การพัฒนาทักษะดิจิทัลของบุคลากรภาครัฐ สู่การปรับเปลี่ยนเป็นองค์กรดิจิทัล

Main Article Content

สมรัก เจนดี
จุฑารัตน์ คีรีวรรณ์
ภารดี วินทะชัย
รัษฎากร วินิจกุล

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้ เป็นการนำเสนอแนวทางในการพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของบุคลากรของภาครัฐ ในยุคที่สังคมเปลี่ยนผ่านจากสังคมยุคอนาล็อคสู่สังคมยุคดิจิทัลอย่างเต็มรูปแบบ บุคลากรภาครัฐจึงต้องได้รับการพัฒนาและสามารถปรับตัวได้อย่างเหมาะสม การให้ความสำคัญกับการพัฒนาทักษะให้สูงขึ้นเพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพในการทำงานแบบเดิมให้มีประสิทธิผลมากขึ้น และการเรียนรู้ทักษะใหม่ๆ เพื่อให้เกิดความพร้อมในการรองรับการเปลี่ยนแปลงในอนาคต โดยการจัดทำแผนพัฒนาทักษะบุคลากร ได้แก่ การจัดกระบวนการฝึกอบรมและพัฒนาศักยภาพบุคลากรของหน่วยงาน ทั้งในรูปแบบการเรียนรู้ผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์และการฝึกอบรมภาคปฏิบัติในสถานที่จริง การส่งเสริมให้บุคลการมีการศึกษาในระดับที่สูงขึ้น การลงมือปฏิบัติงานจริง การเรียนรู้ด้วยตนเองผ่านสื่ออิเล็กทรอนิกส์ การหมุนเวียนการทำงาน การถ่ายทอดความรู้ การสอนงาน และมีการประยุกต์ให้มีทักษะด้านเทคโนโลยี การวิเคราะห์ข้อมูล การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีใหม่ๆ ทั้งนี้การเรียนรู้ระบบออนไลน์ใน 5 กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ บุคลากรแรกบรรจุ บุคลากรที่มีประสบการณ์ บุคลากรที่มีบทบาทหัวหน้างาน บุคลากรที่ดำรงตำแหน่ง และบุคลากรที่ดำรงตำแหน่งประเภท เพื่อให้สามารถใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการทำงานได้สอดคล้องกับยุทธศาสตร์รัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เจนดี ส., คีรีวรรณ์ จ., วินทะชัย ภ., & วินิจกุล ร. (2026). การพัฒนาทักษะดิจิทัลของบุคลากรภาครัฐ สู่การปรับเปลี่ยนเป็นองค์กรดิจิทัล. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 9(1), 54–66. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JPR/article/view/298179
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กวีรัตน์ เกียรติบุญสนอง. (2567). การปรับตัวและการพัฒนาบุคลากรด้านเทคโนโลยีดิจิทัล. วารสารเมธีวิจัย, 1(2).

ณณัฏฐ์ เกียรติทยากร. (2568). การพัฒนาทักษะบุคลากรภาครัฐในยุคเทคโนโลยีสมัยใหม่.วารสาร

สหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์,8(4)

ปุณณาสา คชศิลา. (2565). แนวทางการพัฒนาทักษะดิจิทัลของข้าราชการหน่วยงานภาครัฐแห่งหนึ่ง. กรุงเทพ มหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

แผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย พ.ศ. 2566 – 2570. (2566, 10 เมษายน), ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 140 ตอนที่ 84ง.

ไพฑูรย์ สนสาย. (2565). การพัฒนาบุคลากรภายใต้การบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัย ราชภัฏพิบูลสงคราม.

ฤชามน พัวพงศกร. (2566). แนวทางการพัฒนาทักษะการรู้ดิจิทัลของบุคลากร ภารกิจด้านอำนวยการ สถาบันโรคผิวหนัง. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง

วราพินทร์ ชาววิวัฒน์. (2565,น.13). แนวทางการส่งเสริมทักษะดิจิทัลของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 2.(การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.

สถาบันพัฒนาข้าราชการพลเรือน. (2567). แนวทางการพัฒนาบุคลากรภาครัฐ พ.ศ. 2566-2570. สำนักงาน ก.พ.

สัญญาศรณ์ สวัสดิ์ไธสง. (2567). การจัดการภาครัฐแนวใหม่: มุ่งสู่ผลลัพธ์ที่ประชาชนสัมผัสได้. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). นโยบายและแผนระดับชาติ

ว่าด้วยการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม (พ.ศ.2561-2580). กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.

สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2566). เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) กับการบริหารงานภาครัฐ

สุทธินันท์ ชื่นชม และคณะ. (2564). รูปแบบการพัฒนาทักษะการรู้ดิจิทัลของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่เพื่อพัฒนาคุณภาพการเรียนรู้. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.

สุนิสา ช่อแก้ว. (2567). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สยามปริทัศน์.

อรวรรณ นิลอุบล. (2562). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ภายใต้แนวคิดการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ของกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

เอกสิทธิ์ สนามทอง. (2562). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ : แนวทางพัฒนาสู่ความสำเร็จขององค์การ. วารสารเกษมบัณฑิต.20(1)