ความสัมพันธ์ระหว่างภาษากับวัฒนธรรมในเพลงลูกทุ่งอีสานประเภทอินดี้
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอการศึกษากลวิธีการใช้ภาษาและความสัมพันธ์ระหว่างภาษากับวัฒนธรรมในเพลงลูกทุ่งอีสานประเภทอินดี้ ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยรวบรวมเพลงจากเครือข่ายสังคมออนไลน์ประเภทยูทูบ จำนวน 432 เพลง ตั้งแต่ พ.ศ. 2561-2565 ผลการศึกษา พบว่า กลวิธีการใช้ภาษาระดับคำมีความโดดเด่นคือ ภาษาไทยถิ่นอีสานที่ถ่ายทอดคุณค่าเชิงวัฒนธรรม วิถีชีวิต ความนึกคิดของชาวอีสาน กลวิธีการใช้ภาษาวรรณศิลป์โดดเด่นในการใช้ผญา (ภาษิตอีสาน) ที่แฝงคติ เชื่อมโยงให้ผู้ฟังเข้าถึงสาระทางวัฒนธรรม
ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างภาษากับวัฒนธรรม พบว่า วัฒนธรรมสาขามนุษยศาสตร์โดดเด่น ด้านประเพณีแต่งงานและบายศรีสู่ขวัญ ส่วนฮีต 12 ได้แก่ บุญข้าวจี่ บุญบั้งไฟ บุญข้าวสาก ทอดกฐิน แสดงถึงความศรัทธาด้านพระพุทธศาสนาที่พบคำสอนเรื่องเบญจศีล การเวียนว่ายตายเกิด ด้านความเชื่อเรื่องภูตผีวิญญาณ พญานาค สิ่งศักดิ์สิทธิ์และขวัญที่ยึดโยงกับสิ่งเหนือธรรมชาติ สาขาศิลปะ ได้แก่ ด้านวรรณกรรมนิทานเรื่องผาแดงนางไอ่ ก่องข้าวน้อยฆ่าแม่ ด้านศิลปะการแสดง ได้แก่ พิณแคนและวงดนตรีรถแห่ที่ประยุกต์เข้าด้วยกัน และหมอลำ ด้านทัศนศิลป์ ได้แก่ พระธาตุ เถียงนา เฮือน สาขาการช่างฝีมือ ได้แก่ การทอผ้าซิ่น การจักสานแหดาง และเครื่องปั้นดินเผาทั้งไหและครก สาขา คหกรรมศิลป์ ได้แก่ ด้านอาหารที่มักกล่าวถึงข้าวเหนียว อาหารจากธรรมชาติ และปลาแดก ด้านเครื่องนุ่งห่ม ได้แก่ การแต่งกายสมัยนิยมในชีวิตประจำวันส่วนในเทศกาลและพิธีกรรมพบผ้าซิ่น ด้านอาชีพ ได้แก่ อาชีพเกษตรกรรมและอุตสาหกรรม การใช้ภาษาไทยถิ่นอีสานในบทเพลงแม้ว่าผู้ประพันธ์จะเขียนเพื่อตอบสนองความทันสมัยและลักษณะของสังคมออนไลน์ แต่ยังทำหน้าที่ถ่ายทอดวัฒนธรรมที่ผสานวิถีชีวิต ภูมิปัญญาอันสะท้อนอัตลักษณ์อีสาน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2561). มรดกภูมิปัญญาอีสาน. กระทรวงวัฒนธรรม.
คณะกรรมการสารานุกรมไทยภาคอีสาน. (2542). สารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคอีสาน เล่ม 8. มูลนิธิสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ธนาคารไทยพาณิชย์.
คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2551). วัฒนธรรมไทย. มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
จารุบุตร เรืองสุวรรณ. (2549). ของดีอีสาน. พิมพลักษณ์.
จิรวัฒน์ เพชรรัตน์ และอัมพร ทองใบ. (2555). ภาษาต่างประเทศในภาษาไทย. โอเดียนสโตร์.
จุไรรัตน์ ลักษณะศิริ และบาหยัน อิ่มสำราญ. (2556). ภาษากับการสื่อสาร. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ดวงใจ ไทยอุบุญ. (2549). ทักษะการเขียนภาษาไทย (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
ดียู ศรีนราวัฒน์. (2558). ภาษาและภาษาศาสตร์. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นิศานาจ โสภาพล และไวกูณฐ์ ครองยุทธ. (2566). เพลงลูกทุ่งอีสาน: ภาพตัวแทนสังคมวัฒนธรรมและกลวิธีการใช้ภาษา. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 7(3). 31-43. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jmb/article/view/268669/181115.
เนมิ อุณากรสวัสดิ์. (2564). นามอาหารไทย 4 ภาค: วัฒนธรรมอันสะท้อนวิถีชีวิตและภูมิปัญญาท้องถิ่น. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 7(3), 1-14. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/Palisueksabuddhaghosa/article/view/250950.
บรรจบ พันธุเมธา. (2555). ลักษณะภาษาไทย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
บุญยงค์ เกศเทศ. (2551). ชีวิตไทย ชุดบูชาพญาแถน (พิมพ์ครั้งที่ 4). สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม.
ประชิด สกุณะพัฒน์ และอุดม เชยกีวงศ์. (2548). ของดี 4 ภาค ชุดภาคอีสาน (ตะวันออกเฉียงเหนือ). ภูมิปัญญา.
ประภาศรี สีหอำไพ. (2550). วัฒนธรรมทางภาษา (พิมพ์ครั้งที่ 3). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปาณิส โพธิ์ศรีวังชัย. (2562, 23 พฤศจิกายน). อีสานฟีเวอร์ จากวิถีม่วนซื่นสู่อุตสาหกรรมระดับชาติ. Creative Economy Agency. https://www.cea.or.th/en/single-statistic/ISAN-FEVER.
รัฐวรรณ จุฑาพานิช. (2547). เพลงลูกทุ่งที่ได้รับความนิยมระหว่างปี พ.ศ. 2544-2545 : การศึกษาเนื้อหา ภาษา และภาพสะท้อนสังคม. มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย. https://doi.nrct.go.th /ListDoi/listDetail?Resolve_DOI=10.14458/UTCC.the.2004.15.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
เรืองเดช ปันเขื่อนขัติย์. (2554). ภาษาศาสตร์ภาษาไทย. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิไลศักดิ์ กิ่งคำ. (2560). ภาษาไทยถิ่น. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วีรวงศ์, สมเด็จพระมหา. (2515). พจนานุกรมภาคอีสาน ภาคกลาง. ไทยวัฒนาพานิช.
ศิริพร กรอบทอง. (2547). วิวัฒนาการเพลงลูกทุ่งในสังคมไทย. พันธกิจ.
สมเกียรติ รักษ์มณี. (2551). ภาษาวรรณศิลป์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). สายน้ำใจ.
สวิง บุญเจิม. (2536). ตำรามรดกอีสาน (พิมพ์ครั้งที่ 2). อิสาณออฟเซทการพิมพ์.
สิริชญา คอนกรีต. (2560). กลวิธีทางภาษาในเพลงลูกทุ่งเพื่อสื่อสารอัตลักษณ์และการเมืองเชิงวัฒนธรรมของคนอีสานพลัดถิ่น. วารสาร Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 10(2), 1577-1588. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/99601.
สุจริต เพียรชอบ. (2540). ศิลปะการใช้ภาษา. สถาบันภาษาไทย กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.
สุทิน วรรณบวร. (2560). ศิลปะการใช้ภาษา. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สุวรรณา ตั้งฑีฆะรักษ์. (2552). ภาษาและวัฒนธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 8). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
อุดมธีรคุณ, พระ. (2563). ภาษาและวัฒนธรรม: ความหมาย ความสำคัญ และความสัมพันธ์ ระหว่างกัน. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 7(2), 60-61. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/ JMA/article/download/241724/166461.
Kramsch, C. (1998). Language and culture. Oxford University Press.