ไตรภูมิพระร่วงกับการเมือง

Main Article Content

นรพัชร เสาธงทอง
อุทัย จันทรรัตนกานต์
ธวัชชัย สิงห์สุภา
วารินทร์ จันทรัตน์
อภิญญา ฉัตรช่อฟ้า

บทคัดย่อ

 


การศึกษาวิจัยเรื่องไตรภูมิพระร่วงกับการเมือง ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาเชิงคุณภาพ โดยการวิจัยจากตำรา เอกสารทางวิชาการที่เกี่ยวข้อง โดยมีวัตถุประสงค์คือ (1) เพื่อศึกษาความเป็นมาของวรรณกรรมไตรภูมิพระร่วงในประเทศไทย (2) เพื่อวิเคราะห์ถึงความเกี่ยวข้องระหว่างไตรภูมิพระร่วงกับการเมืองของประเทศไทย จากการศึกษาพบว่า 1. ความเป็นมาของวรรณกรรมไตรภูมิพระร่วงในประเทศไทย ความเชื่อเรื่องไตรภูมินั้น เป็นความเชื่อทางศาสนาที่มีมาอยู่ก่อนแล้วในกลุ่มประเทศที่นับถือพุทธศาสนา ต่อมาพระยาลิไทยกษัตริย์แห่งอาณาจักรสุโขทัยได้รวบรวมแนวคิดดังกล่าว มานำเสนอในรูปแบบของวรรณกรรมอย่างเป็นรูปธรรม และเป็นที่น่าสังเกตว่าวรรณกรรมดังกล่าวถูกสร้างขึ้นมาท่ามกลางสภาวการณ์ที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งทางการเมืองของอาณาจักรสุโขทัย เป็นเหตุให้วรรณกรรมเล่มนี้มีคุณค่ามากทางด้านประวัติศาสตร์และมีจุดมุ่งหมายทั้งทางการเมือง เศรษฐกิจและสังคมวัฒนธรรม 2. ความเกี่ยวข้องระหว่างไตรภูมิพระร่วงกับการเมืองของประเทศไทย ประกอบด้วย (1) การวางฐานคิดผ่านจักรวาลวิทยา คือ การวางฐานคิดในด้านของโลกและจักรวาล โดยทำการถอดโครงสร้างของจักรวาลออกมาในรูปแบบของแผนผัง แล้วนำมาประยุกต์ใช้ในการวางฐานคิดเรื่องศูนย์กลางของโลก สมมติบรรพตหรือลักษณะของทิพยภาวะที่อยู่เหนือธรรมชาติและคติชนวิทยา (2) ไตรภูมิพระร่วงกับการปกครองไทย คือการแปลงฐานคิดนามธรรมที่ถอดแบบมาจากจักรวาลวิทยามาประยุกต์ใช้ให้เป็นรูปธรรม ได้แก่การเกิดเอกะบุรุษ เทวราชา ระบบชนชั้นและรัฐในอุดมคติ (3) ไตรภูมิกับการบริหารจัดการทรัพยากร จากแผนผังจักรวาลในไตรภูมิซึ่งถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นรูปธรรมขึ้นในการจัดวางผังปราสาทและผังเมือง โดยมีนัยยะแฝงในเรื่องของการจัดการทรัพยากรน้ำและดึงดูดทรัพยากรบุคคลโดยยุทธศาสตร์ดังกล่าวนี้จะช่วยเพิ่มจำนวนของประชากร โดยจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นจากการย้ายถิ่นฐาน จะส่งผลโดยตรงต่อการเพิ่มผลผลิตทางการเกษตร และช่วยปกป้องบ้านเมืองในยามเกิดภาวะสงครามหลักการของไตรภูมินั้น เนื้อหาส่วนใหญ่นั้นยังคงเป็นการนำพุทธศาสนามาผสมผสานกับความเชื่อในท้องถิ่นดั้งเดิมในรูปแบบของคติชนวิทยา ทำให้เกิดการผสมผสานทางความคิดจนเกิดรูปแบบทางการเมืองแบบเทวราชาแบบไทย ซึ่งเหมาะสมกับบริบทสังคมไทยและคนไทยจำนวนมากยังคงถือคตินี้มาจนถึงยุคปัจจุบัน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เสาธงทอง น. . ., จันทรรัตนกานต์ อ. ., สิงห์สุภา ธ. ., จันทรัตน์ ว. ., & ฉัตรช่อฟ้า อ. . (2025). ไตรภูมิพระร่วงกับการเมือง. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 8(2), 88–103. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JPR/article/view/289185
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ.(ไม่ระบุปีที่พิมพ์). “พัฒนาการของชาติไทย” หน่วยการเรียนรู้ที่9 , หนังสือเรียนสังคมศึกษา มัธยมศึกษาปีที่ 1.

ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร.(2556). “ภาษากับการเมือง/ความเป็นการเมือง”, สำนักพิมพ์เคล็ดไทย, พิมพ์ครั้งที่ 3 , กรุงเทพมหานคร.

ณรงค์กรรณ รอดทรัพย์, ภูศิษฐ์ แสวงกิจ, นิพัทธพงศ์ พุมมา.(2557). “คติไตรภูมิกับการสร้างพระเมรุและพระเมรุมาศ”, วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ ปีที่ 6 ฉบับที่ 2, มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎ์ธานี.

ธนพล จุลกะเศียน .(2562).“จักรวาลวิทยาในวรรณกรรมประเภทไตรภูมิสู่ศิลปะแบบจัดวางที่มีปฏิสัมพันธ์กับการรับรู้ของมนุษย์” ดุษฎีนิพนธ์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.

นรพัชร เสาธงทอง.(2559). “อิทธิพลของไตรภูมิพระร่วงที่มีต่อปรากฎการณ์ทางการเมืองของไทย”รายงานรวมบทความวิจัยสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติครั้งที่ 3 ปี 2559 เล่มที่ 2 กลุ่มสาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปศาสตร์ (เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2559).

นวลวรรณ พูนวสุพลฉัตร.(2563). “การศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพระราชนิพนธ์เรื่องไตรภูมิพระร่วง”วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์ ปีที่ 6 ฉบับที่ 2 กรกฏาคม - ธันวาคม 2563

พรเพ็ญ ฮั่นตระกูล.(2526). “ความเชื่อพระศรีอาริย์และกบฏผู้มีบุญในสังคมไทย”, สำนักพิมพ์สร้างสรรค์, กรุงเทพมหานคร

พิมพ์วดี เอื้อมธุรพจน์.(2556). “หน้าจั่วว่าด้วยประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม และสถาปัตยกรรมไทย” คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กรุงเทพมหานคร

พระมหาปริญญา วรญาโณ (ทศช่วย).(2553). “ความเชื่อเรื่องโลกยุคพระศรีอริยเมตไตรยของประชาชนในเขตเทศบาลเมืองร้อยเอ็ด”,วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต) .(2557). “เจอวิกฤต จิตไม่วิบัติ”, สำนักพิมพ์อมรินทร์ธรรมะ, กรุงเทพมหานคร.

สิทธารถ ศรีโคตร.(2556). “การประกาศคติปัญจอันตรธานและสถาปนาพระบรมธาตุ ที่เมืองนครชุมของสมเด็จพระมหาธรรมราชาลิไท ในพ.ศ. 1900”, สถาบันดำรงวิชาการ, กรุงเทพมหานคร.

สุเมธ ชุมสาย ณ อยุธยา. (2529). น้ำบ่อเกิดแห่งวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ไทยวัฒนพานิช.

ภาณุพงศ์ ชงเชื้อ .(2552).“ไตรภูมิในงานศิลปกรรมไทย” วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ปีที่ 17 ฉบับที่ 27 มกราคม-มิถุนายน 2552.

มณรดา ศิลปบรรเลง .(2561). “คติความเชื่อเรื่องพระร่วงในสังคมไทย: บทบาทและการดำรงอยู่” ดุษฎีนิพนธ์คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.

วรพร ภู่พงศ์พันธุ์.(2546). “สถาบันกษัตริย์กับกฎมณเฑียรบาล” วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ปีที่ 23 ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2546).

วิชิต ทองประเสริฐ .(2565).“การวิเคราะห์สังสารวัฏในไตรภูมิพระร่วงตามกรอบคัมภีร์อภิธัมมัตถสังคหะ” วิทยานิพนธ์ พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (พธ.ม.) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วัชรา คลายนาทร.(2555). “ตามรอยเสด็จสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชในพื้นที่ฝั่งธนบุรี” , มหาวิทยาลัยราชภัฎบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.

อัคร ปัจจักขะภัติ.(2552). “การสลายไทยสำนึกผ่านสื่อวรรณกรรมเชิงทดลอง”, ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต,มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.