GUIDELINES FOR ENHANCING DIGITAL TECHNOLOGY SKILLS OF LOCAL GOVERNMENT PERSONNEL: A CASE STUDY OF MUEANG PRACHUAP KHIRI KHAN DISTRICT, PRACHUAP KHIRI KHAN PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) Study the level of enhancing digital technology skills of local government personnel. 2) Compare opinions on enhancing digital technology skills of local government personnel classified by personal characteristics. 3) Study factors of technology acceptance of personnel that have a causal relationship with enhancing digital technology skills of local government personnel. 4) Guidelines for enhancing digital technology skills of local government personnel. The sample consisted of 227 personnel in local government organizations in Mueang Prachuap Khiri Khan District and 14 key informants. Data were analyzed using percentages, means, standard deviations, one-way variance, multiple regression, and content analysis. Findings: 1) The enhancement of digital technology skills among local government personnel is at a high level. 2) Local government personnel with different genders and educational levels have different opinions on enhancing digital technology skills among local government personnel. 3) Factors related to personnel's technology acceptance, perceived ease of use, attitude toward use, and motivation for use are causally related to enhancing digital technology skills among local government personnel at the 0.001 level, perceived benefits at the 0.01 level, and social influence at the 0.05 level. 4) Guidelines for enhancing digital technology skills among local government personnel should integrate skills of understanding, using, creating, and accessing in a balanced manner, while promoting positive attitudes and learning through real experiences. Furthermore, they should develop a comprehensive infrastructure and support system for technology use.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กันตภัส อุดหนุน และสุมาลี รามนัฏ. (2566). การยอมรับเทคโนโลยีและนวัตกรรมในฐานะตัวแปรคั่นกลางที่เชื่อมโยงคุณภาพระบบสารสนเทศทางการบัญชีสู่ประสิทธิภาพการทำงานของบุคลากรในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครปฐม. วารสารวิชาการการจัดการภาครัฐและเอกชน, 5(2), 60-77.
เกศรินทร์ นามวัชระโสพิศ, วาสนา จาตุรัตน์ และ สุพัฒพงศ์ แย้มอิ่ม. (2568). การพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของบุคลากรปฏิบัติงานประจำสำนักงานเทศบาลเมืองนาสารในยุคราชการ 4.0. ค้นเมื่อ 11 เมษายน 2568
จาก http://ir.sru.ac.th/bitstream/123456789/1084/1/Ketsarin_Pol68.pdf
จารุณี ทับทิมทอง. (2565). ความต้องการพัฒนาทักษะที่จำเป็นเกี่ยวกับการทำงานและการใช้ชีวิตในยุคดิจิทัลของบุคลากรวัยทำงาน ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมาณฑล. ใน (การศึกษารายบุคคลปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ดวงฤทัย ศรีมุกข์. (2564). การพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช. ใน (การศึกษาค้นคว้าอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
นพวรรณ วงษ์ศรีแก้ว. (2565). การยอมรับเทคโนโลยีในการปฏิบัติงานของบุคลากรสายสนับสนุนระดับปฏิบัติงาน มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. ใน (การศึกษารายบุคคลปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
นันธิดา ปฎิวรณ์, ภาณุพงศ์ บุญรมย์ และพงษ์ธร สิงห์พันธ์. (2564). รูปแบบการพัฒนาทักษะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(5), 1927-1939.
นันท์นิธิ พงศ์โพธิธรรม. (2564). แนวทางการพัฒนาทักษะการรู้ดิจิทัลของบุคลากรสำนักงานเทศบาลนครปากเกร็ดสู่การเป็นนวัตกรผู้ประกอบการสาธารณะในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 12(2), 93-110.
ปาริชาต บุตรศรี. (2566). ปัจจัยด้าน Digital Literacy ที่มีผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากร : กรณีศึกษาเทศบาลตำบลหนองบัวแดง อำเภอหนองบัวแดง จังหวัดชัยภูมิ. วารสารโครงการทวิปริญญาโททางรัฐประศาสนศาสตร์และบริหารธุรกิจ, 1(3), 1-12.
ปุณณาสา คชศิลา. (2565). แนวทางการพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของข้าราชการหน่วยงานภาครัฐแห่งหนึ่ง. ใน
(การค้นคว้าอิสระวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พรรณทิวา เพ็ชรปานกัน. (2565). การพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี. การค้นคว้าอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรังสิต.
เสกศักดิ์ อยู่ดี, พระมหาดิลกรัศมี ฐิตจาโร (วุฒิยา) และ ภัชลดา สุวรรณนวล. (2566). การบริหารจัดการการปกครองส่วนท้องถิ่นด้วยสื่อดิจิทัลสังคมออนไลน์. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(7), 308-317.
สิริรัตน์ พันธ์หนู. (2566). ปัจจัยในการยอมรับเทคโนโลยีที่มีผลต่อความตั้งใจในการใช้งานแอปพลิเคชันของโรงพยาบาลภาครัฐที่เป็นโรงเรียนแพทย์ในเขตกรุงเทพมหานคร. ใน (สารนิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต สาขาการจัดการ) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2564). Digital literacy คืออะไร. ค้นเมื่อ 11 เมษายน 2568 จาก ttps://www.ocsc.go.th/DLProject/mean-dlp.
Elkadi, H. (2013). Success and failure factors for e-government projects: A case from Egypt. Egyptian Informatics Journal, 14(2), 165–173. https://doi.org/10.1016/j.eij.2013.06.002
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. In Reading in Fishbeic, M (Ed.), Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley and Son.
OECD. (2021). The OECD Framework for Digital Talent and Skills in The Public Sector. OECD Working Papers on Public Governance No. 45.
