ธรรมาธิปไตย : แนวคิด ทฤษฎี และการส่งเสริมการตื่นตัวทางการเมืองระบอบประชาธิปไตยของเยาวชน

Main Article Content

อนุชา พละกุล
สุรพล สุยะพรหม
ยุทธนา ประณีต
พระสมุห์อาคม อาคมธีโร
ดาวนภา เกตุทอง

บทคัดย่อ

สถานการณ์การเมืองการปกครองปัจจุบัน เกิดความไม่เป็นธรรมหลายด้าน ทั้งการเข้าสู่ตำแหน่งปกครองระดับต่าง ๆ การออกกฎหมายบังคับใช้ที่ไม่ชอบด้วยเจตนารมณ์ของพลเมือง การตัดสินคดีความที่บิดเบือนหลักกฎหมาย ส่งผลให้คู่กรณีไม่ได้รับความเป็นธรรมตามข้อเท็จจริง ปัญหานี้ก่อนให้เกิดความการตื่นตัวทางการเมืองของเยาวชน ที่พยายามแสดงออกทางการเมือง ด้วยวิธีการตามกฎหมายบ้างนอกกฎหมายบ้าง เพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมแก่พลเมือง ที่อยู่ภายใต้โครงสร้างการปกครองระบอบประชาธิปไตย ทั้งนี้ ธรรมาธิปไตย เป็นแนวทางปกครองที่เน้นหลักความยุติธรรม ถือธรรมเป็นหลักในปกครอง ยึดถือความถูกต้องชอบธรรมเป็นเครื่องมือตัดสินใจ ใช้สนับสนุนการปกครอง ได้แก่ 1) ธรรมฐิติ ผู้ปกครองต้องทรงธรรม ประพฤติปฏิบัติตามธรรม และบริหารรัฐด้วยความถูกต้องตามอำนาจ 2) ธรรมนิติ ผู้ปกครองต้องเข้ามาสู่อำนาจ ตามแบบแผนกฎหมายที่ถูกต้องชอบธรรม เรียกว่าโครงสร้าง รูปแบบ และกติกาการปกครองที่เป็นธรรม และ3) ธรรมมติ คือมติที่เป็นธรรม ปราศจาก การได้มาซึ่งกลวิธีที่ผิดกฎหมาย ละเมิดจรรยาบรรณ ยืดเป้าหมายการบริหารปกครองเพื่อประชาชน ให้ได้รับสันติสุข มิตรภาพ ภารดรภาพ สิทธิเสรีภาพ ตามที่เจตนารมณ์ของพลเมืองต้องการ ส่งผลทำให้ระบบการเมืองมีการพัฒนาสูง มีการพัฒนาความเป็นประชาธิปไตยมากขึ้น เพราะเป็นช่องทางในการให้ข้อมูลข่าวสารได้อย่างต่อเนื่องในปริมาณที่ไม่จำกัด มีอิทธิพลส่งผลให้พลเมืองมีสิทธิ โอกาสและความเท่าเทียมในการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารมากขึ้น อย่างไรก็ตามระบอบการเมืองการปกครอง ทุกระบอบ ผู้ปกครองทุกประเภท ต้องปกครองรัฐเพื่อให้เกิดความเป็นธรรมกับทุกฝ่าย ธรรมาธิปไตย จึงเป็นแนวทางปกครองที่เน้นหลักความยุติธรรม คือการถือธรรมเป็นหลักในปกครอง ยึดถือความถูกต้องชอบธรรมเป็นเครื่องมือตัดสินใจ ใช้สนับสนุนการปกครอง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พละกุล อ. ., สุยะพรหม ส. ., ประณีต ย. ., อาคมธีโร พ. ., & เกตุทอง ด. . (2021). ธรรมาธิปไตย : แนวคิด ทฤษฎี และการส่งเสริมการตื่นตัวทางการเมืองระบอบประชาธิปไตยของเยาวชน. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 3(1), 40–60. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JPR/article/view/253221
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กัลยกร สังขชาติ. (2563). ปัจจัยที่มีผลต่อความตื่นตัวทางวัฒนธรรมประชาธิปไตยของนักศึกษาระดับปริญญาตรีมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 3(2),21-34.

โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. (2540). หลักรัฐศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

ณัชชาภัทร อุ่นตรงจิตร. (2550). รัฐศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ถวิลวดี บุรีกุล และโรเบิร์ต บี อัลบริททัน. (2543). ความต่อเนื่องของประชาธิปไตยในประเทศไทย : การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา 2543. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.

ธานินทร์ กรัยวิเชียร. (2518). ระบอบประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์กรมแผนที่ทหาร.

บูฆอรี ยีหมะ. (2550). ความรู้เบื้องต้นทางรัฐศาสตร์. สงขลา: สามลดา.

ประณต นันทิยกุล. (2525). การเมืองเปรียบเทียบ. กรุงเทพมหานคร: สารมวลชน.

พระเทพดิลก (ระแบบ ฐิตญาโณ). (2550). พระพุทธศาสนากับรัฐธรรมนญ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ส่งเสริมพระพุทธศาสนาแห่งประเทศไทย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 23). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.

พระศรีปริยัติโมลี (สมชัย กุสลจิตฺโต). (2547). พุทธศาสตร์ร่วมสมัย 1. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พุทธทาสภิกขุ. (2531). การเมืองคือธรรมะ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์อรุณวิทยา.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2554. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

ลิขิต ธีรเวคิน. (2530). วิวัฒนาการการเมืองการปกครองไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์หาวิทยาลัย.

สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2547). การเมือง: แนวความคิดและการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เสมาธรรม.

Lewis Copeland and Lawrence Lamm eds. (1985). The World’s Great Speeches. New York: Dover.

Stephen D. (2004). Politics: The basics. London: Routledge.

Williams R. (1983). Keywords. London: Fontana Books.