การพัฒนาสื่อมรดกทางวัฒนธรรมดิจิทัล เรื่องการฟื้นคืนเมืองโบราณทวารวดีอู่ทอง

Main Article Content

สรชัย ชวรางกูร
วารุณี ศรีสงคราม
อธิษฐ์ คู่เจริญถาวร
ณพงศ์ วรรณพิรุณ
ชัชฎา ชวรางกูร

บทคัดย่อ

          งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์และสรุปข้อมูลทางมรดกทางวัฒนธรรม เมืองโบราณทวารวดีอู่ทอง และ 2) เพื่อพัฒนาสื่อมรดกทางวัฒนธรรมดิจิทัล เรื่อง การฟื้นคืนเมืองโบราณทวารวดีอู่ทอง ขั้นตอนการวิจัยแบ่งออกเป็น 2 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 วิเคราะห์และสรุปข้อมูลทางมรดกทางวัฒนธรรม เมืองโบราณทวารวดีอู่ทอง มีขั้นตอนการดำเนินงาน ได้แก่ 1) สำรวจพื้นที่และลงชุมชน 2) ศึกษาข้อมูลทางประวัติศาสตร์และโบราณคดี และ 3) การวิเคราะห์และสรุปข้อมูลเป็นภาพสันนิษฐาน ระยะที่ 2 พัฒนาและประเมินคุณภาพสื่อมรดกทางวัฒนธรรมดิจิทัล เรื่อง การฟื้นคืนเมืองโบราณทวารวดีอู่ทอง มีขั้นตอนการดำเนินงาน 5 ขั้นตอน ได้แก่ 1) ขั้นวางแผนและวิเคราะห์สื่อ 2) ขั้นเตรียมการผลิต 3) ขั้นผลิตสื่อดิจิทัล 4) ขั้นหลังการผลิต 5) ขั้นนำเสนอและประเมินผล กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในงานวิจัย ได้แก่ คนในชุมชนและนักท่องเที่ยวเมืองอู่ทอง จำนวน 40 คน ด้วยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ สื่อมรดกทางวัฒนธรรมดิจิทัล เรื่อง การฟื้นคืนเมืองโบราณทวารวดีอู่ทอง แบบประเมินคุณภาพด้านเนื้อหาและด้านเทคนิค และแบบประเมินความพึงพอใจ การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยวิธีการเปรียบเทียบข้อมูล การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัย พบว่า 1) ได้ข้อมูลสรุปสันนิษฐานเมืองโบราณทวารวดีอู่ทองและรูปแบบการนำเสนอเนื้อหา 2) คุณภาพด้านเนื้อหาอยู่ในระดับดี ด้านเทคนิคอยู่ในระดับดีมาก และความพึงพอใจของนักท่องเที่ยว อยู่ในระดับมากที่สุด

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ชวรางกูร ส. ., ศรีสงคราม ว. ., คู่เจริญถาวร อ. ., วรรณพิรุณ ณ. ., & ชวรางกูร ช. . (2023). การพัฒนาสื่อมรดกทางวัฒนธรรมดิจิทัล เรื่องการฟื้นคืนเมืองโบราณทวารวดีอู่ทอง. วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 5(3), 649–663. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/art/article/view/272514
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กองโบราณคดี กรมศิลปากร. (2554). โครงการอนุรักษ์และพัฒนาเมืองโบราณอู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. เอกสารประกอบโครงการ. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.

ชัชฎา ชวรางกูร และสรชัย ชวรางกูร. (2565). การพัฒนาสื่อดิจิทัลมรดกทางวัฒนธรรมไทย ด้วยแบบจำลอง 3 มิติ เชิงสถาปัตยกรรม พระนารายณ์ราชนิเวศน์ ในสมัยกรุงศรีอยุธยาและกรุงรัตนโกสินทร์. วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 4(2), 266-280.

ณัฐนนท์ จิรกิจนิมิต และศาสตรา เหล่าอรรคะ. (2564). การพัฒนาคลังข้อมูลดิจิทัลมรดกทางวัฒนธรรมจังหวัดลำพูนเพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 11(3), 251-266.

บุษบา หินเธาว์, อรรวรรณ ไพโรจน์วุฒิพงศ์ และอชิราภรณ์ แก้วจันทร์ฉาย. (2563) การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาสื่อเพจเฟซบุ๊กเพื่อการท่องเที่ยวชุมชนบ้านนาเมือง อำเภอชาติตระการ จังหวัดพิษณุโลก.วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์(มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 10(1), 66-82.

ศักดิ์ชัย ลายสิงห์. (2562). ศิลปะทวารวดี วัฒนธรรมทางศาสนา ยุคแรกเริ่มในดินแดนไทย. นนทบุรี: เมืองโบราณ.

สันติ เล็กสุขุม. (2564). รูปแบบสันนิษฐานสู่งานศิลปะ 59 ซากโบราณสถาน. นนทบุรี: เมืองโบราณ.

Maria Skublewska-Paszkowska, Marek Milosz, Pawel Powroznik & Edyta Lukasik. (2022). 3D technologies for intangible cultural heritage preservation. Heritage Science 10(3), 1-24.