พฤติกรรมการท่องเที่ยวของชาวต่างชาติที่พำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่ในช่วงก่อนและระหว่างโควิด-19
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการท่องเที่ยวของชาวต่างชาติที่พำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่ก่อนและระหว่างโควิด-19 โดยงานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative research) เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม ผู้วิจัยได้ทำการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบตามสะดวก (Convenience sampling) โดยได้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 380 คน ใช้สถิติเชิงพรรณณาในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ค่าความถี่ (Frequency) ค่าร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (Mean) และส่วนเบี่ยงเบนมาตราฐาน (S.D.)
ผลการศึกษาพบว่า ชาวต่างชาติที่พำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่ส่วนใหญ่เป็นเพศชาย มีอายุมากกว่า 66 ปี มีสัญชาติอเมริกัน มีระยะเวลาที่พักอาศัยอยู่ในประเทศไทยน้อยกว่า 7 ปี ส่วนใหญ่เป็นวีซ่าพักอาศัยชั่วคราว มีสถานภาพสมรส ระดับการศึกษาปริญญาตรี อาชีพผู้เกษียณอายุ มีแหล่งที่มาของค่าใช้จ่ายจากกิจการ/ประกอบอาชีพ มีค่าใช้จ่ายด้านที่พักต่อเดือน 11,001 – 19,000 บาท ค่าใช้จ่ายในการเดินทางต่อเดือน น้อยกว่า 5,001 บาท ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันต่อเดือน 9,601 – 19,200 บาท และมีค่าใช้จ่ายด้านอื่น ๆ ต่อเดือน น้อยกว่า 8,001 บาท ในส่วนพฤติกรรมการท่องเที่ยวของชาวต่างชาติที่พำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่ในช่วงก่อนและระหว่างโควิด-19 พบว่ามีความแตกต่างกัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2554). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2555-2559. https://www.mots.go.th/download/ImplementationofThePolicy/NotificationofTheNationalTourismPolicy.pdf
กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2564). สถานการณ์การท่องเที่ยวเดือนสิงหาคม 2564. https://mots.go.th/download/article/article_20210929113313.pdf
จิราวดี รัตนไพฑูรย์ชัย. (2557). ตลาดนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ: โอกาสใหม่ไทยเติบโตรับ AEC. หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ, ASEAN:1.
เฉลิมพล แจ่มจันทร์ และอรไท โสภารัตน์. (2555). การพำนักระยะยาวของคนญี่ปุ่นในจังหวัดเชียงใหม่: การวิเคราะห์ปัจจัยกำหนดในช่วงก่อนและหลังการพำนัก. https://cmudc.library.cmu.ac.th/frontend/Info/item/dc:139685
รชฏ เลียงจันทร์. (2564, 4 กุมภาพันธ์). เศรษฐกิจไทยจะเป็นอย่างไร หากเราต้องอยู่กับโควิด-19 ไปตลอดกาล. วิจัยกรุงศรี, 1-8.
วลัยพร กาญจนการุณ และธีรัช ปัญโญ. (2557). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจขยายเวลาพำนักอยู่ของผู้พำนักระยะยาวของชาวญี่ปุ่นในจังหวัดเชียงใหม่. มนุษยศาสตร์สาร, 15(1), 179-212. https://cmudc.library.cmu.ac.th/frontend/Info/item/dc:168788
วารัชต์ มัธยมบุรุษ. (2556). การตลาดการท่องเที่ยวสำหรับนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นที่พำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่. Journal of Thai Hospitality and Tourism, 8(2), 48–61. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/tourismtaat/article/view/15421
สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี. (2564). ครม.เห็นชอบมาตรการดึงดูดชาวต่างชาติศักยภาพสูงพำนักระยะยาวในไทยตั้งเป้า 5 ปี มีชาวต่างชาติฐานะเศรษฐกิจสูง/ผู้เชี่ยวชาญ 1 ล้านคนในไทย เพิ่มปริมาณเงินใช้จ่ายในระบบเศรษฐกิจ. https://www.thaigov.go.th/news/contents/details/45814
สุดปรารถนา ดวงแก้ว. (2558). การปรับตัวทางสังคมและวัฒนธรรมของคนญี่ปุ่นวัยหลังเกษียณที่พำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย. วารสารญี่ปุ่นศึกษา, 31(2), 57-75. https://doi.org/10.14456/jsj.2015.5
สุดารัตน์ อุทธารัตน์ และนิเวศน์ พูนสุขเจริญ. (2564). ปัจจัยสนับสนุนการเป็นเองพำนักระยะยาวที่น่าอยู่อย่างยั่งยืน: คู่มือการพัฒนาเมืองพำนักระยะยาวที่น่าอยู่อย่างยั่งยืนของเมืองเชียงใหม่. ศูนย์วิจัยและพัฒนาการท่องเที่ยว สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Chiang, L., Manthiou, A., Tang, L. R., Shin, J., & Morrison, A. (2014). A comparative study of generational preferences for trip-planning resources: A case study of international tourists to Shanghai. Journal of Quality Assurance in Hospitality & Tourism, 15(1), 78–99. https://doi.org/10.1080/1528008X.2014.855536
Seaton, A. V. (1994). Tourism and media. In S. J. Witt & L. Moutinho (Eds.), Tourism marketing and management handbook. Prentice-Hall.
