พุทธะ-ผู้รู้แจ้งเห็นจริงแล้วไปจากทุกขรัฐ: บทวิเคราะห์เปรียบเทียบการเมืองการปกครอง ร่วมสมัยพุทธกาลและการปฏิเสธอำนาจ การปกครองรัฐของมกุฎราชกุมารสิทธัตถะ

Main Article Content

อนุชา พละกุล

บทคัดย่อ

สถานการณ์การเมืองการปกครองร่วมสมัยพุทธกาล ประมาณ 200 ปีก่อนพุทธกาล ทั้งก่อนเจ้าชายสิทธัตถะประสูติและช่วงที่มีพระชนม์ชีพ ทั้งกรณีอียิปต์ กรีก/โรมัน/เอเธนส์ จีน และเปอร์เซีย ล้วนตกอยู่ในภาวะสงครามแย่งชิงอำนาจของผู้ปกครอง ทั้งที่มีสถานะเป็นรัฐเอกราช แต่มีความต้องการขยายอำนาจ และรัฐเอกราชที่มีสถานะเป็นแคว้น แต่อยู่ภายใต้อำนาจการปกครองรัฐมหาอำนาจ ภาวการณ์เช่นนี้สร้างความไม่ปลอดภัยแก่ชีวิต ทรัพย์สิน และสถานะของผู้ปกครอง การปฏิเสธอำนาจการปกครองรัฐของมกุฎราชกุมารสิทธัตถะ มี 3 สาเหตุคือ 1) กรณีแสวงหาจุดหมายของชีวิต เพราะการพิจารณาเห็นความจริงว่า ตนยังมีความเกิด ความแก่ ความเจ็บ ความตายอยู่ ไฉนยังแสวงหาความเกิด ความแก่ความเจ็บ ความตายอยู่ ทรงเกิดดำริว่า เพศฆราวาสคับแคบ ส่วนบรรพชาเป็นความว่าง โปร่ง โล่ง สบาย เป็นทางกำจัดกิเลส เพศผู้ครองเรือนจะประพฤติพรหมจรรย์ให้บริสุทธิ์ได้ยาก 2) กรณีเทวทูตทั้งสี่เป็นเหตุให้สลดสังเวชในชีวิต พุทธประวัติกระแสหลักของไทยกล่าวว่า เจ้าชายสิทธัตถะทรงเห็น “เทวทูต” สี่คือ คนแก่ คนเจ็บ คนตาย และสมณะ ตามลำดับ ก็ทรงได้ข้อสรุปว่าโลกนี้เป็นทุกข์ แล้วทรงตัดสินพระทัยเสด็จออกผนวช ด้วยความเข้าพระทัยว่า แนวทางนี้อาจเป็นหนทางนำไปสู่การพ้นทุกข์ได้ และ 3) กรณีความขัดแย้งทางการเมืองการปกครองจากมติทำสงครามระหว่างกบิลพัสดุกับเทวทหะ กล่าวคือพระองค์เสด็จออกผนวช เพราะแรงผลักดันทางการเมือง ที่แพ้มติสภากรณีพิพาทเรื่องแย่งน้ำกันระหว่างพระญาติวงศ์ทั้งสองฝ่าย แต่ยืนกรานคัดค้านฝ่าฝืนกฎสภาจึงถูกเนรเทศ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พละกุล อ. . (2021). พุทธะ-ผู้รู้แจ้งเห็นจริงแล้วไปจากทุกขรัฐ: บทวิเคราะห์เปรียบเทียบการเมืองการปกครอง ร่วมสมัยพุทธกาลและการปฏิเสธอำนาจ การปกครองรัฐของมกุฎราชกุมารสิทธัตถะ. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 3(2), 31–45. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JPR/article/view/253226
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรุณา-เรืองอุไร กุศลาสัย. (2532). อินเดียสมัยพุทธกาล. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาบรรณาคาร.

กรุณา-เรืองอุไร กุศลาสัย. (2554). ภารตวิทยา. กรุงเทพมหานคร: ศยาม.

กาญจนี ละอองศรี. (2559). อินเดียมหัศจรรย์. สมุทรปราการ: มูลนิธิโตโยต้าประเทศไทย.

จำนง ทองประเสริฐ. (2557). แผนการกู้อิสรภาพของเจ้าชายสิทธัตถะ. กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.

บัญชา พงษ์พานิช. (2557). สังเขปประวัติชมพูทวีป - ภารต - อินเดีย เพื่อการตามรอยพระพุทธศาสนาและศรัทธาของผู้คน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.).

ปรีชา ช้างขวัญยืน. (2540). ทรรศนะทางการเมืองของพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระครูกัลยาณสิทธิวัฒน์ (สมาน พรหมอยู่/กลฺยาณธมฺโม). (2547). พุทธประวัติตามแนวปฐมสมโพธิ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณาชวิทยาลัย.

พระครูโสภณปริยัติสุธี. (2552). รัฐศาสตร์ในพระไตรปิฎก. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

รงรอง วงศ์โอบอ้อม. (2560). ประวัติศาสตร์จีน. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ธรรมสาร จำกัด.

รงรอง วงศ์โอบอ้อม. (2561). ประวัติศาสตร์อินเดีย. กรุงเทพมหานคร: บริษัท พี.เอ.ลีฟวิ่ง จำกัด.

ส. พลายน้อย. (2558). ตามรอยพุทธประวัติ. นนทบุรี: สำนักพิมพ์สารคดี.

สุริยา รัตนกุล. (2536). อารรยธรรมตะวันออก อารยธรรมอินเดีย. นนทบุรี: บริษัท เพชรรุ่งการพิมพ์ จำกัด.

อนันตชัย จินดาวัฒน์. (2556). ประวัติศาสตร์ยุโรป. กรุงเทพมหานคร: ยิปซี กรุ๊ป.

ฮาร์มัน คริส. (2557). ประวัติศาสตร์โลกฉบับประชาชน : จากยุคหินถึงสหัสวรรษใหม่. กรุงเทพมหานคร: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.

Davids, T.W. Rhys. (1971). Buddhist India. Delhi: Delhi.

Tripathi, Rama Shankar. (1981). History of Ancient India. Delhi: Motital Banarsidass.