ปัญหาในการบังคับใช้กฎหมายตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปราม การทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาแนวคิด และทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับ เพื่อวิเคราะห์ปัญหาการบังคับใช้พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565 เปรียบเทียบกับกฎหมายต่างประเทศในเรื่องที่เกี่ยวข้อง และเพื่อเสนอแนะแนวทางในการแก้ไขปัญหาการบังคับใช้พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหายพ.ศ. 2565 หรือกฎหมายในเรื่องที่เกี่ยวข้อง ดำเนินการวิจัยตามรูปแบบการวิจัยเชิงคุณภาพ จากการวิจัยเอกสาร วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการสร้างข้อสรุป ผลการวิจัยพบว่า ปัญหาในทางปฏิบัติและการบังคับใช้กฎหมายอยู่ 3 ประการ ดังนี้ 1) องค์ประกอบของคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทรมานและกระทำให้บุคคลสูญหาย ตามมาตรา 14 เห็นว่ายังไม่ครอบคลุมถึงผู้ปฏิบัติหน้าที่ด้านสิทธิมนุษยชนโดยตรง 2) การรับแจ้งการควบคุมตัวให้พนักงานอัยการ นายอำเภอ ทราบถึงกรณีที่มีการควบคุมตัวในเขตพื้นที่ของตนโดยทันที ซึ่งเมื่อพิจารณาข้อกฎหมายการดำเนินการแจ้งหน่วยงานดังกล่าว เป็นการเพิ่มขั้นตอน เกิดความล่าช้า และอาจไม่สอดคล้องกติการะหว่างประเทศ 3)การเยียวยาความเสียหายเบื้องต้น ตามมาตรา 27 (6) เมื่อพิจารณาข้อกฎหมายการเยี่ยวยาความเสียหายดังกล่าว ควรมีกฎหมายกำหนดให้ศาล มีคำสั่งตามที่สมควรในเรื่องค่าสินไหมทดแทนหรือค่าเสียหายที่เป็นตัวเงินให้กับผู้เสียหายได้โดยทันที
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมองค์การระหว่างประเทศ กระทรวงการต่างประเทศ. (2566). กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR). เรียกใช้เมื่อ 24 เมษยน 2566 จาก https://humanrights.mfa.go.th /th/humanrights/obligation/international-human-rights-mechanism
กรมองค์การระหว่างประเทศ กระทรวงการต่างประเทศ. (2566). อนุสัญญาว่าด้วยการต่อต้านการทรมาน และการกระทำอื่นๆ ที่โหดร้าย ไร้มนุษยธรรม หรือที่ย่ำยีศักดิ์ศรี Convention Against Torture and other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (CAT). เรียกใช้เมื่อ 20 เมษยน 2566 จาก https://humanrights. mfa.go.th/th/humanrights/obligation/international-human-rights-mechanism/CAT.php
คนธ์ธร เลิศนภาวงศ์. (2558). ความหมาย “การทรมาน และการประติบัติ หรือการลงโทษอื่นที่โหดร้าย ไร้มนุษยธรรม หรือที่ย่่ายีศักดิ์ศรี”. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายอาญา: คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
น้ำแท้ มีบุญสล้าง. (2557). หลักการพื้นฐานในกระบวนการยติรรมทางอาญา. วารสารธรรมศาสตร์,33(3) , 49-72.
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาพ.ศ. 2477. (2478). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 52 หน้า 598-721.
พระราชบัญญัติค่าตอบแทนผู้เสียหายและค่าทดแทนและค่าใช้จ่ายแก่จำเลยในคดีอาญา พ.ศ. 2544. (2544). ราชกิจนุเบกษา, เล่ม 118 ตอน 104 ก หน้า 23-32.
พระราชบัญญัติป้องกันปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565. (2565). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 139 ตอน 66 ก, หน้า 43-57.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560. (2560). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 134 ตอน 40 ก, หน้า 1-90.
สำนักงานอัยการสูงสุด. (2566). อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการคุ้มครองบุคคลทุกคนจากการบังคับให้หายสาบสูญ (International Convention for the Protection of all Persons from Enforced Disappearance: ICPPED). เรียกใช้เมื่อ 22 เมษยน 2566 จาก https://www3.ago.go.th/nitivajra/icpped/
