ประสิทธิผลและแนวทางการเสริมสร้างการนำนโยบายการพัฒนาการท่องเที่ยวชายหาดหัวหินไปปฏิบัติของเทศบาลนครหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับประสิทธิผลการนำนโยบายการพัฒนาการท่องเที่ยวชายหาดหัวหินไปปฏิบัติ 2) เปรียบเทียบความคิดเห็นต่อประสิทธิผล จำแนกตามลักษณะส่วนบุคคล 3) ศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์เชิงเหตุผลกับประสิทธิผล และ 4) ศึกษาแนวทางการเสริมสร้างประสิทธิผลของการนำนโยบายไปปฏิบัติ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาการท่องเที่ยวในเขตเทศบาลนครหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จำนวน 384 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 8 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที (t-test) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า 1) ประสิทธิผลการนำนโยบายและปัจจัยการนำนโยบายไปปฏิบัติ โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 2) ผู้มีลักษณะส่วนบุคคลแตกต่างกัน มีความคิดเห็นต่อประสิทธิผลไม่แตกต่างกัน 3) ปัจจัยด้านการบริหารจัดการภาครัฐ ด้านการมีส่วนร่วมของประชาชนและภาคเอกชน และด้านการพัฒนานวัตกรรมเทคโนโลยี มีความสัมพันธ์เชิงเหตุผลกับประสิทธิผลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยด้านการมีส่วนร่วมของประชาชนและภาคเอกชนมีอิทธิพลสูงสุด และ 4) แนวทางการเสริมสร้างประสิทธิผล ควรบริหารจัดการชายหาดอย่างเป็นระบบ อนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนและภาคเอกชน และประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการบริหารจัดการและประชาสัมพันธ์ เพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). รายงานสถิติการท่องเที่ยวประเทศไทย. เรียกใช้เมื่อ 10 พฤศจิกายน 2568, จาก https://www.mots.go.th
นันธิดา ปฏิวรณ์, ภาณุพงศ์ บุญรมย์ และพงษ์ธร สิงห์พันธ์. (2564). รูปแบบการพัฒนาทักษะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(5), 1927–1939.
ปาริชาต บุตรศรี. (2566). ปัจจัยด้าน Digital Literacy ที่มีผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากร : กรณีศึกษาเทศบาลตำบลหนองบัวแดง อำเภอหนองบัวแดง จังหวัดชัยภูมิ. วารสารโครงการทวิปริญญาโท ทางรัฐประศาสนศาสตร์และบริหารธุรกิจ, 1(3), 1-12.
สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. (2567). รายงานสถานการณ์การท่องเที่ยวจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. เรียกใช้เมื่อ 10 พฤศจิกายน 2568, จาก https://prachuapkhirikhan.mots.go.th
สำนักงานทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งที่ 3. (2566). รายงานสถานการณ์การกัดเซาะชายฝั่งจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. เรียกใช้เมื่อ 15 พฤศจิกายน 2568, จาก https://online.dmcr.go.th
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). New York: John Wiley & Sons.
Likert, R. (1976). The method of constructing an attitude scale. In M. Fishbein (Ed.), Readings in attitude theory and measurement. New York: Wiley.
Mazmanian, D. A., & Sabatier, P. A. (1983). Implementation and public policy. Glenview, IL: Scott, Foresman and Company.
Pressman, J. L., & Wildavsky, A. (1973). Implementation. Berkeley: University of California Press.
Swarbrooke, J. (1998). Sustainable tourism management. Wallingford: CABI.
United Nations World Tourism Organization. (2023). Tourism and economic impact report. Madrid: UNWTO.