พุทธะ-ผู้รู้แจ้งเห็นจริงแล้วไปจากทุกขรัฐ: บทวิเคราะห์เปรียบเทียบการเมืองการปกครอง ร่วมสมัยพุทธกาลและการปฏิเสธอำนาจ การปกครองรัฐของมกุฎราชกุมารสิทธัตถะ
Main Article Content
บทคัดย่อ
สถานการณ์การเมืองการปกครองร่วมสมัยพุทธกาล ประมาณ 200 ปีก่อนพุทธกาล ทั้งก่อนเจ้าชายสิทธัตถะประสูติและช่วงที่มีพระชนม์ชีพ ทั้งกรณีอียิปต์ กรีก/โรมัน/เอเธนส์ จีน และเปอร์เซีย ล้วนตกอยู่ในภาวะสงครามแย่งชิงอำนาจของผู้ปกครอง ทั้งที่มีสถานะเป็นรัฐเอกราช แต่มีความต้องการขยายอำนาจ และรัฐเอกราชที่มีสถานะเป็นแคว้น แต่อยู่ภายใต้อำนาจการปกครองรัฐมหาอำนาจ ภาวการณ์เช่นนี้สร้างความไม่ปลอดภัยแก่ชีวิต ทรัพย์สิน และสถานะของผู้ปกครอง การปฏิเสธอำนาจการปกครองรัฐของมกุฎราชกุมารสิทธัตถะ มี 3 สาเหตุคือ 1) กรณีแสวงหาจุดหมายของชีวิต เพราะการพิจารณาเห็นความจริงว่า ตนยังมีความเกิด ความแก่ ความเจ็บ ความตายอยู่ ไฉนยังแสวงหาความเกิด ความแก่ความเจ็บ ความตายอยู่ ทรงเกิดดำริว่า เพศฆราวาสคับแคบ ส่วนบรรพชาเป็นความว่าง โปร่ง โล่ง สบาย เป็นทางกำจัดกิเลส เพศผู้ครองเรือนจะประพฤติพรหมจรรย์ให้บริสุทธิ์ได้ยาก 2) กรณีเทวทูตทั้งสี่เป็นเหตุให้สลดสังเวชในชีวิต พุทธประวัติกระแสหลักของไทยกล่าวว่า เจ้าชายสิทธัตถะทรงเห็น “เทวทูต” สี่คือ คนแก่ คนเจ็บ คนตาย และสมณะ ตามลำดับ ก็ทรงได้ข้อสรุปว่าโลกนี้เป็นทุกข์ แล้วทรงตัดสินพระทัยเสด็จออกผนวช ด้วยความเข้าพระทัยว่า แนวทางนี้อาจเป็นหนทางนำไปสู่การพ้นทุกข์ได้ และ 3) กรณีความขัดแย้งทางการเมืองการปกครองจากมติทำสงครามระหว่างกบิลพัสดุกับเทวทหะ กล่าวคือพระองค์เสด็จออกผนวช เพราะแรงผลักดันทางการเมือง ที่แพ้มติสภากรณีพิพาทเรื่องแย่งน้ำกันระหว่างพระญาติวงศ์ทั้งสองฝ่าย แต่ยืนกรานคัดค้านฝ่าฝืนกฎสภาจึงถูกเนรเทศ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรุณา-เรืองอุไร กุศลาสัย. (2554). ภารตวิทยา. กรุงเทพมหานคร: ศยาม.
กาญจนี ละอองศรี. (2559). อินเดียมหัศจรรย์. สมุทรปราการ: มูลนิธิโตโยต้าประเทศไทย.
จำนง ทองประเสริฐ. (2557). แผนการกู้อิสรภาพของเจ้าชายสิทธัตถะ. กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
บัญชา พงษ์พานิช. (2557). สังเขปประวัติชมพูทวีป - ภารต - อินเดีย เพื่อการตามรอยพระพุทธศาสนาและศรัทธาของผู้คน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.).
ปรีชา ช้างขวัญยืน. (2540). ทรรศนะทางการเมืองของพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระครูกัลยาณสิทธิวัฒน์ (สมาน พรหมอยู่/กลฺยาณธมฺโม). (2547). พุทธประวัติตามแนวปฐมสมโพธิ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณาชวิทยาลัย.
พระครูโสภณปริยัติสุธี. (2552). รัฐศาสตร์ในพระไตรปิฎก. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
รงรอง วงศ์โอบอ้อม. (2560). ประวัติศาสตร์จีน. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ธรรมสาร จำกัด.
รงรอง วงศ์โอบอ้อม. (2561). ประวัติศาสตร์อินเดีย. กรุงเทพมหานคร: บริษัท พี.เอ.ลีฟวิ่ง จำกัด.
ส. พลายน้อย. (2558). ตามรอยพุทธประวัติ. นนทบุรี: สำนักพิมพ์สารคดี.
สุริยา รัตนกุล. (2536). อารรยธรรมตะวันออก อารยธรรมอินเดีย. นนทบุรี: บริษัท เพชรรุ่งการพิมพ์ จำกัด.
อนันตชัย จินดาวัฒน์. (2556). ประวัติศาสตร์ยุโรป. กรุงเทพมหานคร: ยิปซี กรุ๊ป.
ฮาร์มัน คริส. (2557). ประวัติศาสตร์โลกฉบับประชาชน : จากยุคหินถึงสหัสวรรษใหม่. กรุงเทพมหานคร: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
Davids, T.W. Rhys. (1971). Buddhist India. Delhi: Delhi.
Tripathi, Rama Shankar. (1981). History of Ancient India. Delhi: Motital Banarsidass.