ความนิยม ความนิยมทางการเมืองต่อการไปใช้สิทธิออกเสียงเลือกตั้งระดับท้องถิ่น ของประชาชนในตำบลตำหรุ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี

Main Article Content

พรระวี วังเวงจิตต์
ดาวนภา เกตุทอง
พระสมุห์อาคม อาคมธีโร

บทคัดย่อ

        บทความวิจัยนี้อย่างละเอียดดังนี้ (1) เพื่อศึกษาระดับความสามารถในการควบคุมสิทธิการเลือกตั้งระดับท้องถิ่นของประชาชนในตำบลตำหรุอำเภอบ้านลาดจังหวัดเพชรบุรี (2) เพื่อให้การศึกษาองค์ประกอบที่ความเข้มข้นของข้อมูลสิทธิการเลือกตั้งระดับท้องถิ่นของประชาชนในตำบลตำหรุ อำเภอบ้านลาดจังหวัดเพชรบุรี และ (3) ให้นำเสนอแก่ประชาชนในการปฏิบัติราชการระดับท้องถิ่นของประชาชนในตำบลตำหรุ อำเภอบ้านลาดจังหวัดเพชรบุรีวิจัยใช้ระเบียบแบบแผนโดยวิจัยเชิงปริมาณมากที่สุดจากกลุ่มตัวอย่าง 311 คน ด้วยความเข้มข้นของประสิทธิภาพทั้งฉบับเท่ากับ 0.986 ตรวจสอบด้วยสถิติเชิงพรรณนาและถดถอยด้วยสถิติแบบ Stepwise และการวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้เชิงเชิงลึกผู้วิจัยที่สำคัญจำนวน 10 รูปหรือคนสำคัญวิเคราะห์ด้วยเนื้อหาเชิงพรรณนาผลการวิจัยพบข้อมูลระดับของการควบคุมการใช้สิทธิเลือกตั้งในประสิทธิภาพมาก โดยด้านแบบทดสอบมีต่อเนื่องสูงสุดรองต่อเนื่องคือความเข้มข้นของหยั่งเสียงและวิจัยแบบสำรวจและด้านผลิตภัณฑ์สำหรับหาข้อมูลที่องค์กรสืบสวนสอบสวนข้อมูลรองที่ระดับความสำคัญสำคัญ 0.05 โดยคำนึงถึงด้านมุทิตาตามหลักพรหมวิหาร 4 ให้ผลมากที่สุดจึงแนะนำให้เชิงเทียน พบว่าการปรับปรุงประสิทธิภาพควรมุ่งสร้างแนวทางที่ความต้องการของประชาชนมักจะมีความสำคัญอย่างยิ่ง และผู้สังเกตการณ์มักจะทำให้การควบคุมความงาม มุทิตา และอุเบกขารวมถึงมิติต่างๆ รวมถึงการกำหนดนโยบายการลงพื้นที่การสื่อสารที่สำคัญที่สุดคือการมีส่วนร่วมอย่างทั่วถึงและเป็นกลางจะช่วยส่งเสริมให้ประชาชนเกิดความน่าเชื่อถือและตัดสินใจออกไปใช้สิทธิการเลือกตั้งอย่างมีประสิทธิภาพสมัครใจ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วังเวงจิตต์ พ., เกตุทอง ด., & อาคมธีโร พ. (2026). ความนิยม ความนิยมทางการเมืองต่อการไปใช้สิทธิออกเสียงเลือกตั้งระดับท้องถิ่น ของประชาชนในตำบลตำหรุ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี . วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 9(2), 252–267. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JPR/article/view/297663
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

จิดาภา ยศวิลัย. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการไปใช้สิทธิเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ปี 2562 ของประชาชนเขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย: วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์.

ชิเนนนท์ พวงพันธ์ และคณะ. (2566). การมีส่วนร่วมทางการเมืองตามหลักพรหมวิหาร 4 ของประชาชนกลุ่มเพศสภาพ ในเขต อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย: สารนิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์, .

ปาริชาติ ชุมพงศ์. (2568). การสื่อสารของนักการเมืองท้องถิ่นที่มีผลต่อการบริหารงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดนครศรีธรรมราช. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย: ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์, .

พระนัฐทร จนฺทปญฺโญ (พาลี) และคณะ. (2567). การมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของผู้สูงอายุตามหลักพรหมวิหาร 4 ในเขตเทศบาลเมืองศิลา อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มมร วิทยาเขตอีสาน, ปีที่ 5 ฉบับที่ 1, 1-11.

พระมหาธนวัฒน์ ปริยตฺติเมธี (โยธาจันทร์). (2568). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมความไว้วางใจทางการเมืองของประชาชนที่มีต่อพรรคการเมืองในจังหวัดเลย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย: ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์, .

พระมหาพิสุทธิ์ สิทฺธิเมธี (ภารัง). (2568). พุทธวิธีส่งเสริมการกล่อมเกลาทางการเมืองให้แก่เยาวชนของสถาบันการศึกษาในจังหวัดเพชรบูรณ์. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย: ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์, .

พระศกลวัธน์ จิตฺตปญฺโญ (วงวิวงษ์). (2563). บทบาทของนักการเมืองท้องถิ่นในการพัฒนาเทศบาลตำบลนาหนาด อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย: วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์, .

พระสมุห์อาคม อาคมธีโร และคณะ. (2565). พุทธบูรณาการพัฒนาการเมืองท้องถิ่นในระบอบประชาธิปไตยของจังหวัดเพชรบุรี. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, ปีที่ 5 ฉบับที่ 2, 1-15.

พระสุทัศน์ ยโสธโรและคณะ. (2560). การมีส่วนร่วมทางการเมืองตามแนวพุทธศาสนาของประชาชนตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย: รายงานการวิจัย.

พัฒนพงษ์ หนองน้ำ และคณะ. (2567). การส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในเขตพื้นที่ตำบลโคกสี อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, ปีที่ 11 ฉบับที่ 4, 331-344.

พัททดล เสวตวรรณ. (2565). การพัฒนาทางการเมืองที่มีผลต่อการบริหารงานขององค์กรส่วนปกครองท้องถิ่นในจังหวัดอุทัยธานี. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย: ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์,.

ลิขิต ธีรเวคิน. (2535). การปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ลิชสา ชุมภูแสงและคณะ. (2561). การประยุกต์หลักพรหมวิหาร 4 ของผู้บริหารองค์การบริหารส่วนตำบล อำเภอหนองพอก จังหวัดร้อยเอ็ด. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย: สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์,.

ศุภมา จิตต์เที่ยง. (2566). กระบวนการส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางเมืองของประชาชนที่มีผลต่อความเชื่อมั่นในการปกครองตามระบอบประชาธิปไตยของพรรคการเมืองในกรุงเทพมหานคร. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย: ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์, .

สมาน รังสิโยกฤษฎ์. (2540). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับการบริหารงานบุคคล, พิมพ์ครั้งที่ 18,. กรุงเทพมหานคร: นำกังการพิมพ์.

สุนทรชัย ชอบยศ และรจนา คำดีเกิด. (2556). การเมืองภาคพลเมือง : การถอดถอนผู้บริหารท้องถิ่นที่ประสบความสำเร็จในประเทศไทย. รัฐสภาสาร, ปีที่ 61 ฉบับที่ 5, 9-43.

สุมาลี บุญเรืองและคณะ. (2566). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมความนิยมทางการเมืองของประชาชนที่มีต่อนักการเมืองในจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, ปีที่ 6 ฉบับที่ 3, 99-112.

สุเมธ แสงนิ่มนวล. (2556). ต้นแบบการบริหารจัดการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศไทย. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, ปีที่ 11 ฉบับที่ 2, 63-80.

Taro Yamane. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. 3 rd,. (New York: Harper and Row Publications), 727-728.