Development of Community School Administration Model of Bang Khan Taek Subdistrict Administrative Organization, Samut Songkhram Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Abstract
The purposes of research and development were to; study the problems in the administration of community schools in Bang Khan Taek Subdistrict Administrative Organization, Samut Songkhram Province, design and establish a community school management model, evaluate the community school management model, compare the experimental results before and after implementing the community school management model, and study the result of community school management model in terms of efficiency, effectiveness, and value. The informants consisted of administrator and teachers from Wat Sri Suwan Khongkharam (Rat Songkhro) School by purposive sampling, totaling 12 persons. The research tools included a questionnaire on management problems, a pre- and post-plan evaluation form, an evaluation form for the effectiveness, efficiency, and value of using the model, and a content validity assessment (IOC) for the effectiveness, efficiency, and value of using the model. The statistical methods used for data analysis included percentage, mean, standard deviation, t-dependent, and content analysis. The study found that the overall problem of school administration in community schools under the Bang Khan Taek Subdistrict Administrative Organization, Samut Songkhram Province was high level. The constructed community school management model consists of five steps: Personnel development, Information management, Learning management, Network participation, and Community knowledge sharing, namely “PILNS Model” The content validity assessment of the model revealed a consistency value ranging from 0.67–1.00, indicating its suitability for implementation according to the action plan. The experimental results showed that post-test scores were significantly higher than pre-test scores at the .01 level. Furthermore, the effectiveness, efficiency, and value of the model were rated at the highest levels.
Keywords: Community School Administration Model, Bang Khan Taek Subdistrict Administrative Organization
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2567). แนวทางการจัดการศึกษาที่ยืดหยุ่นด้วย 1 โรงเรียน 3 รูปแบบ. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
กุลชนกนันท์ ธนโชติกิจเกื้อกูล. (2563). รูปแบบการบริหารชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพยุคดิจิทัลในโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 11(1),103-115.
ชุมพล เสมาขันธ์. (2552). รูปแบบการวิจัยและการพัฒนา. วารสารวิทยาศาสตร์, 10(1), 97-104.
ดิเรก แสสนธิ์. (2563). การบริหารสถานศึกษาเพื่อการประกันคุณภาพการศึกษาภายใต้สถานการณ์โควิด-19 (COVID-19). วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 16(2), 450-462.
ดิษย์ชัย แก่นท้าว. (2560). การศึกษาสภาพ ปัญหา และความต้องการการบริหารโรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดสกลนคร. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 10(4), 55-63.
ทรงวุฒิ วีเปลี่ยน. (2566). แนวทางการบริหารโรงเรียนในฐานะชุมชนแห่งการเรียนรู้ (SLC). วารสารวิจัยวิชาการ, 6(6), 301.
ภัทราวรรณ ปริมิตร. (2566). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการจัดการชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) ในกลุ่มโรงเรียนสหวิทยาเขตสุดถิ่นไทย. ใน (การศึกษาค้นคว้าปริญญา การศึกษามหาบัณฑิต).บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยพะเยา.
ระวิวรรณ พรหมวรรณ และชุติมา มุสิกานนท์. (2566). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษา โรงเรียนขนาดเล็ก โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 8(6), 164–172.
รัตนะ บัวสนธ์. (2564). การวิจัยและพัฒนานวัตกรรมการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 5). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ลภัตสดา นราพงษ์. (2560). แนวทางการพัฒนาศูนย์พัฒนาเด็กเล็กขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดชัยภูมิ. ใน (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศนิชา ภาวโน. (2562). รูปแบบการพัฒนาผู้บริหารโรงเรียนตามแนวคิดโรงเรียนเป็นชุมชน แห่งการเรียนรู้. บัณฑิตวิทยาลัย:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สิริกร เกตุประเสริฐวงศ์. (2567). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการตามแนวคิดการจัดการฐานข้อมูลของโรงเรียนมัธยมศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี, 13(1), 111-123.
องค์การบริหารส่วนตำบลบางขันแตก. (2567). ข้อมูลโรงเรียน. เรียกใช้เมื่อ 10 เมษายน 2568 จากhttps://www.bangkhunteak.go.th/index.php
Best, A., & Andreasen, A. R. (1977). Consumer Response to Unsatisfactory Purchases: A Survey of Perceiving Defects, Voicing Complaints, and Obtaining Redress. Law & Society Review, 11, 701-742.
Bhattarai. (2022). Community School Management Related Educational Policy Provisions in Nepal: Perception from Implementers. Education Journal, 11(1), 26.
Likert, R. (1961). New Patterns of Management. McGraw-Hill.
Luther and Urwick. (1937). Paper on the Science of Administration. Institute of Public Administration.
Manabu, S. (2016). School reform: The concept of “learning community” and the application of theory into practice. Pico.
Peter Senge. (1990). The Fifth Discipline. Doubieday.
Rovinelli. (1977) On the Use of Content Specialists in the Assessment of Criterion-Referenced Test Item Validity. Tijdschrift Voor Onderwijs Research, 2, 49-60.
