การพัฒนาหลักสูตรคุณธรรมจริยธรรมตามหลักธรรมในทางพระพุทธศาสนา สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนในสังกัดกรุงเทพมหานคร ในพื้นที่เขตบางขุนเทียน
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาหลักสูตรคุณธรรมจริยธรรมตามหลักธรรมในทางพระพุทธศาสนา สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาตอนปลาย ให้มีประสิทธิภาพเป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนด 80/80 2) ประเมินความเหมาะสมของหลักสูตรคุณธรรมจริยธรรม 3) เปรียบเทียบความรู้ความเข้าใจก่อน และหลังเรียนหลักสูตรคุณธรรมจริยธรรม และ 4) เปรียบเทียบพฤติกรรมการพัฒนาคุณธรรมและจริยธรรมของนักเรียนก่อนและหลังเรียนหลักสูตรคุณธรรมจริยธรรม การวิจัยนี้เป็นแบบกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่กำลังศึกษาอยู่ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 โรงเรียนวัดหัวกระบือ ในสังกัดกรุงเทพมหานคร ในพื้นที่เขตบางขุนเทียน จำนวน 33 คน ซึ่งได้มาจาก การสุ่มแบบอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้วิจัยประกอบด้วย 1) หลักสูตรคุณธรรมจริยธรรมตามหลักธรรมในทางพระพุทธศาสนา 2) แผนการจัดการเรียนรู้หลักสูตรคุณธรรมจริยธรรม 3) แบบทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคุณธรรมจริยธรรม และ 4) แบบสอบถามเกี่ยวกับพฤติกรรมคุณธรรมจริยธรรมของนักเรียน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ความก้าวหน้า และการทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1) ประสิทธิภาพของหลักสูตรคุณธรรมจริยธรรมตามหลักธรรมในทางพระพุทธศาสนา สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาตอนปลาย มีประสิทธิภาพ เท่ากับ 83.98/85.67 เป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนด 2) ผลการประเมินความเหมาะสมของหลักสูตรคุณธรรมจริยธรรม อยู่ในระดับมากที่สุด (X ̅ = 4.81, S.D. = 0.03) 3) ความรู้ความเข้าใจหลังเรียนหลักสูตรคุณธรรมจริยธรรม มีความรู้ความเข้าใจสูงกว่าก่อนการเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ 4) นักเรียนมีคุณธรรมและจริยธรรมดีสูงกว่าก่อนเรียนหลักสูตรคุณธรรมจริยธรรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา คุณารักษ์. (2561). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาจริยธรรมและทักษะชีวิต. Veridian E-Journal,
Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 11(3), 3623-3431.
จำนงค์ อดิวัฒนสิทธิ์. (2557). สังคมวิทยาตามแนวพุทธศาสตร์. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
ดนัย ปรีชาเพิ่มประสิทธิ์. (2557). หลักสูตรการศึกษาพระพุทธศาสนาในโรงเรียนไทย: รุ่งเรืองหรือร่วงโรย.
วารสารศิลปศาสตร์, 6(2), 128-156.
ธรรมรัตน์ อิศรางกูร ณ อยุธยา. (2547). วิกฤตสังคมไทย. กรุงเทพฯ: มติชนรายวัน.
ธํารง บัวศรี (2542). ทฤษฎีหลักสูตร. กรุงเทพมหานคร: พัฒนาศึกษา.
นริศรา ภูถมทอง. (2563). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างด้านวินัยและความซื่อสัตย์ของนักเรียนชั้น
มัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนในเครือข่ายพระธาตุมหาชัย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22. ใน (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานวัตกรรมการบริหารการศึกษา) มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
นวพร ถึงประเสริฐ. (2558). ผลการใชรูปแบบการเรียนการสอนโดยสรางศรัทธาและโยนิโสมนสิการในรายวิชา
พระพุทธศาสนา ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปที่ 2 โรงเรียนกาญจนาภิเษกวิทยาลัยกาฬสินธุ์. ใน (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาครุศาสตรมหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร.
มารุต สุวรรณชัยรบ. (2563). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อยกระดับคุณลักษณะอันพึงประสงค์ด้านการอยู่
อย่างพอเพียงของนักเรียนโรงเรียนนาเดื่อพิทยาคม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22. ใน (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา) มหาวิทยาลัย
ราชภัฏสกลนคร.
มุกตา สาและ. (2566). การพัฒนาหลักสูตรระยะสั้น เรื่อง คุณธรรมจริยธรรมตามหลักคำสอนของ
Luqmanul Hakeem สำหรับนักเรียนชั้นอิสลามศึกษาตอนกลาง. ใน (วิทยานิพนธ์ศึกศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาการสอนอิสลามศึกษา) มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
สุธัญญา วรนัยพินิจ และคณะ. (2558). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมคุณธรรมจริยธรรม ด้านระเบียบวินัย และ
ความรับผิดชอบ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารศึกษาศาสตร มหาวิทยาลัยนเรศวร, 16(4), 177-187.
สุมิตร คุณานุกร. (2558). หลักสูตรและการสอน. สมุทรปราการ: กรุงสยามการพิมพ์.
อภิสรรค์ ภาชนะวรรณ และเจตนิภัทร ชูช่วย. (2561). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของ
นักเรียนโรงเรียนเสาไห้ “วิมลวิทยานุกูล” สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 4. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 15(29), 134-143.
อาบีดีน สะมะแอ. (2566). การพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมโดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติประกอบการเรียนรู้แบบ
ร่วมมือ LT (Learning Together ) สำหรับนักเรียนชั้นอิสลามศึกษาตอนกลางปีที่ 1. ใน (วิทยานิพนธ์
ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนอิสลามศึกษา) มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.