การพัฒนาแนวคิดและเทคนิคการบริหารสมัยใหม่

Main Article Content

ฐิญาภัณณ์ วงษา
อำนาจ สาเขตร์
พระมหาประเวศ ปญฺญาทีโป
พระสมุห์ชาติศักดิ์ ปริชาโน

บทคัดย่อ

การบริหารงานหรือการจัดการองค์กรมีความจำเป็นต้องใช้ศาสตร์ ในการบริหารงานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เนื่องจากโลกในยุคปัจจุบันเป็นระบบทุนนิยม หรือบริโภคนิยมที่แสวงหากำไร และมีการแข่งขัน เพื่อให้เหนือกว่าคู่แข่ง ทั้งในเชิงบริหารงาน และการพัฒนาองค์กร ให้บรรลุผลตามเป้าหมายขององค์กร จึงมีหลักการบริหารสมัยใหม่เข้ามาเป็นกลยุทธ์ หรือ หลักการในการบริหารจัดการ ในขณะเดียวกันก็มีนักวิชาการ ทางตะวันตกกำลังสนใจหลักการในทางพระพุทธศาสนามาผสมผสาน และประยุกต์ใช้กับหลักการบริหารจัดการ เพราะเขาถือว่า การที่จะใช้หลักการ วิธีการ หรือเทคนิคของนักวิชาการชาวตะวันตกเป็นการบริหารจัดการที่มุ่งหวังกำไรและการแข่งขันการนำเทคนิคการบริหารสมัยใหม่มาปรับใช้ให้ประสบความสำเร็จย่อมขึ้นอยู่กับผู้นำของผู้บริหารระดับสูงสุด อีกทั้งการสื่อสารในองค์การที่มีประสิทธิภาพ ความร่วมมือร่วมใจของบุคลากรทุกคนในองค์การเป็นสำคัญสาระสำคัญของบทความนี้ มีการกล่าวถึงความหมายของการพัฒนาแนวคิด เทคนิคการบริหารสมัยใหม่ซึ่งประกอบด้วยการบริหารโดยยึดวัตถุประสงค์ (Management by Objectives : MBO) การบริหารแบบมีส่วนร่วม (Participative Management) การบริหารแบบ Benchmarking เทคนิคการบริหารแบบไคเซ็น (Kaizen) การบริหารแบบ Key Performance Indicator (KPI) การบริหารเวลา (Time Management) การบริหารแบบมุ่งหวังผลสัมฤทธิ์(Results Based Management : RBM )

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วงษา ฐ. ., สาเขตร์ อ. ., ปญฺญาทีโป พ. ., & ปริชาโน พ. . (2023). การพัฒนาแนวคิดและเทคนิคการบริหารสมัยใหม่. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 6(1), หน้า 317 – 332. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JPR/article/view/268837
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กัลยาณี สูงสมบัติ. (2551). เทคนิคการจัดการสมัยใหม่. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2543). บริหารเวลาเพื่อความสำเร็จ. กรุงเทพมหานคร: ซัคเซสมีเดีย.

จารุณี จันทร์ลอยนภา. (2546). เทคนิคการบริหารเวลาสไตล์ CEO. กรุงเทพมหานคร: สารสาร มาร์เก็ตติ้ง.

ชัยรัตน์ บูรณะวิวัฒน์. (2537). เทคนิคการบริหารเวลาสำหรับนักบริหาร. กรุงเทพมหานคร: บัตเตอร์ฟลา.

โชติ บดีรัฐ. (2558). เทคนิคการบริหาร. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ณัฏฐพันธ์ เขจรนันทน์. (2544). ยอดกลยุทธ์การบริหารสำหรับองค์การยุคใหม่. กรุงเทพมหานคร: เอ็กซเปอร์เน็ท.

ทศพร ศิริสัมพันธ์. (2543). การบริหารผลการดำเนินงาน (Performance Management) รวมบทความวิชาการ 100 ปี รัฐประศาสนศาสตร์ไทย. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชารัฐประศาสนศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปกรณ์ ปรียากร. (2538). ทฤษฎีและแนวคิดเกี่ยวกับการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: สามเจริญพานิช.

พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525 . (2538). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525 พิมพ์ครังที่ 5. กรุงเทพมหานคร: อักษรเจริญทัศน์.

ยุวัฒน์ วุฒิเมธี. (2526). หลักการพัฒนาชุมชนและหลักการพัฒนาชนบท. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ไทยอนุเคราะห์.

วิทยากร เชียงกูล . (2527). การพัฒนาเศรษฐกิจสังคมไทย : บทวิเคราะห์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ฉับเกระ.

วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2532). หลักการพัฒนาชุมชน การพัฒนาชุมชนประยุกต์. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.

สนธยา พลศรี. (2547). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.

สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2525). การพัฒนาชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.

อำนวยชัย ปฏิพัทธ์เผ่าพงศ์. (2534). ชีวิตกับการใช้เวลา. กรุงเทพมหานคร: ดอกหญ้า.

David C. McClelland. (1961). The Achievement Society. New York: The Free Press.

Rensis Likert. (1967). New Pattern of Management. New York: McGraw-Hill Book,Co.