค์ของการวิจัย ได้แก่ วิเคราะห์นโยบายและมาตรการของประเทศไทย ในการบริหารจัดการข้อพิพาททางทะเล ประเมินผลกระทบของนโยบายต่อความมั่นคงทางทะเลในอาเซียน และเสนอแนวทางแก้ไขข้อพิพาททางทะเลอย่างสันติ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ทั้งการวิเคราะห์เอกสารและการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 25 คน ผลการวิจัยพบนโยบายของประเทศไทยให้ความสำคัญกับความร่วมมือระดับภูมิภาค การบริหารทรัพยากรร่วม และการยึดมั่นในกรอบกฎหมายระหว่างประเทศ เช่น อนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล (UNCLOS) อย่างไรก็ตาม ประเทศไทยยังเผชิญความท้าทาย ได้แก่ ความไม่มั่นคงทางการเมือง การตีความเขตแดนที่แตกต่างกัน และการขาดการประสานงานระหว่างหน่วยงาน กรณีศึกษา เช่น พื้นที่พัฒนาร่วมไทย-มาเลเซีย (MTJDA) แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการบริหารจัดการที่โปร่งใสและกลไกการแบ่งปันผลประโยชน์อย่างยุติธรรม การวิจัยนี้เสนอว่าประเทศไทยควรส่งเสริมความไว้วางใจผ่านนโยบายที่โปร่งใส ผลักดันโครงการพัฒนาร่วม และปรับกลยุทธ์ระดับชาติให้สอดคล้องกับกรอบความมั่นคงทางทะเลของอาเซียนเพื่อความยั่งยืนในระยะยาว
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Amer, R. (2014). China, Vietnam, and the South China Sea: Disputes and dispute management. Ocean Development & International Law, 45(1), 17–40. https://doi.org/10.1080/00908320.2013.839160
Bateman, S., Ho, J., & Chan, J. (2009). Good order at sea in Southeast Asia. S. Rajaratnam School of International Studies.
Beckman, R. (2013). The UN Convention on the Law of the Sea and the maritime disputes in the South China Sea. American Journal of International Law, 107(1), 142–163. https://doi.org/10.5305/amerjintelaw.107.1.0142
Beckman, R. (2021). Maritime disputes in Southeast Asia: Legal frameworks and regional governance. NUS Press.
Department of Marine and Coastal Resources. (2021). Seas, oceans, and national maritime interests. https://www.dmcr.go.th/detailLib/5094
Deutsch, M. (1973). The resolution of conflict: Constructive and destructive processes. Yale University Press.
Djalal, H. (2001). Indonesia and the South China Sea initiative. Ocean Development & International Law, 32(2), 97–103. https://doi.org/10.1080/00908320151100226
Emmers, R. (2010). Geopolitics and maritime territorial disputes in East Asia. Routledge.
Goh, E. (2019). The Indo-Pacific in US strategy: Responding to power shifts. East Asian Institute, National University of Singapore.
Han, D. G. X. (2017). China’s normative power in managing South China Sea disputes. The Chinese Journal of International Politics, 10(3), 269–297. https://doi.org/10.1093/cjip/pox002
National Defence Studies Institute. (2021). Policy proposals for balancing maritime influence. https://www.rtni.navy.mi.th/upload/pdf/Article2564/028.pdf
National Security Council of Thailand. (2015). Joint Technical Committee guidelines. https://www.nsc.go.th
Office of the National Economic and Social Development Council. (2021). Feasibility study on maritime transport connectivity between the Gulf of Thailand and Andaman Sea. https://www.nesdc.go.th/ewt_dl_link.php?filename=index&nid=14698
Pomeroy, R., Parks, J., & Balboa, C. (2015). Improving marine fisheries management in Southeast Asia: Results of a regional fisheries stakeholder analysis. Marine Policy, 61, 408–418. https://doi.org/10.1016/j.marpol.2015.12.002
Schofield, C., Lee, S., & Kwon, M.-S. (Eds.). (2014). The limits of maritime jurisdiction. Brill Nijhoff.
Schofield, C., Townsend-Gault, I., Beckman, R., Davenport, T., & Bernard, L. (Eds.). (2013). Beyond territorial disputes in the South China Sea: Legal frameworks for the joint development of hydrocarbon resources. Edward Elgar Publishing.
Srimuangkanjana, C. (2016). Policies and approaches for managing Thailand’s maritime security. https://www.parliament.go.th/ewtadmin/ewt/parliament_parcy/ewt_dl_link.php?filename=house2554&nid=51751
