การฟื้นฟูมรดกทางวัฒนธรรมเมืองโบราณดงละคร เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การฟื้นฟูมรดกทางวัฒนธรรมเมืองโบราณดงละครเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์
มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ประวัติศาสตร์ ความเป็นมาทรัพยากรทางวัฒนธรรมและทรัพยากร
การท่องเที่ยวที่สำคัญของเมืองโบราณดงละคร 2) แนวทางการฟื้นฟูมรดกทางวัฒนธรรมเมืองโบราณดงละครเพื่อรองรับการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก ด้วยการแจกแบบสอบถามกับกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 400 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนา และข้อมูลเชิงคุณภาพได้สัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ หน่วยงานการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยจังหวัดนครนายก และผู้นำชุมชนในพื้นที่ตำบลดงละคร จำนวน 20 คน แล้วนำข้อมูลมาวิเคราะห์
ด้วยการตีความเชิงอุปนัยและการวิเคราะห์เชิงตรรกะแล้วใช้การพรรณนาความ ผลการวิจัยพบว่า
1) ภาพรวมการฟื้นฟูมรดกทางวัฒนธรรมเมืองโบราณดงละครโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ได้แก่ ด้านสภาพของโบราณสถาน ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก ด้านการคมนาคม ด้านกิจกรรมทาง
การท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ และด้านความร่วมมือของชุมชน
2) ประวัติศาสตร์ ความเป็นมาทรัพยากรทางวัฒนธรรมและทรัพยากรการท่องเที่ยวที่สำคัญของเมืองโบราณดงละคร คือ ประวัติศาสตร์และความเป็นมาทรัพยากรทางวัฒนธรรมและทรัพยากรการท่องเที่ยวทรัพยากรทางวัฒนธรรมของเมืองโบราณ และทรัพยากรการท่องเที่ยวที่สำคัญของเมืองโบราณ
3) แนวทางการฟื้นฟูมรดกทางวัฒนธรรมเมืองโบราณดงละครเพื่อรองรับการท่องเที่ยว
เชิงประวัติศาสตร์ ได้แก่ ปัญหาและอุปสรรคในฟื้นฟูมรดกทางวัฒนธรรมเมืองโบราณดงละคร
แนวทางการฟื้นฟูมรดกทางวัฒนธรรมเมืองโบราณดงละคร อนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมของเมืองโบราณดงละคร การสืบทอดและการเรียนรู้มรดกทางวัฒนธรรมเมืองโบราณดงละคร การสนับสนุนของภาครัฐและเอกชน และกิจกรรมการเรียนการสอนที่เกิดขึ้นในชุมชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กฤษณะ เนียมหอม และกัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์. (2564). การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยชุมชน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(11), 350-363. https://so02.tci-thaijo. org/index.php/JRKSA/article/view/250384/170042.
ชิตาวีร์ สุขคร. (2562). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในประเทศไทย. Journal of Sustainable Tourism Development, 1(2), 1-7. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JSTD/article/ download/254119/172385/915419.
ทองคำ ดวงขันเพ็ชร และพระเดชขจร ขนฺติธโร (ภูทิพย์). (2564). การจัดการมรดกทางวัฒนธรรมอย่างสร้างสรรค์โดยการมีส่วนร่วมของชุมชนลุ่มน้ำโขง. Journal of Modern Learning Development, 6(2), 44-58. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jomld/article/ download/247422/168280/.
ทองคำ ดวงขันเพ็ชร. (2567). รูปแบบการจัดการมรดกทางวัฒนธรรมอย่างสร้างสรรค์โดยการมีความร่วมของชุมชนลุ่มน้ำโขง. วารสารกว๊านพะเยา, 1(3), 14-33. https://so11.tci-thaijo.org/ index.php/jkp/article/view/1458.
ธณัศวัล กุลศร และสถาพร มงคลศรีสวัสดิ์. (2559). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์: กรณีศึกษาพิพิธภัณฑ์สิรินธร ตำบลโนนบุรี อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ สาขามนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ และศิลปะ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 9(3), 467-482. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/73287 /59004.
ธนะวิทย์ เพียรดี. (2562). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเปอรานากันในเขตพื้นที่เมืองเก่าตะกั่วป่า จังหวัดพังงา. Journal of Sustainable Tourism Development, 1(2), 8-23. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JSTD/article/view/254126/172394.
พัชรี กล่อมเมือง, ณัฏฐา เกิดทรัพย์, วัชรินทร์ อินทพรหม, วณิฎา ศิริวรสกุล และพัลยมน สินหนัง. (2566). การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ตำบลดงละคร อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก. วารสารนวัตกรรมและการจัดการ วิทยาลัยนวัตกรรมและการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 9(1) 65-76. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/journalcim/ article/view/275284/183704.
พาฝัน นิลสวัสดิ์ ดูฮาเมลน์. (2563). การพัฒนาศักยภาพมรดกทางประวัติศาสตร์ของเมืองเก่าสงขลาเพื่อเพิ่มมูลค่าในรูปแบบของการท่องเที่ยวเมืองเก่า. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลาปาง, 9(2),
-64. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/NBJ/article/download/251647/ 170932/.
ฟ้าพิไล ทวีสินโสภา และกิตติศักดิ์ ทวีสินโสภา. (2561). แนวทางการฟื้นฟูมรดกทางวัฒนธรรม ตำนานเมืองเก่า เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ของหมู่บ้านหยงสตาร์ จังหวัดตรัง. วิทยาลัยการโรงแรมและการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย วิทยาเขตตรัง. https://www.repository.rmutsv.ac.th/handle/123456789/2386.
วรลักษณ์ ลลิตศศิวิมล, นุกูล ชิ้นฟัก, จิรวัฒน์ นนทิการ และนิรมล จันทรชาติ. (2564). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชงประวัติศาสตร์ตํานานห้าภูผา อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 7(1), 490-501. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/svittj/article/download/209499/171358.
เศรษฐพงษ์ ปุจฉาการ, กนก พานทอง และปริญญา เรืองทิพย์. (2566). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยว
อย่างยั่งยืนขององค์การบริหารส่วนตำบล ตามหลักประชารัฐ : ทฤษฎีฐานราก. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(6), 426-443. http://ethesisarchive.library.tu.ac.th /thesis/2018/TU_2018_6003010136_9653_10587.pdf.
สุธาสินี วิยาภรณ์, ตุลา ไชยาศิรินทร์โรจน์ และรุจิภา สินสมบูรณ์ทอง. (2564). แนวทางพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ย่านเมืองเก่า อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต. วารสารวิชาการ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 7(1), 177-185. https://so05.tci-thaijo.org/index. php/pacific/article/download/249794/170404.
