GUIDELINES FOR STRENGTHENING COOPERATION IN SUSTAINABLE ECOTOURISM DEVELOPMENT: A CASE STUDY OF KAENG KRACHAN DISTRICT, PHETCHABURI PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) study the level of sustainable ecotourism development; 2) compare opinions on sustainable ecotourism development classified by individual characteristics; 3) study tourism factors that are causally related to sustainable ecotourism development; and 4) explore approaches to enhancing cooperation in sustainable ecotourism development. The sample consisted of 384 tourists visiting Kaeng Krachan District, Phetchaburi Province, and 10 key informants. Data were analyzed using percentages, means, standard deviations, one-way variance, multiple regression, and content analysis. Findings: 1) sustainable ecotourism development is at a high level; 2) tourists with different levels of education, occupation, average monthly income, and travel characteristics differ in their opinions on sustainable ecotourism development; and 3) tourism factors, including tourist attractions, accessibility and transportation, available packages and intermediaries, and tourist attraction services, are causally related to sustainable ecotourism development. Statistically significant at the 0.001 level. 4) Guidelines for enhancing cooperation in developing sustainable ecotourism include promoting the role of communities through the establishment of tourism groups and participation in every step of management, developing tourist attractions alongside natural resource conservation, and promoting low-impact tourism approaches in collaboration with the business sector and academics, establishing tourism management centers at the local level, defining strategies and creating cooperation networks with external agencies to drive sustainable tourism in the long term.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566 – 2570). กรุงเทพฯ: คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กองทุนสิ่งแวดล้อมโลก (GEF-SGP) ประเทศไทย. (2564). Kaeng Krachan Forest Complex : กลุ่มป่าแก่งกระจาน. เรียกใช้เมื่อ 29 กันยายน 2568 จาก https://en.gefsgpthailand.org/
กันทรากร ไตรภพ และวลัยพร ชิณศรี. (2567). การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนภายใต้การประยุกต์ใช้นโยบายไทยแลนด์ 4.0 ของอำเภอกุยบุรีจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารมนุษยสังคมปริทัศน์ (มสป.), 26(2), 101-122.
กาญจนาพร ไตรภพ และพิเศษ ชัยดิเรก. (2563). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 6(1), 110-127.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2567). สรุปแผนปฏิบัติการของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. เรียกใช้เมื่อ 1 ตุลาคม 2568, จาก https://api.tat.or.th/
จารุณี คงกุล, วรพจน์ ตรีสุข, วรพงศ์ ไชยฤกษ์, สุพัฒนชัย โพธิ์แก้ว, อาฉ๊ะ บิลหีม และ ธนาธิป สรรพาวุธ. (2568). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนชุมชนท่องเที่ยวแหลมสัก อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 5(2), 495-512.
ทิพย์รุ่ง เพิ่มพูนศรีศิลป์ และ สโรชินี ศิริวัฒนา. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ: กรณีศึกษาเกาะเสม็ด จังหวัดระยอง. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 8(2), 299-310.
พระสมุห์สำรวย สุวณฺโณ (ทองเพียง), ดิเรก นุ่นกล่ำ, พระครูนิติธรรมบัณฑิต (สุริยา สุริโย) และ ไพรัตน์ ฉิมหาด. (2567). การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนโดยใช้ชุมชนเป็นฐานของอำเภอนาโยง จังหวัดตรัง. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(4), 185-198.
มาศศุภา นิ่มบุญจาช. (2558). การศึกษาองค์ประกอบทางการท่องเที่ยวและการมีส่วนร่วมของชุมชนที่มีผลต่อความยั่งยืนทางการท่องเที่ยวเชิงนิเวศเขาสันหนอกวัว (อุทยานแห่งชาติเขาแหลม). ใน (วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วิทยาลัยการบิน การท่องเที่ยวและการบริการ มหาวิทยาลัยศรีปทุม. (2568). เทรนด์พฤติกรรมนักท่องเที่ยวรุ่นใหม่ในปี 2568. เรียกใช้เมื่อ 29 กันยายน 2568 จาก https://www.spu.ac.th/
เสาวคนธ์ ฟรายเก้อ. (2562). แนวทางพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ กรณีศึกษา กลุ่มเขาออกการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช. ใน (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
สำนักพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว กรมการท่องเที่ยว. (2557). คู่มือการประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. เรียกใช้เมื่อ 1 ตุลาคม 2568, จาก https://www.dot.go.th/ebooks/ebooks-view/433
Buckley, R. (2020). Sustainable Ecotourism: A Guide for Planners and Managers. Cambridge: Goodfellow Publishers.
Cochran, W.G. (1953). Sampling Techiques. New York: John Wiley & Sons. Inc.
Honey, M. (2018). Ecotourism and Sustainable Development: Who Owns Paradise? (2nd ed.). Washington, DC: Island Press.
Weaver, D. (2019). Ecotourism (3rd ed.). Chichester: Wiley.
UNDP Thailand. (2567). ความคืบหน้าการพัฒนาที่ยั่งยืน จังหวัดเพชรบุรี. เรียกใช้เมื่อ 29 กันยายน 2568 จาก https://www.undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/2024-11/sdg_profile_phetchaburi_thai.pdf
UNWTO. (2021). Global Report on Ecotourism. Madrid: World Tourism Organization. https://www.unwto.org/global-report-ecotourism
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. In Reading in Fishbeic, M (Ed.), Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley and Son.
