การพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ของนักศึกษาพิการ ศูนย์บริการสนับสนุนนักศึกษาพิการ

ผู้แต่ง

  • อัมเรศ เนตราสิทธิ์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง
  • อิสสริยภรณ์ วานิชพิพัฒน์ ศูนย์บริการสนับสนุนนักศึกษาพิการ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง

คำสำคัญ:

ความฉลาดทางอารมณ์, นักศึกษาพิการ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาชุดกิจกรรมแนะแนวสำหรับส่งเสริมความฉลาดทางอารมณ์ ให้กับนักศึกษาพิการ ศูนย์บริการสนับสนุนสำหรับนักศึกษาพิการ 2) เพื่อนำชุดกิจกรรมแนะแนวส่งเสริมความฉลาดทางอารมณ์ไปใช้กับนักศึกษาพิการ และ 3) เพื่อประเมินความฉลาดทางอารมณ์ของนักศึกษาพิการ ก่อนและหลังการใช้ชุดกิจกรรม กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัย คือ นักศึกษาพิการ ศูนย์บริการสนับสนุนนักศึกษาพิการ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง จำนวน 28 คน เลือกแบบสมัครใจ (Volunteer Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกตพฤติกรรม และแบบประเมินความฉลาดทางอารมณ์ของกรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ t-test. ผลการวิจัย พบว่า 1) ชุดกิจกรรมแนะแนวสำหรับส่งเสริมความฉลาดทางอารมณ์ ให้กับนักศึกษาพิการ ศูนย์บริการสนับสนุนสำหรับนักศึกษาพิการ ชื่อชุด “อีคิวดี มีความสุข” ประกอบด้วย 7 กิจกรรม ดังนี้ กิจกรรม “วาดภาพสะท้อนตน” “สามความเข้าใจ” “ชอบกดไลท์” “มีดีมากมาย” “ทุกปัญหามีทางออก” “เชือกเชื่อมสัมพันธภาพ” และ “ของขวัญจากใจ” 2) หลังจากใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวสำหรับส่งเสริมความฉลาดทางอารมณ์ที่พัฒนาขึ้น ไปดำเนินการส่งเสริมความฉลาดทางอารมณ์ให้กับนักศึกษาพิการ พบว่า พฤติกรรมการแสดงออกของนักศึกษาเป็นไปตามวัตถุประสงค์ของกิจกรรมทั้ง 7 กิจกรรม 3) ก่อนและหลังจากเข้าร่วมชุดกิจกรรมแนะแนว นักศึกษาพิการทั้งหมด มีความฉลาดทางอารมณ์ (EQ) ด้านเก่ง ด้านดี และ ด้านสุข ทุกด้าน เพิ่มขึ้น ร้อยละ 31.90 ค่าเฉลี่ยก่อนและหลังใช้เข้าร่วมกิจกรรมแนะแนว แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

Chansawang, P. (2016). Personality Problems in Children. Retrieved from http://taamkru.com/th

Department of Empowerment of Persons with Disabilities, Ministry of Social Development and Human

Security. (2020). Statistics of Persons with Disabilities by Gender and Region. Retrieved from http://www.nep.go.th

Department of Mental Health, Ministry of Public Health (2007). EQ: Emotional Intelligence Test (Reverse

version). Division of Mental Health Promotion and Development, Department of Mental Health.

Disability Student Support Center. (2015). Annual Report for the Fiscal Year. Faculty of Education,

Lampang Rajabhat University.

Office of Higher Education Commission. (2010). Guidelines and Principles for Establishing Disability

Student Support Center. Office of Higher Education Commission.

Pantrakool, S., & Chanchalor, S. (2019). The Development of Model for Parent Cooperation in Teaching

Management toward Emotional Intelligence and Learning Achievement of Hearing Impaired Students. Journal of Ratchasuda College for Research and Development of Persons With Disabilities, 15(1).

Poomsanguan, K. & Paikoh, K. (2014). Nurses and Development of Emotional Quotient. Journal of the

Royal Thai Army Nurses Volume, 15(3).

Ramkumar, T., Ramesh, M. (2016). Emotional Intelligence among Differently Able Employees. Saudi

Journal of Humanities and Social Sciences, 16(3), 116-123.

Sukbunpant, S. (2019). Obstacles and success of the adjustment of people with disabilities. Journal of

Ratchasuda College for Research and Development of Persons with Disabilities, 15(1).

Suriwong, P. (2016). Keep up Teens’ Emotion: Cope with Violent Problems. Retrieved from

https://www.thaihealth.or.th/Content/33958- “ออกแบบเมือง”หยุดพฤติกรรมเนือยนิ่ง.html

Yenyuak, C. (2016). Emotional Quotient of Management Major Students, Faculty of Business

Administration, Rangsit University. Journal of Business Administration. Association of Private Higher Education Institutions of Thailand, 4(2).

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2021-12-30

รูปแบบการอ้างอิง

เนตราสิทธิ์ อ. ., & วานิชพิพัฒน์ อ. . (2021). การพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ของนักศึกษาพิการ ศูนย์บริการสนับสนุนนักศึกษาพิการ. วารสารสถาบันราชสุดาเพื่อการวิจัยและพัฒนาคนพิการ, 17(2), 64–81. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/RSjournal/article/view/257553