หนังสืออ่านนอกเวลาเกี่ยวกับผีตองเหลืองสำหรับเยาวชนไทย เรื่อง “มลาบรี”
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหนังสือแบบเรียนอ่านนอกเวลาเกี่ยวกับผีตองเหลือง เรื่อง “มลาบรี” ที่สื่อความหมายของผีตองเหลืองให้เยาวชนได้เรียนรู้ วิธีวิจัย คือ รวบรวมข้อมูล ศึกษางานวิจัยที่เกี่ยวข้อง วิเคราะห์ข้อมูล รายงานผลการศึกษาในรูปแบบการพรรณนา สรุป และอภิปรายผลการวิจัย ผลการศึกษาพบว่า หนังสือแบบเรียนอ่านนอกเวลาเกี่ยวกับผีตองเหลือง เรื่อง“มลาบรี” ได้ปลูกฝังให้เยาวชนผู้เรียนเคารพความเป็นมนุษย์ของชนเผ่าเร่ร่อนและรู้คุณค่าป่าไม้ หนังสืออ่านนอกเวลาดังกล่าวได้สื่อความหมายถึงผีตองเหลือง ดังนี้ 1. ผีตองเหลืองเป็นผู้เคารพและเกรงกลัวธรรมชาติ 2. ผีตองเหลืองเป็นคนป่าเร่ร่อน 3. ผีตองเหลืองเป็นผู้รักษาธรรมชาติและผืนป่า และ 4. ผีตองเหลืองเป็นชนเผ่าที่กำลังจะสูญพันธุ์ วิธีทางภาษาที่สื่อถึงผีตองเหลือง ได้แก่ 1) วิธีการอ้างถึง (Referencing) 2) วิธีการขยายความ (Modification) 3) วิธีอุปลักษณ์ (Metaphor) และ 4) วิธีของเรื่องเล่า (Narrative) โดยประโยชน์จากการศึกษาหนังสือแบบเรียนอ่านนอกเวลาเกี่ยวกับผีตองเหลือง ได้สะท้อนให้เห็นว่า หนังสืออ่านนอกเวลาพยายามสอดแทรกชุดความคิดของอำนาจรัฐเป็นสื่อกลางเพื่อปลูกฝังให้เด็กและเยาวชนตระหนักถึงความแตกต่างทางชาติพันธุ์ของคนในสังคมไทย ให้เกียรติศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์อย่างเท่าเทียมกัน ถึงแม้เป็นชนป่าเร่ร่อนก็มีสิทธิเท่าเทียมกันในสังคม และยังสร้างจิตสำนึกให้เด็กและเยาวชนรู้จักการอนุรักษ์ป่าไม้ในประเทศไทยซึ่งเป็นต้นกำเนิดของความสมบูรณ์ทางธรรมชาติและระบบนิเวศน์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ. (2541). การวิเคราะห์สื่อ: แนวคิดและเทคนิค. กรุงเทพมหานคร: อินฟินิตี้เพรส.
กาญจนา แก้วเทพ และสมสุข หินวิมาน. (2551). สายธารแห่งนักคิดทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ การเมืองกับสื่อสารศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ภาพพิมพ์.
บุณยาพร กิตติสุนทโรภาศ และนิธิดา แสงสิงแก้ว. (2562). ภาพตัวแทนของตัวละครที่มีภาวะจิตเภทในภาพยนตร์ไทย. วารสารนิเทศศาสตร์. 37(3). 67-80.
ประเสริฐ ชัยพิกุสิต. (2542). สิบสองชนเผ่าในประเทศไทย: วัฒนธรรมประเพณีที่เป็นเอกลักษณ์. เชียงใหม่: มูลนิธิวัดศรีโสดา.
ปราณี ปราบริปู, ปรัชญา ใจภักดี, พรทิพย์ รักชาติ และจงกล เก็ตมะยูร. (2560). แนวทางการสร้างหนังสือเรียนและหนังสืออ่านเพิ่มเติม. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ., 10(2), 346-359.
มนนุกูล ทิมอ่ำ.(2548). การวิเคราะห์หนังสือเรียน สาระการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ.2544 (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.
วิสันต์ สุขวิสิทธิ์. (2554). ความสัมพันธ์ระหว่างภาษากับอุดมการณ์ ในหนังสือเรียนรายวิชาภาษาไทย ตามหลักสูตรประถมศึกษา พ.ศ. 2503 – 2544 : การศึกษาตามแนววาทกรรมวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรเดช โชติอุดมพันธ์. (2548). สัจนิยมมหัศจรรย์ในวรรณกรรมไทยกับวาทกรรมแห่งความเป็นอื่น.กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรางค์ แพรกทอง. (2535). การวิเคราะห์วรรณกรรมเยาวชนของ มาลา คำจันทร์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). ปัตตานี: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
เสรี อาจสาลี. (2506). 15 เผ่าในไทย. พระนคร: พิทยาคาร.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2554). ประกาศสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน เรื่อง รายชื่อหนังสืออ่านนอกเวลา สาระการเรียนรู้ภาษาไทย ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. สืบค้น 20 มกราคม 2566. จาก https://www.obec.go.th/.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สถาบันภาษาไทย กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แนวทางการจัดการเรียนรู้หนังสืออ่านนอกเวลา สาระการเรียนรู้ภาษาไทย ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: สกสค.ลาดพร้าว.
Fairclough, N. (1995). Critical discourse analysis: the critical study of language. London: Longman.
