ผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษารายบุคคลแบบออนไลน์ต่อการปรับตัว ของผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง

ผู้แต่ง

  • ชาลิณี ขันทะ งานกิจกรรมบำบัด สถาบันสิรินธรเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์
  • อาดัม นีละไพจิตร สถาบันราชสุดา คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี
  • วรางคณา รัชตะวรรณ สถาบันราชสุดา คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี

คำสำคัญ:

ผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง , การปรับตัว , การปรึกษารายบุคคลแบบออนไลน์

บทคัดย่อ

ผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง มักจะประสบปัญหาทางด้านสุขภาพจิตและด้านร่างกาย โดยเฉพาะผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง ที่ไม่เคยมีประสบการณ์ในการดูแลผู้ป่วยมาก่อน ส่งผลให้เกิดปัญหาในการปรับตัวที่ไม่เหมาะสม ซึ่งจะก่อให้เกิดการปฏิบัติตัวต่อผู้ป่วยและตนเองที่ไม่ถูกต้องตามมา งานวิจัยนี้จึงนำการให้คำปรึกษามาใช้เพื่อส่งเสริมความสามารถในการพัฒนาพฤติกรรมการปรับตัวของผู้ดูแลฯ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษารายบุคคลแบบออนไลน์ต่อระดับการปรับตัวของผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองคือ 1) เพื่อเปรียบเทียบผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษารายบุคคลแบบออนไลน์ต่อระดับการปรับตัวของผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง ในระยะก่อนและหลังการทดลอง 2) เพื่อเปรียบเทียบผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษารายบุคคลแบบออนไลน์ต่อระดับการปรับตัวของผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองในระยะหลังการทดลอง ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ผู้เข้าร่วมวิจัย คือ ผู้ดูแลฯ ที่พาผู้ป่วยมารับบริการ ณ งานกิจกรรมบำบัด สถาบันสิรินธรเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์แห่งชาติ จำนวน 10 คน แบ่งออกเป็น กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 5 คน โดยวิธีการสุ่มแบบเฉพาะเจาะจง รูปแบบงานวิจัยเชิงกึ่งทดลอง ดำเนินการทดลองแบบสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลังได้รับโปรแกรมการให้คำปรึกษาฯ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) โปรแกรมการให้คำปรึกษาฯ จำนวน 8 ครั้ง ครั้งละ 60 นาที เป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ติดต่อกัน 2) แบบวัดพฤติกรรมการปรับตัวสำหรับผู้ดูแลฯ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติบรรยายและสถิติอ้างอิง ผลการวิจัยพบว่า ภายหลังได้รับโปรแกรมการให้คำปรึกษารายบุคคลแบบออนไลน์ กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยการปรับตัวเพิ่มขึ้นจาก 2.18 เป็น 3.85 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (Wilcoxon Signed Ranks Test: p-value .043) และค่าเฉลี่ยคะแนนการปรับตัวก่อนและหลังการทดลองในกลุ่มควบคุมเพิ่มขึ้นเท่ากับ 0.12 กลุ่มทดลองเพิ่มขึ้นเท่ากับ 1.67 เมื่อเปรียบเทียบคะแนนสองกลุ่ม พบว่ามีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (Mann-Whitney Test: p-value 0.009) ดังนั้นการวิจัยนี้บ่งชี้ว่าการให้คำปรึกษารายบุคคลแบบออนไลน์สามารถช่วยส่งเสริมและพัฒนาความสามารถในการปรับตัวของผู้ดูแลฯ ได้

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

Chaiyasaj, N. (2018). The Effect Preparation of Caregiver’s to adaptation in Caring for End – of – Life Patients in Community. Mahasarakham Hospital Journal, 15(3), 45-54.

Chuburi, O. (1996). Caregivers’ s Role in Taking Care of Patients with Cerebrovascular Disease as Expected by caregivers and Nurses [master’s thesis, Prince of Songkla University]. PSU Knowledge Bank. https://kb.psu.ac.th/psukb/bitstream/2016/13322/1/98051.pdf

Ckumdee, S., Arpanantikul, M., & Sirapongam, Y. (2014). Family Caregivers’ Adjustment Problems in Caring for Stroke Patients. Thai Journal of Nursing Council, 29(4), 45-63.

Division of non-communicable disease, (2022, October 28). Campaign for World Stroke Day or World Paralysis Day 2022. https://pr.moph.go.th/?url=pr/detail/all/02/180623

Dongmanee, J. (2013). Theories of counseling and psychotherapy (2nd ed). Technology Promotion Association (Thailand-Japan).

Paksee, N., Srivisai, T., & Khunkaew, S. (2021). Preparation of Family Caregivers of Patient with Stroke on Transitional Care from Hospital to Home. Boromarajonani College of Nursing, Uttaradit Journal, 1(13), 47-61.

Rattamuksik, S., Neelapaijit, A., & Rachatawan, W. (2019). Effect of Individual Counseling Program on Resilience of Prepare before Getting Back to Work with Physical Disabilities. Journal of Education, 29(3), 218-229.

Rice, J. D., Sperling, S. A., Brown, D. S., Mittleman, M. S., & Manning, C. A. (2022). Evaluating the efficacy of TeleFAMILIES: a telehealth intervention for caregivers of community-dwelling people with dementia. Aging & Mental Health, 26(8), 1613-1619.

Rogers, C. R. (1952). " Client-Centered" Psychotherapy. Scientific American, 187(5), 66-75.

Rogers-Warren, A., & Warren, S. F. (1980). Mands for Verbalization: Facilitating the Display of Newly Trained Language in Children. Behavior Modification, 4(3), 361-382. https://doi.org/10.1177/014544558043006

Roy, C. (1974). The Roy adaptation model. Conceptual models for nursing practice.

Saitree, R., Chaimay, B., & Woradet, S. (2019). Activities of Daily Living among Stroke Patients. Academic Journal of Community Public Health, 5(2), 1-13.

Wangmanee, K., & Songsaen, S. (2021). The Individual Online Counselling Program for Social Adjustment under The COVID 19 Situation of Chiang Rai Rajabhat University Students. Journal of Education Burapha University, 32(2), 29-42.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-12-25

รูปแบบการอ้างอิง

ขันทะ ช. ., นีละไพจิตร อ. ., & รัชตะวรรณ ว. . (2024). ผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษารายบุคคลแบบออนไลน์ต่อการปรับตัว ของผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง. วารสารสถาบันราชสุดาเพื่อการวิจัยและพัฒนาคนพิการ, 20(2), 60–74. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/RSjournal/article/view/275411