การพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองพัทยาเพื่อรองรับการเปิดประเทศหลังโควิด-19
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองพัทยา 2) ศึกษาปัญหาและอุปสรรคของการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองพัทยา และ (3) ศึกษาข้อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองพัทยาเพื่อรองรับการเปิดประเทศหลังโควิด-19 เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ใช้วิธีการคัดเลือกแบบเจาะจง ได้แก่ ผู้นำหน่วยงานภาครัฐ ผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยว สมาคมท่องเที่ยว ผู้นำชุมชน ตัวแทนจากภาคชุมชนท้องถิ่น และประชาชนทั่วไป จำนวน 24 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบสัมภาษณ์ ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยการสรุปแบบพรรณนาความ
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองพัทยาเพื่อรองรับการเปิดประเทศหลังโควิด-19 มีกรดำเนินการโดย การพัฒนาและจัดการแหล่งท่องเที่ยว การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานทั้งระบบ การพัฒนาบุคลากรในทุกระดับ มีมาตรการสร้างความเชื่อมั่นแก่นักท่องเที่ยว เน้นกิจกรรมทางการตลาดตลอดทั้งปี มีการประชาสัมพันธ์ทั้งสื่อออฟไลน์และสื่อออนไลน์ มีมาตรการช่วยเหลือผู้ประกอบการ และการเสริมสร้างการมีส่วนร่วมและการบูรณาการความร่วมมือกัน 2) ปัญหาและอุปสรรคของการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองพัทยาเพื่อรองรับการเปิดประเทศหลังโควิด-19 พบว่า งบประมาณมีจำกัด มีความวิตกกังวลและขาดความเชื่อมั่นต่อภาวะเศรษฐกิจ ขาดการทำงานแบบบูรณาการและการมีส่วนร่วม กฎหมาย ระเบียบ ไม่เอื้อต่อการดำเนินงาน การขาดแคลนแรงงานและขาดทักษะที่จำเป็น รวมถึงปัญหาระบบขนส่งสาธารณะยังขาดแคลน และ 3) ข้อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองพัทยาเพื่อรองรับการเปิดประเทศหลังโควิด-19 ได้แก่ เพิ่มการพัฒนาทักษะบุคลากร พัฒนาโครงสร้างพื้นฐานในทุกมิติ พัฒนาและฟื้นฟูแหล่งท่องเที่ยว จัดกิจกรรมส่งเสริมการตลาดอย่างต่อเนื่อง ส่งเสริมและเปิดโอกาสการมีส่วนร่วม เสริมสร้างศักยภาพของผู้ประกอบการ และการสร้างความเชื่อมั่นต่อนักท่องเที่ยว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ. 2558-2560. สืบค้นเมื่อ 12 มิถุนายน 2565, จาก https://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=7114.
กิตติชัย วรรณไกรรุ่ง. (2561). ปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของเมืองพัทยา. กรุงเทพฯ: คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2564). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ (พ.ศ. 2564 - 2565). กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
ฉันทัช วรรณถนอม. (2552). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว.กรุงเทพฯ: สามลดา.
ณัฐอร เบญจปฐมรงค์ และชุติกา เกียรติเรืองไกร. (2565). การเปลี่ยนแปลงภาคการท่องเที่ยวไทย กับก้าว ต่อไปหลังเปิดประเทศ. สืบค้นเมื่อ 28 กันยายน 2565, จาก https://www.bot.or.th/
ดลยา จาตุรงคกุล. (2565). การวิเคราะห์ปัจจัยจูงใจในการตัดสินใจท่องเที่ยวเมืองพัทยา จังหวัด
ชลบุรี ภายใต้สถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 COVID-19). วารสารเครือข่ายส่งเสริมการวิจัยทางมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(2), 1-16.
นฤมล อนุสนธิ์พัฒน์. (2563). การปรับตัวทางเศรษฐกิจด้านการท่องเที่ยวในสภาวะวิกฤตโควิด -19 (Coronavirus Disease 2019 (COVID-19) ในประเทศไทย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(1), 1-25.
บริสุทธิ์ แสนคํา. (2563). พฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวไทยหลังสถานการณ์โควิด-19. วารสารศิลปะศาสตร์และอุตสาหกรรมบริการ, 4(1), 160-167.
พงษ์พิพัฒน์ เสน่ห์ดี. (2565). “เมืองพัทยา”: ความท้าทายด้านการจัดการการท่องเที่ยวภายใต้ วิกฤตโควิด-19. วารสารมหาวิทยาลัยพัฒนาเชิงพื้นที่, 1(2), 1-10.
รําไพพรรณ แก้วสุริยะ. (2547). การท่องเที่ยวเชิงนิเวศและการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: กองอนุรักษ์ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ลงทุนแมน. (2564). นักท่องเที่ยวต่างชาติ สำคัญกับ เศรษฐกิจพัทยา มากแค่ไหน ?. สืบค้นเมื่อ 28 กันยายน 2564, จาก https://www.longtunman.com/27507.
วันชัย จึงวิบูลย์สถิตย์. (2560). ปัจจัยที่อธิบายความพร้อมของหน่วยงานหลักในการปฏิบัติตาม ยุทธศาสตร์ของแผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติพ.ศ. 2555–2559 เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี. รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยชินวัตร.
ศันสนีย์ กระจ่างโฉม, กรวรรณ สังขกร และนิเวศน์ พูนสุขเจริญ. (2564). กลยุทธ์การปรับตัวของภาค การท่องเที่ยวในภาคเหนือตอนบนภายใต้วิกฤติการณ์การระบาดโควิด-19. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 41(1), 2-20.
ศูนย์วิเคราะห์เศรษฐกิจ ธนาคารทหารไทยธนชาต จำกัด (มหาชน). (2564). Ttb analytic ประเมินผลกระทบ โควิดภาคการท่องเที่ยวช่วงที่ผ่านมา. สืบค้นเมื่อ 25 กันยายน 2565, จาก https://www.ttbbank.com/th/newsroom/detail/travel-thailandafter-unlocking.
สำนักยุทธศาสตร์และงบประมาณ ส่วนยุทธศาสตร์การพัฒนา ฝ่ายยุทธศาสตร์และนโยบาย. (2562). แผนพัฒนาเมืองพัทยา (พ.ศ. 2561 - 2565). สืบค้นเมื่อ 15 มิถุนายน 2565, จาก https://www.pattaya.go.th/
Finn, J. D. (1962). Expectation and Educational Environment. Journal of Teacher Education, 42(3), 390.
McIntosh R.W. and Goldner C.R. (1986). Tourism Principles, Practices, Philosophies. New York: John Wiley & Son.
Mill, R. C. (1990). Tourism: The International Business. New Jersey: Prentice Hall.
Parasuraman, A., Zeithaml, V. and Berry, L. L. (1990). Delivering Quality Service: Balancing Customer Perceptions and Expectations. New York: The free press.
Pike, S. D. (2008). Destination Marketing: An Integrated Marketing Communication Approach. Burlington. MA: Butterworth-Heinmann.
Tourism Western Australia. (2009). 5A’s of Tourism. Retrieved May 3, 2022 from www.tourism.wa.gov.au/jumpstartguide/totb_5Asoftourism.html.
