The Model of Change Management of Executive for Private Schools under Office of the Private Education Commission Province Nonthaburi
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to (1) investigate the components of change management among administrators of private educational institutions under the Office of the Private Education Commission in Nonthaburi Province, (2) develop a model of change management, and (3) evaluate the developed model. A mixed-methods approach was employed. The quantitative research involved a sample of 443 participants, comprising administrators and teachers from private schools in Nonthaburi Province, using a questionnaire. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation. The qualitative research used a focus group of nine experts to evaluate and validate the model through content analysis. The model was further assessed in terms of accuracy, appropriateness, feasibility, and usefulness using statistical analysis.
The findings revealed that (1) the overall components of change management were at the highest level. The ranking by importance included motivation, team building, short-term goal setting, communication, environmental analysis, awareness building, and sustaining the new culture. (2) The developed change management model comprised seven components: motivation, team building, short-term goal setting, communication, environmental analysis, awareness building, and sustaining the new culture. (3) The evaluation of the model in terms of accuracy, appropriateness, feasibility, and usefulness indicated that all four aspects were rated at the highest level. These results demonstrate that the proposed model is valid, practical, and beneficial for enhancing change management among private educational administrators.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2557). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงกระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 4 พ.ศ. 2562. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงกระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). แนวปฏิบัติตามพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553 และแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2563. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์กรรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กรรณิการ์ เรดมอนด์. (2559). ตัวบ่งชีทักษะภาวะผู้นําในศตวรรษที่ 21 สำหรับผู้บริหาร สถานศึกษา ขั้นพื้นฐาน. ดุษฎีนิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
กาญจนา ธีระกุล . (2556) . การบริหารการเปลี่ยนแปลงในโรงเรียนประ ถมศึกษา ของเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต1. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
กิติพงษ์ รัดอัน. (2555). สภาพและปัญหาการบริหารการเปลี่ยนแปลงในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตที่การศึกษาประถมศึกษา จังหวัดหนองบัวลำภู. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตร มหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษาบัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยราชภัฎอุดรธานี.
จิติมา วรรณศรี. (25ุ64). การบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา. พิษณุโลก: รัตนสุวรรณ.
จิระประภาโมจิดะ และทวีวัฒน์ ปิตยานนท์. (2556). รูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงที่มีประสิทธิผลในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิชาการมหาลัยอีสเทิร์นเอเชีย. 3(12)
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. คือความภาคภูมิใจ. รวมบทความวิชาการในวาระครบรอบ 60 ปี ศาสตราจารย์ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สร้างสรรค์, 2
ชนกนารถ ชื่นเชย. (2550). รูปแบบการจัดการศึกษาต่อเนื่องในสถาบันอุดมศึกษาเอกชน.(ปริญญานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ชัยเสฎฐ์ พรหมศรี. (2551). คู่มือองค์กรแห่งความเป็นเลิศ. กรุงเทพฯ : ปัญญาชน.
โชติกา ระโส. (2555). แรงจูงใจในการปฏิบัติงานของบุคลากร มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการอุดมศึกษา.บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เชิดศักดิ์ ศุภโสภณ.(2563). การพัฒนารูปแบบการเปลี่ยนแปลงสู่ความเป็นเลิศของสถานศึกษาขั้นพื้นฐานของรัฐ (ปริญญานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
