หลักธรรมาภิบาลสำหรับผู้บริหาร

Main Article Content

ภัคสิริ แอนิหน
พระครูโสภณธรรมวิภูษิต สุเทพ ชิตเทโว/บุญครอง

บทคัดย่อ

ผู้บริหาร ไม่ว่าหน่วยงานใด จะมีอำนาจ และหน้าที่ ในการบริหารจัดการองค์กรของตน ๆ และในการบริหารงานของผู้ปกครองนั้น ๆ มีจุดมุ่งหมายในทางเดียวกัน คือ ประสงค์ให้องค์กรของตน เป็นไปด้วยความเรียบร้อย และเกิดประสิทธิผลตามต้องการ ดังนั้นผู้ปกครองจำต้องมีเครื่องมือหรือหลักในการบริหารองค์กรของ    ตน ๆ หลักธรรมาภิบาล (Good Governance) หรือการบริหารจัดการที่ดี เป็นหลักการบริหารที่มุ่งเน้นหลักการ                ซึ่งมิใช่หลักการที่เป็นรูปแบบทฤษฎีการบริการงานแต่เป็นหลักการทำงาน และหากมีการนำมาใช้เพื่อบริหารงานแล้วจะเกิดความเชื่อมั่นว่าจะนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ดีที่สุด ธรรมาภิบาล จึงสงเคราะห์เข้าในหลักที่ดีที่ชอบ คือ ถูกต้อง เหมาะสม บริสุทธิ์ และยุติธรรม สำหรับหัวหน้าฝ่ายปกครองและฝ่ายบริหารทุกระดับต้องใช้เป็นหลักปฏิบัติงาน บำบัดทุกข์ บำรุงสุข เพื่อประโยชน์แก่ส่วนรวมโดยให้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดีอย่างมีประสิทธิภาพสูง ในการบริหารกิจการบ้านเมืองและสังคมที่ดี ควรจัดหรือส่งเสริมให้สังคมไทยอยู่บนพื้นฐานของหลักสำคัญอย่างน้อย 6 ประการ คือ 1) หลักนิติธรรม 2) หลักคุณธรรม 3) หลักความโปร่งใส 4) หลักความมีส่วนร่วม   5) หลักความรับผิดชอบ          6) หลักความคุ้มค่า โดยกำหนดให้หน่วยงานของรัฐทุกแห่งจะต้องกำหนดแผนโครงการให้สอดคล้องกับ                 หลักธรรมาภิบาลนี้ โดยที่เครื่องมือทั้งหมดนั้น จำต้องตั้งอยู่บนพื้นฐาน ของความถูกต้องดีงาม ซึ่งเรียกว่า คุณธรรม


            ดังนั้น การที่ผู้บริหารทุกสาขาหน่วยงานได้ใช้เครื่องมือสำหรับการบริหารงานในองค์กรเพื่อให้ก่อเกิดผลตามความมุ่งหมายนั้นสามารถยืนยันได้ว่า องค์กรนั้น ๆ จะดำเนินไปด้วยความเรียบร้อยดีงาม และเกิดประสิทธิผลตามที่ผู้บริหารประสงค์ทุกประการ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
แอนิหน ภ., & สุเทพ ชิตเทโว/บุญครอง พ. . (2024). หลักธรรมาภิบาลสำหรับผู้บริหาร. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 7(1), หน้า 580 – 592. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JPR/article/view/271556
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรมวิชาการ. (2544). ศัพท์บัญญัติทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2541). การพัฒนาประชาคมเมืองเพื่อความเป็นเมืองน่าอยู่. รัฐสภาสาร, 41(2), 17-19.

ธงชัย สันติวงษ์. (2543). องค์การและการบริหาร. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.

ธีรยุทธ บุญมี. (2541). ธรรมรัฐกับการปฏิรูปสังคมไทยในขั้นที่สอง. วารสารกรมประชาสัมพันธ์. 3(5), 9-11.

ธีระพล อรุณะกสิกร. (2542). ระเบียบสานักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการสร้างระบบการบริหารกิจการบ้านเมืองและสังคมที่ดี พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: สานักพิมพ์วิญญูชน.

ปัญญา ฉายะจินดาวงศ์ และรัชนี ภู่ตระกูล. (2549). ธรรมาภิบาล (Good Governance) กับสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: บพิธการพิมพ์.

พฤทธิสาณ ชุมพล. (2546). คำและความคิดในรัฐศาสตร์ร่วมสมัย (Concept in Contemporary Political Science). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สมพงษ์ เกษมสิน. (2546). การบริหาร. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.

UNDP. (1997). Corruption and Good Governance : Discussion Paper 3,Management Development Discussion, Bureau for Policy and Programme Support. New York: United Nations Development Programme.

World Bank. (1992). Governance and Development. Washington D.C.: The World Bank.