กลไกทางกฎหมายในการสนับสนุนการพัฒนาที่ยั่งยืน การลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ประเทศไทยได้พัฒนากลไกทางกฎหมาย เพื่อสนับสนุนการพัฒนาที่ยั่งยืนโดยมุ่งเน้นการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกผ่านการดำเนินนโยบายและกฎหมายที่สอดคล้องกับพันธกิจระหว่างประเทศ ความตกลงปารีส การจัดตั้งการบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก (องค์กรมหาชน) และการส่งเสริมโครงการลดก๊าซเรือนกระจกโดยสมัครใจ (T-VER) เป็นตัวอย่างของความพยายามในการสร้างกลไกที่มีประสิทธิภาพนอกองค์กร ร่างพระราชบัญญัติส่งเสริมการลดก๊าซเรือนกระจกและคาร์บอนเครดิต และร่างพระราชบัญญัติการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ที่มีบทบาทสำคัญในการกำหนดเป้าหมายการลดก๊าซเรือนกระจก และการจัดตั้งกองทุนภูมิอากาศเพื่อสนับสนุนการดำเนินงานด้านสภาพภูมิอากาศ กลไกทางกฎหมายเหล่านี้มีความสำคัญในการผลักดันประเทศไทยสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน และการลดผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศและสิ่งแวดล้อม. (2567). ร่างพระราชบัญญัติการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ. เรียกใช้เมื่อ 2 เมษายน 2568 จาก http://www.deep.go.th.
คณะกรรมการระหว่างรัฐบาลการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ. (ม.ป.ป.). สาเหตุและผลกระทบการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ สหประชาชาติประเทศไทย. เรียกใช้เมื่อ 2 เมษายน 2568 จาก http://www.thailand.un.org.
นะโม ชวลิต. (2566). การลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกภายในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล.
นันทญา เขียวแสวง. (2559). การประเมินคาร์บอนฟุตพริ้นท์และแนวทางการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกแบบยั่งยืนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น : กรณีศึกษาสำนักงานเขตบางแค. ใน (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการสิ่งแวดล้อม). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ.2535. (2535). ราชกิจจานุเบกษา.
ภัทราพร สร้อยทอง และคณะ. (2560). การวิเคราะห์ปรากฏการณ์ความร้อนและก๊าซเรือนกระจกในการพัฒนาพื้นที่ชายฝั่งทะเลตะวันออก. ชลบุรี: คณะภูมิสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
