ความสัมพันธ์ระหว่างแรงจูงใจในการปฏิบัติงานกับความสุขในการปฏิบัติงานของพนักงานเทศบาลเมืองปทุมธานี

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างแรงจูงใจในการปฏิบัติงานกับความสุขในการปฏิบัติงานของพนักงานเทศบาลเมืองปทุมธานี การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ พนักงานเทศบาลเมืองปทุมธานี จำนวน 184 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถามทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ สถิติพรรณนา ประกอบด้วย ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติอนุมาน ประกอบด้วย สถิติ t-test สถิติ F-test และสถิติวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า โดยภาพรวมแรงจูงใจในการปฏิบัติงานมีความสัมพันธ์กับความสุขในการปฏิบัติงานของพนักงานเทศบาลเมืองปทุมธานี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (Sig. < .01) ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ และมีความสัมพันธ์กันในระดับสูง (r = .83) โดยมีความสัมพันธ์กันในทางบวก หมายความว่า  ยิ่งมีแรงจูงใจในการปฏิบัติงานมากเท่าใด ยิ่งส่งผลให้ความสุขในการปฏิบัติงานสูงขึ้นตาม โดยแรงจูงใจในการปฏิบัติงานที่มีความสัมพันธ์กับความสุขในการปฏิบัติงานมากที่สุด คือ ปัจจัยสุขวิทยา (r = .88) ซึ่งมีความสัมพันธ์กันในระดับสูง รองลงมา คือ ปัจจัยจูงใจ (r = .69) ซึ่งมีความสัมพันธ์กันในระดับปานกลาง  แสดงให้เห็นว่าแรงจูงใจในการปฏิบัติงานมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับความสุขในการทำงาน โดยเฉพาะปัจจัยสุขวิทยาที่มีอิทธิพลสูงสุดต่อระดับความสุขของพนักงาน ซึ่งสะท้อนถึงความสำคัญของการจัดสภาพแวดล้อมการทำงานและผลตอบแทนที่เหมาะสม