กลไกความร่วมมือระหว่างรัฐกับชุมชนชายฝั่งในการจัดการทรัพยากรสัตว์น้ำ : กรณีศึกษาเพชรบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลไกความร่วมมือระหว่างชุมชนชายฝั่งกับสำนักงานทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งที่ 3 เพชรบุรีในการจัดการทรัพยากรสัตว์น้ำชายฝั่ง รวมถึงศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการจัดการทรัพยากรสัตว์น้ำชายฝั่ง ผลการวิจัยพบว่า กลไกความร่วมมือโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ ด้านโครงสร้างและบทบาทความร่วมมือ รองลงมาคือ ด้านกระบวนการสื่อสารและแลกเปลี่ยนข้อมูล และด้านการตัดสินใจร่วมและการมีส่วนร่วม ขณะที่การจัดการทรัพยากรสัตว์น้ำชายฝั่งโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากเช่นกัน โดยด้านการอนุรักษ์และฟื้นฟูทรัพยากรมีค่าเฉลี่ยสูงสุด ผลการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน พบว่า ปัจจัยด้านความไว้วางใจระหว่างชุมชนกับภาครัฐ ด้านโครงสร้างและบทบาทความร่วมมือ ด้านกระบวนการสื่อสารและแลกเปลี่ยนข้อมูล ด้านบทบาทของภาคีที่เกี่ยวข้องด้านการสนับสนุนจากภาครัฐ และด้านการตัดสินใจร่วมและการมีส่วนร่วม สามารถร่วมกันพยากรณ์การจัดการทรัพยากรสัตว์น้ำชายฝั่งได้ร้อยละ 57.60 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 นอกจากนี้ ผลการวิจัยเชิงคุณภาพสะท้อนว่า การพัฒนากลไกความร่วมมือควรมุ่งเน้นการสื่อสารสองทาง การสนับสนุนงบประมาณ องค์ความรู้ และเทคโนโลยีที่เหมาะสมกับบริบทพื้นที่ ตลอดจนการสร้างความโปร่งใสและความไว้วางใจระหว่างภาครัฐกับชุมชน เพื่อเสริมสร้างความยั่งยืนในการจัดการทรัพยากรสัตว์น้ำชายฝั่งร่วมกัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง. (2566). รายงานสถานการณ์ทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งของประเทศไทย
ปี 2566. กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
จารุภา พรหมมงคล. (2565). การสร้างความร่วมมือในการจัดการปัญหาขยะทะเลบริเวณชายหาดบางแสน
จังหวัดชลบุรี. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 15(2), 45–60.
จิณณาวัฒน์ มูลนาม (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชนในจังหวัดเพชรบุรี.
(วิทยานิพนธ์ สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์), มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี
นรากร นันทไตรภพ. (2563). การจัดการทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งอย่างยั่งยืนของประเทศไทย. วารสาร
สิ่งแวดล้อมศึกษา, 21(1), 78–92.
ปิยะมาศ ทัพมงคล, & อัชกรณ์ วงศ์ปรีด. (2565). ความร่วมมือระหว่างภาครัฐและภาคเอกชนในการพัฒนา
เมืองขอนแก่นสู่การเป็นเมืองอัจฉริยะ: ศึกษากรณีโครงการการก่อสร้างรถไฟฟ้ารางเบา. วารสาร
รัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 13(2), 101–125.
ภีมญ์นภัสร์ ชลายนนาวิน, & อัจฉรา ชลายนนาวิน. (2564). การมีส่วนร่วมของชุมชนชายฝั่งต่อการจัดการขยะ
ทะเล. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม, 17(1), 33–47.
อังคณา นุผาเลา. (2565). เครือข่ายความร่วมมือการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำของศูนย์บริหารจัดการน้ำ
จังหวัดลำพูน. วารสารการบริหารการพัฒนา, 12(3), 89–104.
อนุรักษ์ นิยมเวช. (2553). การจัดการทรัพยากรชายฝั่งทะเลของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่ง
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่
พ.ศ. 2566–2570. สำนักนายกรัฐมนตรี.
Ansell, C., & Gash, A. (2007). Collaborative governance in theory and practice. Journal
of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543–571.
https://doi.org/10.1093/jopart/mum032
Berkes, F. (1991). Co-management and the James Bay Agreement. In J. T. Inglis (Ed.),
Traditional ecological knowledge: Concepts and cases (pp. 189–208). International
Program on Traditional Ecological Knowledge and International Development Research
Centre.
Pinkerton, E. (1989). Co-operative management of local fisheries: New directions for improved
management and community development. University of British Columbia Press.
