โครงสร้างภาษา เนื้อหา และค่านิยมของคำขวัญประจำอำเภอ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ: โครงสร้างภาษา เนื้อหา และค่านิยมของคำขวัญประจำอำเภอในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

ชนะพล ขวัญปลา; เพ็ญประภา สิงห์สวัสดิ์

ผู้แต่ง

ชนะพล ขวัญปลา สาขาวิชาภาษาไทย ภาควิชาภาษาไทยและภาษาตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
เพ็ญประภา สิงห์สวัสดิ์ ภาควิชาภาษาไทยและภาษาตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

คำสำคัญ:

โครงสร้างภาษา, เนื้อหา, ค่านิยม, คำขวัญประจำอำเภอ, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาโครงสร้างภาษา เนื้อหา และค่านิยมของคำขวัญประจำอำเภอในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยรวบรวมข้อมูลจากเว็บไซต์สารานุกรมเสรี วิกิพีเดีย ทั้งหมด 20 จังหวัด 322 อำเภอ 317 คำขวัญ ผลการศึกษาด้านโครงสร้างภาษาพบ โครงสร้างระดับวลี+ประโยคมากที่สุด รองลงมาคือ โครงสร้างระดับวลี และไม่พบโครงสร้างระดับประโยค ด้านเนื้อหา พบมากที่สุด คือ เนื้อหาเกี่ยวกับสถานที่ รองลงมา คือ เนื้อหาเกี่ยวกับสินค้า เนื้อหาเกี่ยวกับศาสนา เนื้อหาเกี่ยวกับคนในท้องถิ่น เนื้อหาเกี่ยวกับประเพณีและวัฒนธรรม เนื้อหาเกี่ยวกับเทศกาลและงานประเพณี เนื้อหาเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ เนื้อหาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และความเป็นมา และพบน้อยที่สุด คือ เนื้อหาเกี่ยวกับเหตุการณ์สำคัญและการค้นพบในปัจจุบัน ด้านค่านิยม พบมากที่สุด คือ ค่านิยมด้านการส่งเสริมศาสนา ศิลปะ วัฒนธรรมของชาติ การกีฬา ภูมิปัญญาท้องถิ่น ภูมิปัญญาไทยและความรู้อันเป็นสากล รองลงมา คือ ค่านิยมด้านการให้ความสำคัญกับธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ค่านิยมด้านการเคารพนับถือบรรพบุรุษและเคารพรักท้องถิ่นตน ค่านิยมด้านการยึดถือการดำรงชีวิตแบบเกษตรกรรม และพบน้อยที่สุด คือ ค่านิยมด้านจิตใจ พัฒนาจิตใจให้เป็นผู้มีคุณธรรม จริยธรรมและวัฒนธรรมในการดำรงชีวิต

เอกสารอ้างอิง

กมลา จันทร์ทองคำ. (2551). การศึกษาพัฒนาการคำขวัญประจำอำเภอในประเทศไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพฯ.

จงกลรัตน์ เขียวจันทร์แสง. (2550). การวิเคราะห์คำขวัญประจำตำบลในจังหวัดอุตรดิตถ์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก.

ชัชวลี ศรีลัมพ์. (2543). ลักษณะการใช้ภาษาในคำขวัญประจำจังหวัด” ภาษาและภาษาศาสตร์. 18(2), 5-15.

บุญยงค์ เกศเทศ. (2535). ศาสตร์และศิลป์แห่งภาษา. กาฬสินธุ์: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม.

.(2548). สุภาษิตและคำพังเพย. กรุงเทพฯ: หลักพิมพ์.

ปุณยนุช เปลี่ยนสี. (2551). การใช้คำศัพท์ที่ปรากฏในคำขวัญของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพฯ.

พรทิพย์ ความจันทึก. (2548). นามสกุลประชาชนจังหวัดนครราชสีมา : การวิเคราะห์ทางอรรถศาสตร์ ชาติพันธุ์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

พัชรินทร์ เวชชวงศ์. (2535). ภาษาเพื่อการสื่อสาร. เชียงใหม่: ภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วิทยาลัยครูเชียงใหม่ สหวิทยาลัยล้านนา.

ไพฑูรย์ เครือแก้ว. (2506). ลักษณะสังคมไทยและหลักการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: การพิมพ์เกื้อกูล.

ภาวินี จันทร์ทองคำ. (2553). วิเคราะห์คำขวัญประจำอำเภอ จังหวัดในเขตพื้นที่ภาคเหนือตอนล่าง (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 (พิมพ์ครั้งที่ 2), กรุงเทพฯ:ราชบัณฑิตยสถาน.

วยุรี วงศ์สมศรี. (2542). วิเคราะห์ลักษณะคำขวัญจากหน่วยงานราชการ รัฐวิสาหกิจ และเอกชนในเขตเทศบาลนครขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, มหาสารคาม.

วัฒนะ บุญจับ. (2541). ศาสตร์แห่งการใช้ภาษา. กรุงเทพฯ: กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร.

วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี. (2563, มกราคม 28). จังหวัดในภาคอีสาน. สืบค้นจาก :https://th.wikipedia.org/wikiสถาบันภาษาไทย. (2552). บรรทัดฐานภาษาไทย เล่ม 3 : ชนิดของคำ วลี ประโยค และสัมพันธสาร. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ สกสค. ลาดพร้าว.

สุดา กุศลศารทูล. (2541). วิเคราะห์เนื้อหาของคำขวัญประจำจังหวัด (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก.

โครงสร้างภาษา เนื้อหา และค่านิยมของคำขวัญประจำอำเภอ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ