การบริหารงานกิจการนักศึกษาในยุคดิจิทัลของสถานศึกษาสังกัดสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคเหนือ สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการบริหารงานกิจการนักศึกษาในยุคดิจิทัลของสถานศึกษาสังกัดสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคเหนือ สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา ครูผู้สอนและบุคลากรทางการศึกษา รวมทั้งสิ้นจำนวน 175 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการศึกษาการบริหารงานกิจการนักศึกษาในยุคดิจิทัลของสถานศึกษา พบว่า โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน โดยเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ดังนี้ คือ ด้านการส่งเสริมประชาธิปไตยในสถานศึกษา ,ด้านการส่งเสริมพัฒนาให้นักเรียนมีวินัย ,คุณธรรม จริยธรรม,ด้านการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนนักศึกษา,ด้านการบริหารงานกิจการนักเรียนนักศึกษา,ด้านการประเมินผลการดำเนินงานกิจการนักเรียนนักศึกษาและ ด้านการวางแผนกิจการนักเรียนนักศึกษา ตามลำดับ
ผลการศึกษาแนวทางการพัฒนาการบริหารงานกิจการนักศึกษาในยุคดิจิทัลของสถานศึกษาสังกัดสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคเหนือ สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา มีดังนี้ ด้านการวางแผนกิจการนักเรียนนักศึกษา มีแนวทางพัฒนา คือ การบริหารแบบมีส่วนร่วม กำหนดกรอบนโยบายเป้าหมายที่ชัดเจนเชื่อมโยงเข้ากับระบบฐานข้อมูลกลางของสถานศึกษา ประมวลผลได้ถูกต้องแม่นยำและรวดเร็ว มีการนิเทศติดตามผ่านระบบดิจิทัลที่สามารถสะท้อนผลการดำเนินงานได้ทันท่วงที ด้านการบริหารงานกิจการนักเรียนนักศึกษา มีแนวทางพัฒนา คือ สร้างวัฒนธรรมองค์กรให้เป็นพื้นที่ปลอดภัย ขับเคลื่อนด้วยข้อมูล ประชุมแลกเปลี่ยนผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC ) นำจุดแข็งและจุดอ่อนกำหนดแนวทางการพัฒนากิจกรรมนักเรียนนักศึกษา ด้านการส่งเสริมพัฒนาให้นักเรียนมีวินัย คุณธรรม จริยธรรม มีแนวทางพัฒนา คือ ผู้บริหารเป็นต้นแบบที่ดีในการปฏิบัติงานและการปฏิบัติตน มีการยกย่องและประกาศเกียรติคุณให้สาธารณชนทราบ ด้านการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนนักศึกษา มีแนวทางพัฒนาการ คือ ปฏิบัติงานตามระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนนักศึกษา 5 ขั้นตอน การรู้จักนักเรียนเป็นรายบุคคล คัดกรองนักศึกษา ตามแบบประเมิน SDQ การส่งเสริมและพัฒนานักศึกษา มีการป้องกันและแก้ไข และการส่งต่อ ด้านการส่งเสริมประชาธิปไตยในสถานศึกษา มีแนวทางพัฒนา คือ จัดกิจกรรมประชุมแลกเปลี่ยนเรียนรู้บูรณาการเชื่อมโยงประเด็นสิทธิ หน้าที่ และกระบวนการประชาธิปไตยเข้ากับวิถีชีวิตประจำวันของนักศึกษาและชุมชน พัฒนาครู อบรมเชิงปฏิบัติการเป็นแม่ข่าย,การผลิตและใช้สื่อดิจิทัลที่หลากหลายรูปแบบ และเปิดโอกาสให้บุคลากรได้ ศึกษาดูงานของวุฒิสภา ด้านการประเมินผลการดำเนินงานกิจการนักเรียนนักศึกษา มีแนวทางพัฒนา คือ ใช้หลักการบริหารแบบมีส่วนร่วมสะท้อนผลการประเมินในเชิงลึกและรอบด้าน ปรับเปลี่ยนวิธีการประเมินจากตัวเลขในกระดาษเป็นการประเมินแผนปฏิบัติการ พัฒนาระบบข้อมูลสารสนเทศ ปรับเปลี่ยนโครงสร้างให้ยืดหยุ่น คล่องตัว ว่องไว โปร่งใส ลดขั้นตอนที่ซ้ำซ้อน และกระจายอำนาจสามารถแก้ปัญหาได้รวดเร็ว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ปีงบประมาณ พ.ศ. 2562. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
กุสินา รอดทอง. (2561). การบริหารงานกิจการนักเรียนของโรงเรียนในสังกัดเทศบาลนครสุราษฎร์ธานี. ใน (สารนิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
ขันแก้ว พรมคำ. (2564). ระเบียบวิธีวิจัยทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.
ชลิต สมศรี. (2566). ทักษะผู้บริหารกับการดำเนินงานกิจการนักเรียนของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาราชบุรี. ใน (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธนิต รัตนศักดิ์ดา. (2565). การวิจัยทางการศึกษาและการพัฒนาเครื่องมือวิจัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มาตรฐานการปฏิบัติงานโรงเรียนมัธยมศึกษา. (2560). กรุงเทพฯ: สำนักบริหารงานการมัธยมศึกษาตอนปลาย สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
ยุทธนา เลิศคลัง. (2565). การบริหารกิจการนักเรียนของโรงเรียนคุรุราษฎร์รังสฤษฏ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาราชบุรี. ใน (สารนิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วริยา สายสว่าง. (2566). การพัฒนาแนวทางการบริหารกิจการนักเรียนตามวงจรคุณภาพเดมมิ่ง (PDCA) สู่ความเป็นเลิศของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาฬสินธุ์. ใน (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วิศรุต คงเทพ. (2565). การบริหารงานกิจการนักเรียนตามแนวทางโรงเรียนวิถีพุทธที่ส่งผลต่อพฤติกรรมจิตสาธารณะของนักเรียนในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพัทลุง. ใน (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (ม.ป.ป.). แนวทางการจัดการศึกษาอาชีวศึกษาเพื่อพัฒนากำลังคนในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560–2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุรพัชร เกตุรัตน์. (2561). การบริหารกิจการนักเรียนของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ราชบุรี. ใน (สารนิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อรรถชัย กาหลง. (2564). การบริหารแบบมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อการบริหารงานกิจการนักเรียนโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐขนาดใหญ่ในจังหวัดเพชรบูรณ์. ใน (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
Akkermans, J., & Tims, M. (2017). Crafting your career: How career competencies relate to career success. Journal of Vocational Behavior, 100, 168–179.
Edmondson, A. C., Higgins, M., Singer, S., & Weiner, J. (2020). Understanding psychological safety in health care and education. Journal of Organizational Behavior.
Fusco, L., O’Mahony, M., & others. (2022). Digital skills and labour market outcomes. OECD Education Working Papers.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Morandini, M. C., Thum-Thysen, A., & Vandeplas, A. (2020). Facing the digital transformation: Are digital skills enough. European Economy Discussion Papers.
Nkwanyane, N., et al. (2020). Digital transformation in education systems: Implications for leadership and management. Education and Information Technologies.
Pignalberi, C. (2020). Digital competence in higher education and lifelong learning. Education Sciences.
Presti, A. L., et al. (2022). Career competencies and employability in the digital age. Sustainability.
Suarta, I. M., Suwintana, I. K., Sudhana, I. G. P. F. P., & Hariyanti, N. K. D. (2017). Employability skills required by the 21st century workplace. Journal of Technical Education and Training.
