การประยุกต์หลักพรหมวิหารธรรมเพื่อส่งเสริมการบริหารงานของนักการเมืองท้องถิ่น ในองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกุ่ม อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยแบบผสานวิธีครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการบริหารงานของนักการเมืองท้องถิ่นในองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกุ่ม 2) เปรียบเทียบการบริหารงานของนักการเมืองท้องถิ่นในองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกุ่ม โดยจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และ 3) นำเสนอการประยุกต์หลักพรหมวิหารธรรมเพื่อส่งเสริมการบริหารงานของนักการเมืองท้องถิ่นในองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกุ่ม กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชนในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกุ่ม ที่มีอายุ 18 ปีบริบูรณ์ขึ้นไป จำนวน 372 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 9 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าเอฟ ด้วยวิธีการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา ผลการศึกษา พบว่า 1) ระดับการบริหารงานของนักการเมืองท้องถิ่นในองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกุ่ม โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก 2) ผลการเปรียบเทียบการบริหารงานของนักการเมืองท้องถิ่นในองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกุ่ม โดยจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า ประชาชนที่มี อายุ และอาชีพต่างกัน มีความคิดเห็นของประชาชนต่อการบริหารงานของนักการเมืองท้องถิ่นในองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกุ่ม โดยรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3) การประยุกต์หลักพรหมวิหารธรรมเพื่อส่งเสริมการบริหารงานของนักการเมืองท้องถิ่นในองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกุ่ม คือ การน้อมนำเมตตา กรุณา มุทิตา และอุเบกขามาใช้ในการดำเนินงาน เมตตาส่งเสริมการพัฒนาและใส่ใจประชาชน กรุณาเน้นการลดความเหลื่อมล้ำและช่วยเหลือผู้เดือดร้อน มุทิตาแสดงความยินดีกับความสำเร็จของผู้อื่น และอุเบกขาสร้างความเป็นธรรม ความเที่ยงตรง และความน่าเชื่อถือในการบริหาร ทั้งหมดนี้ช่วยสร้างการเมืองท้องถิ่นที่โปร่งใส ยั่งยืน และมีจริยธรรม
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จักรกฤษณ์ โพดาพล. (2568). ผู้บริหารกับพรหมวิหารธรรม. เรียกใช้เมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2568 จาก https://slc.mbu.ac.th/
โชคสุข กรกิตติชัย. (2568). ทิศทางการปกครองส่วนท้องถิ่นตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. เรียกใช้เมื่อ 28 เมษายน 2568 จาก https://cdc.parliament.go.th/ewtadmin/ewt/parliament_parcy/ewt_dl_link.php?nid=42360
พระครูสุวรรณจันทรังษี (คำมุ โคตรโนนกอง) และคณะ. (2566). การบูรณาการหลักพรหมวิหารธรรมเพื่อส่งเสริมภาวะผู้นำทางการปกครองของผู้ปกครองท้องที่ในอำเภอหนองบัวแดง จังหวัดชัยภูมิ. วารสารชัยภูมิปริทรรศน์, 6(3), 64-75.
พระวิจิตร ญาณวโร และ เวน สุธีริธ ซัม. (2568). บทบาทนักการเมืองท้องถิ่นต่อการพัฒนานโยบายสาธารณะ”. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(2), 213-227.
ไพฑูรย์ มาเมือง. (2564). การบริหารตามหลักพรหมวิหารธรรมขององค์การบริหารส่วนตำบลชัยพฤกษ์ ตำบลชัยพฤกษ์ อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย. วารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์, 7(1), 47-57.
ไพศาล นพรัตน์ และคณะ. (2566). ภาวะผู้นำทางการเมืองของผู้บริหารท้องถิ่นในการพัฒนาชุมชนในเทศบาลตำบลแม่แตง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ มจร วิทยาเขตแพร่, 9(1), 1-14.
โรจนินทร์ ศรีปองพันธ์ และคณะ. (2561). บทบาทของนักการเมืองท้องถิ่นในการบริหารจัดการในเขตเทศบาลเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์. วารสารธุรกิจปริทัศน์, 10(2), 39-54.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2564). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 43. กรุงเทพฯ: เพิ่มทรัพย์การพิมพ์.
สุดเขต สกุลทอง. (2566). ความคาดหวังของประชาชนต่อบทบาทของนักการเมืองท้องถิ่นที่มีผลต่อการบริหารแนวใหม่ กรณีศึกษาเทศบาลเมืองเชียงใหม่ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสังคมศาสตร์และศาสตร์รวมสมัย, 4(1), 16-29.
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกุ่ม. (2568). แผนพัฒนาท้องถิ่น ขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกุ่ม อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี”. เรียก้เมื่อ 22 กุมภาพันธ์ 2568 จาก http://www.bankum-sao.go.th/site/attachments/article/546/$RPV934V.pdf
อัครินทร์ สมศักดิ์ และคณะ. (2565). ศึกษาวิเคราะห์การส่งเสริมภาวะผู้นำท้องถิ่นตามหลักพรหมวิหาร 4. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 9(10), 78-89.
Fayol, H. (1967). Industrial and General Administration. New Jersey: Clifton.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. Harper and Row Publications.