การจัดกำลังพลสำรองและการเกณฑ์ทหาร ศึกษากฎหมายไทยเปรียบเทียบกฎหมายต่างประเทศ
Main Article Content
บทคัดย่อ
วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทำการศึกษากฎหมายเปรียบเทียบต่อการจัดสรรกำลังพลของกองทัพไทย โดยมุ่งเน้นศึกษาการจัดสรรกำลังพลของกองทัพไทยที่เพียงพอและมีประสิทธิภาพตามหลักความมั่นคงแห่งชาติ ทั้งกำลังพลสำรอง ทหารเกณฑ์ รวมถึงทหารอาชีพ จากการศึกษาพบว่ารัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 ได้บัญญัติเรื่องความมั่นคงของรัฐไว้ในหมวด 5 หน้าที่ของรัฐในมาตรา 52 นอกจากนี้ยังได้บัญญัติหน้าที่ของปวงชนชาวไทยว่าบุคคลมีหน้าที่รับราชการทหารตามที่กฎหมายบัญญัติ ไว้ในมาตรา 50 (5) ประกอบกับพระราชบัญญัติรับราชการทหาร พ.ศ.2497 ระบุว่าชายที่มีสัญชาติไทยตามกฎหมายมีหน้าที่รับราชการทหารด้วยตนเองทุกคน ตามมาตรา 7 ทำให้การรับราชการทหารเป็นหน้าที่ของชายที่มีสัญชาติไทยทุกคน จึงได้มีข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการฝึกทบทวนกำลังพลสำรองเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและเป็นการเตรียมความพร้อมของกำลังพลสำรอง และควรมีการเทคโนโลยีทางการทหารสมัยใหม่มาปรับใช้ และส่งเสริมการเรียนรู้อาชีพให้กับทหารเกณฑ์ เพิ่มสิทธิและสวัสดิการให้กับทหารเกณฑ์ และจากการศึกษากฎหมายปรียบเทียบทำให้เห็นถึงความแตกต่างของการดำเนินการในต่างประเทศกับประเทศไทย ซึ่งประกอบด้วยประเทศที่ใช้ระบบการเกณฑ์ทหารแบบบังคับเกณฑ์ตามกฎหมายคือ ประเทศสิงคโปร์ ประเทศเกาหลีใต้ และประเทศที่ใช้ระบบเกณฑ์ทหารแบบสมัครใจ คือ ประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศเยอรมนี ผู้วิจัยเห็นว่าการพัฒนากำลังพลสำรองให้มีประสิทธิภาพและเตรียมพร้อมเสมอ รวมถึงการพัฒนาเทคโนโลยีทางการทหารและส่งเสริมการเรียนรู้ให้กำลังพลทหารกองประจำการ จะทำให้กำลังพลสำรองและทหารเกณฑ์มีประสิทธิภาพและส่งผลดีต่อความมั่นคงของกองทัพไทย
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมยุทธศึกษาทหารบก. (2555). เอกสารประกอบการสอนวิชาประวัติศาสตร์ทหาร. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด
อรุณการพิมพ์.
เกรียงไกร เจริญธนาวัฒน์. (2556). หลักพื้นฐานกฎหมายมหาชน (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิญญูชน.
เจษฎา มีบุญลือ. (2553). ความมั่นคงแห่งชาติ: การสร้างชาติไทยให้ยั่งยืน. กรุงเทพฯ: ศูนย์ศึกษายุทธศาสตร์
สถาบันวิชาการป้องกันประเทศ.
ชาญชัย แสวงศักดิ์. (2559). หลักนิติธรรม และ หลักนิติรัฐ : ความเข้าใจที่ไม่ตรงกันและผลที่มีต่อองค์กรตุลาการ.
(เอกสารวิชาการส่วนบุคคลหลักสูตรนิติธรรมเพื่อประชาธิปไตย รุ่นที่ 4). กรุงเทพฯ: วิทยาลัยรัฐธรรมนูญ
สำนักงานศาลยุติธรรม.
ดวงจิตต์ กำประเสริฐ. (2543). กฎหมายแองโกลอเมริกันเบื้องต้น = Introduction to Anglo = American Law.
กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ธวัชชัย ผลสะอาด. (2559). สมรรถนะกำลังพลกองร้อยที่ 1 กองพันทหารราบที่ 2 รักษาพระองค์ค่ายพรหมโยธิน
อำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี: กรณีศึกษาเปรียบเทียบระบบการเกณฑ์ทหารและการรับราชการทหารโดย
สมัครใจ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บรรเจิด สิงคะเนติ. (2522). หลักพื้นฐานเกี่ยวกับสิทธิเสรีภาพและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์. กรุงเทพมหานคร:
สำนักพิมพ์วิญญูชน.
ประยูร กาญจนกุล. (2538). คำบรรยายกฎหมายปกครอง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิบูล ขยันกิจ. (2544). การพัฒนาระบบการผลิตกำลังพลสำรอง ประเภทพลทหาร: ศึกษาเฉพาะกรณีหน่วยทหาร
ปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน (ภาคนิพนธ์ คณะรัฐศาสตร์). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วุฒิพันธุ์ เปรมาสวัสดิ์. (2568). "ไทย-กัมพูชา" อยู่ลำดับไหนบนแผนที่โลก. สืบค้น 1 ตุลาคม 2568, จาก
https://www.tnnthailand.com/infographic/189907/
สมคิด เลิศไพฑูรย์. (2533). หลักความได้สัดส่วน. วารสารนิติศาสตร์,(20), 4.
สัมพันธ์ ธัญพืช. (2559). เจ้ากรมสรรพกำลังกำลังกลาโหม สรุปสาระสำคัญของพระราชบัญญัติกำลังพลสำรอง
พ.ศ.2558. สืบค้น 1 ตุลาคม 2558, จาก https://www.tdc.mi.th/pdf.
อภิลักษณ์ เนียมกล่ำ. (2564). การพัฒนากฎหมายว่าด้วยรูปแบบการเกณฑ์ทหาร. (วิทยานิพนธ์ นิติศาสตรดุษฎี
บัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
อริย์ธัช แก้วเกาะสะบ้า. (2563). การศึกษาข้อมูลวิชาการด้านการเมืองการปกครองภายในประเทศ: กรณีศึกษา
ระบบการเกณฑ์ ทหารของประเทศไทย. (หลักสูตรการพัฒนานักบริหารระดับสูงสำหรับข้าราชการรัฐสภา
รุ่นที่ 12). กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.