แนวทางการเสริมสร้างทักษะด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของบุคลากรส่วนท้องถิ่น กรณีศึกษา อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการเสริมสร้างทักษะด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของบุคลากรส่วนท้องถิ่น 2) เปรียบเทียบความคิดเห็นต่อการเสริมสร้างทักษะด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของบุคลากรส่วนท้องถิ่น จำแนกตามลักษณะส่วนบุคคล 3) ศึกษาปัจจัยด้านการยอมรับเทคโนโลยีของบุคลากรที่มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผลกับการเสริมสร้างทักษะด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของบุคลากรส่วนท้องถิ่น 4) แนวทางการเสริมสร้างทักษะด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของบุคลากรส่วนท้องถิ่น กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ บุคลากรขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จำนวน 227 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 14 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ความแปรปรวนทางเดียว การถดถอยเชิงพหุ และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษา พบว่า 1) การเสริมสร้างทักษะด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของบุคลากรส่วนท้องถิ่น อยู่ในระดับมาก 2) บุคลากรส่วนท้องถิ่นที่มี เพศ และระดับการศึกษา ต่างกัน มีความคิดเห็นต่อการเสริมสร้างทักษะด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของบุคลากรส่วนท้องถิ่น แตกต่างกัน 3) ปัจจัยด้านการยอมรับเทคโนโลยีของบุคลากร ด้านการรับรู้ความง่ายในการใช้งาน ด้านทัศนคติที่มีต่อการใช้งาน ด้านแรงจูงใจในการใช้งาน มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผลกับการเสริมสร้างทักษะด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของบุคลากรส่วนท้องถิ่น ที่ระดับ 0.001 ด้านการรับรู้ถึงประโยชน์ ที่ระดับ 0.01 และด้านอิทธิพลของสังคม ที่ระดับ 0.05 และ 4) แนวทางการเสริมสร้างทักษะเทคโนโลยีดิจิทัลของบุคลากรส่วนท้องถิ่น ควรบูรณาการทักษะเข้าใจ ใช้ สร้าง และเข้าถึงอย่างสมดุล พร้อมส่งเสริมทัศนคติที่ดีและการเรียนรู้ผ่านประสบการณ์จริง รวมทั้งพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและระบบสนับสนุนครบวงจรในการใช้เทคโนโลยี
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กันตภัส อุดหนุน และสุมาลี รามนัฏ. (2566). การยอมรับเทคโนโลยีและนวัตกรรมในฐานะตัวแปรคั่นกลางที่เชื่อมโยงคุณภาพระบบสารสนเทศทางการบัญชีสู่ประสิทธิภาพการทำงานของบุคลากรในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครปฐม. วารสารวิชาการการจัดการภาครัฐและเอกชน, 5(2), 60-77.
เกศรินทร์ นามวัชระโสพิศ, วาสนา จาตุรัตน์ และ สุพัฒพงศ์ แย้มอิ่ม. (2568). การพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของบุคลากรปฏิบัติงานประจำสำนักงานเทศบาลเมืองนาสารในยุคราชการ 4.0. ค้นเมื่อ 11 เมษายน 2568
จาก http://ir.sru.ac.th/bitstream/123456789/1084/1/Ketsarin_Pol68.pdf
จารุณี ทับทิมทอง. (2565). ความต้องการพัฒนาทักษะที่จำเป็นเกี่ยวกับการทำงานและการใช้ชีวิตในยุคดิจิทัลของบุคลากรวัยทำงาน ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมาณฑล. ใน (การศึกษารายบุคคลปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ดวงฤทัย ศรีมุกข์. (2564). การพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช. ใน (การศึกษาค้นคว้าอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
นพวรรณ วงษ์ศรีแก้ว. (2565). การยอมรับเทคโนโลยีในการปฏิบัติงานของบุคลากรสายสนับสนุนระดับปฏิบัติงาน มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. ใน (การศึกษารายบุคคลปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
นันธิดา ปฎิวรณ์, ภาณุพงศ์ บุญรมย์ และพงษ์ธร สิงห์พันธ์. (2564). รูปแบบการพัฒนาทักษะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(5), 1927-1939.
นันท์นิธิ พงศ์โพธิธรรม. (2564). แนวทางการพัฒนาทักษะการรู้ดิจิทัลของบุคลากรสำนักงานเทศบาลนครปากเกร็ดสู่การเป็นนวัตกรผู้ประกอบการสาธารณะในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 12(2), 93-110.
ปาริชาต บุตรศรี. (2566). ปัจจัยด้าน Digital Literacy ที่มีผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากร : กรณีศึกษาเทศบาลตำบลหนองบัวแดง อำเภอหนองบัวแดง จังหวัดชัยภูมิ. วารสารโครงการทวิปริญญาโททางรัฐประศาสนศาสตร์และบริหารธุรกิจ, 1(3), 1-12.
ปุณณาสา คชศิลา. (2565). แนวทางการพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของข้าราชการหน่วยงานภาครัฐแห่งหนึ่ง. ใน
(การค้นคว้าอิสระวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พรรณทิวา เพ็ชรปานกัน. (2565). การพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี. การค้นคว้าอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรังสิต.
เสกศักดิ์ อยู่ดี, พระมหาดิลกรัศมี ฐิตจาโร (วุฒิยา) และ ภัชลดา สุวรรณนวล. (2566). การบริหารจัดการการปกครองส่วนท้องถิ่นด้วยสื่อดิจิทัลสังคมออนไลน์. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(7), 308-317.
สิริรัตน์ พันธ์หนู. (2566). ปัจจัยในการยอมรับเทคโนโลยีที่มีผลต่อความตั้งใจในการใช้งานแอปพลิเคชันของโรงพยาบาลภาครัฐที่เป็นโรงเรียนแพทย์ในเขตกรุงเทพมหานคร. ใน (สารนิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต สาขาการจัดการ) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2564). Digital literacy คืออะไร. ค้นเมื่อ 11 เมษายน 2568 จาก ttps://www.ocsc.go.th/DLProject/mean-dlp.
Elkadi, H. (2013). Success and failure factors for e-government projects: A case from Egypt. Egyptian Informatics Journal, 14(2), 165–173. https://doi.org/10.1016/j.eij.2013.06.002
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. In Reading in Fishbeic, M (Ed.), Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley and Son.
OECD. (2021). The OECD Framework for Digital Talent and Skills in The Public Sector. OECD Working Papers on Public Governance No. 45.
