แนวทางการเสริมสร้างความร่วมมือในการพัฒนาท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน : กรณีศึกษาอำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน 2) เปรียบเทียบความคิดเห็นต่อการพัฒนาการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน จำแนกตามลักษณะส่วนบุคคล 3) ศึกษาปัจจัยด้านการท่องเที่ยวที่มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผลกับการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน 4) ศึกษาแนวทางการเสริมสร้างความร่วมมือในพัฒนาท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวในอำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี จำนวน 384 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ความแปรปรวนทางเดียว การถดถอยเชิงพหุ และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษา พบว่า 1) การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน อยู่ในระดับมาก 2) นักท่องเที่ยวที่มี ระดับการศึกษา อาชีพ รายได้เฉลี่ยต่อเดือน และลักษณะการท่องเที่ยวต่างกัน มีความคิดเห็นต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน แตกต่างกัน 3) ปัจจัยด้านการท่องเที่ยว ด้านแหล่งท่องเที่ยว ด้านการเข้าถึงและการเดินทาง ด้านแพ็คเกจที่มีให้บริการและตัวกลางความเชื่อมโยง ด้านการให้บริการของแหล่งท่องเที่ยว มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผลกับการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.001 4) แนวทางการเสริมสร้างความร่วมมือในการพัฒนาท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน ได้แก่ การส่งเสริมบทบาทของชุมชนผ่านการจัดตั้งกลุ่มท่องเที่ยวและการมีส่วนร่วมในทุกขั้นตอนของการบริหารจัดการ การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวควบคู่กับการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ และการส่งเสริมแนวทาง Low-impact tourism ร่วมกับภาคธุรกิจและนักวิชาการ จัดตั้งศูนย์บริหารจัดการท่องเที่ยวในระดับพื้นที่ การกำหนดยุทธศาสตร์และสร้างเครือข่ายความร่วมมือกับหน่วยงานภายนอกเพื่อขับเคลื่อนการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในระยะยาว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566 – 2570). กรุงเทพฯ: คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กองทุนสิ่งแวดล้อมโลก (GEF-SGP) ประเทศไทย. (2564). Kaeng Krachan Forest Complex : กลุ่มป่าแก่งกระจาน. เรียกใช้เมื่อ 29 กันยายน 2568 จาก https://en.gefsgpthailand.org/
กันทรากร ไตรภพ และวลัยพร ชิณศรี. (2567). การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนภายใต้การประยุกต์ใช้นโยบายไทยแลนด์ 4.0 ของอำเภอกุยบุรีจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารมนุษยสังคมปริทัศน์ (มสป.), 26(2), 101-122.
กาญจนาพร ไตรภพ และพิเศษ ชัยดิเรก. (2563). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 6(1), 110-127.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2567). สรุปแผนปฏิบัติการของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. เรียกใช้เมื่อ 1 ตุลาคม 2568, จาก https://api.tat.or.th/
จารุณี คงกุล, วรพจน์ ตรีสุข, วรพงศ์ ไชยฤกษ์, สุพัฒนชัย โพธิ์แก้ว, อาฉ๊ะ บิลหีม และ ธนาธิป สรรพาวุธ. (2568). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนชุมชนท่องเที่ยวแหลมสัก อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 5(2), 495-512.
ทิพย์รุ่ง เพิ่มพูนศรีศิลป์ และ สโรชินี ศิริวัฒนา. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ: กรณีศึกษาเกาะเสม็ด จังหวัดระยอง. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 8(2), 299-310.
พระสมุห์สำรวย สุวณฺโณ (ทองเพียง), ดิเรก นุ่นกล่ำ, พระครูนิติธรรมบัณฑิต (สุริยา สุริโย) และ ไพรัตน์ ฉิมหาด. (2567). การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนโดยใช้ชุมชนเป็นฐานของอำเภอนาโยง จังหวัดตรัง. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(4), 185-198.
มาศศุภา นิ่มบุญจาช. (2558). การศึกษาองค์ประกอบทางการท่องเที่ยวและการมีส่วนร่วมของชุมชนที่มีผลต่อความยั่งยืนทางการท่องเที่ยวเชิงนิเวศเขาสันหนอกวัว (อุทยานแห่งชาติเขาแหลม). ใน (วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วิทยาลัยการบิน การท่องเที่ยวและการบริการ มหาวิทยาลัยศรีปทุม. (2568). เทรนด์พฤติกรรมนักท่องเที่ยวรุ่นใหม่ในปี 2568. เรียกใช้เมื่อ 29 กันยายน 2568 จาก https://www.spu.ac.th/
เสาวคนธ์ ฟรายเก้อ. (2562). แนวทางพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ กรณีศึกษา กลุ่มเขาออกการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช. ใน (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
สำนักพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว กรมการท่องเที่ยว. (2557). คู่มือการประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. เรียกใช้เมื่อ 1 ตุลาคม 2568, จาก https://www.dot.go.th/ebooks/ebooks-view/433
Buckley, R. (2020). Sustainable Ecotourism: A Guide for Planners and Managers. Cambridge: Goodfellow Publishers.
Cochran, W.G. (1953). Sampling Techiques. New York: John Wiley & Sons. Inc.
Honey, M. (2018). Ecotourism and Sustainable Development: Who Owns Paradise? (2nd ed.). Washington, DC: Island Press.
Weaver, D. (2019). Ecotourism (3rd ed.). Chichester: Wiley.
UNDP Thailand. (2567). ความคืบหน้าการพัฒนาที่ยั่งยืน จังหวัดเพชรบุรี. เรียกใช้เมื่อ 29 กันยายน 2568 จาก https://www.undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/2024-11/sdg_profile_phetchaburi_thai.pdf
UNWTO. (2021). Global Report on Ecotourism. Madrid: World Tourism Organization. https://www.unwto.org/global-report-ecotourism
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. In Reading in Fishbeic, M (Ed.), Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley and Son.
