แนวทางการแก้ไขปัญหาการฟ้องคดีของบุคคลผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542
คำสำคัญ:
คดีปกครอง, การฟ้องคดีต่อศาลปกครอง, ระบบศาลปกครอง, พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542, บุคคลผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายบทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ปัญหาในการใช้สิทธิของผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 อีกทั้งศึกษาแนวทางแก้ปัญหาในการใช้สิทธิของผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ ซึ่งสัมภาษณ์เชิงลึกกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก 2 กลุ่ม ได้แก่ ได้แก่ ผู้เดือดร้อนหรือผู้เสียหายจากการกระทำของฝ่ายปกครองจำนวน และกลุ่มผู้เกี่ยวข้องกับการดำเนินคดีปกครองอันได้แก่ นิติกรของหน่วยงานรัฐและทนายความ รวมผู้ให้ข้อมูลสำคัญทั้งสิ้นจำนวน 12 คน ผลวิจัยพบว่า ปัญหาการฟ้องคดีของบุคคลผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 มาจากข้อกฎหมายและบุคคลผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายเอง ปัญหาข้อกฎหมายได้แก่ ความไม่ชัดเจนของคำนิยามบุคคลผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายตามตามมาตรา 42 ระยะเวลาในการพิจารณาคดีที่ล่าช้า ระยะเวลาในการอุทธรณ์คดีปกครอง ส่วนปัญหาอันเกิดจากบุคคลผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหาย คือ การขาดความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับระบบกฎหมายปกครองและแนวทางปฏิบัติในการฟ้องคดีปกครอง ปัจจัยทั้งสองที่กล่าวมาข้างต้นส่งผลกระทบต่อสิทธิของบุคคลผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหาย สำหรับแนวทางการแก้ไขปัญหาการฟ้องคดีของบุคคลผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 ให้มีประสิทธิภาพประกอบด้วยการแก้ไขข้อกฎหมายเกี่ยวกับคำนิยามบุคคลผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายตามตามมาตรา 42 ให้ชัดเจนมากขึ้น การขยายระยะเวลาในการคำพิพากษาหรือคำสั่งศาลปกครองชั้นต้นได้ถึง 60 วัน พร้อมทั้งการจัดตั้งศูนย์ช่วยเหลือแก่บุคคลผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายในคดีปกครองและการให้ความรู้ความเข้าใจคดีปกครองของบุคคลผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหาย
เอกสารอ้างอิง
เขมจิรา รัตนะรังสี. (2561). ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับความล่าช้าในการดำเนินคดีปกครอง. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายมหาชน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ชาญชัย แสวงศักดิ์. (2558). คำอธิบายกฎหมายจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน
บรรหาญ จงเจริญประเสริฐ. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างหลักนิติธรรมและนิติรัฐ. วารสารศาลรัฐธรรมนูญ, 19(55), 103–115.
บรรเจิด สิงคะเนติ. (2534). อำนาจฟ้องคดีปกครองในระบบกฎหมายไทย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
________. (2547). หลักพื้นฐานของสิทธิเสรีภาพ และศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2540 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
พิพากษ์ เกียรติกมเลศ. (2561). ปัญหาอำนาจฟ้องและเขตอำนาจศาลคดีสิ่งแวดล้อมของศาลยุติธรรมและศาลปกครอง. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 5(3), 568-592
สำนักงานทนายความคดีปกครอง พฤกษ์ แอนด์ พาร์ทเนอร์. (ม.ป.ป.). เงื่อนไขการเป็นผู้เดือดร้อนหรือเสียหายหรืออาจจะเดือดร้อนหรือเสียหายในคดีปกครอง. บทความคดีปกครอง.
พรรณสุภา บูรณวรศิลป์. (ม.ป.ป.). ปัญหาการอุทธรณ์คำพิพากษาในคดีปกครอง. เข้าถึงเมื่อ 30 มกราคม 2566 จาก http://www.lawgrad.ru.ac.th/AbstractsFile/6124011825/16130328167215d2c212077 eff223b8c14c7209169_abstract.pdf
ภัทรวรรณ ทองใหญ่ และธีรนิติ์ เทพสุเมธานนท์. (2565). มาตรการคุ้มครองสิทธิผู้เสียหายหรือเหยื่ออาชญากรรมในกระบวนการยุติธรรมทางอาญาของประเทศไทย: การจัดทำคำแถลงเกี่ยวกับผลกระทบของอาชญากรรม. วารสารกฎหมายจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 40(1), 1-25
โภคิน พลกุล. (2541). กฎหมายมหาชนกับการปฏิรูประบบราชการในยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพมหานคร : นิติธรรม
วสุ สิงหัษฐิต. (2550). รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการศึกษาวิจัยเรื่องกระบวนการคุ้มครองสิทธิของประชาชนกรณีหน่วยงานของรัฐกระทำการอันไม่ชอบด้วยกฎหมาย. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วรวุธ มีจิตต์. (2557). การฟ้องคดีของศาลปกครอง ตอน 1. กรุงเทพฯ: กรมสอบสวนคดีพิเศษ.
สรธร ธนะโชติโภคิน. (2560). แนวทางปฏิรูประบบศาลปกครองของประเทศไทย. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
สมคิด เลิศไพฑูรย์. (2548). กฎหมายรัฐธรรมนูญ: หลักการใหม่ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
สมชาย เหล่าพิทักษ์วรกุล. (2553). นิติรัฐ VS นิติธรรม. เข้าถึงเมื่อ 21 ธันวาคม 2565 จาก http://www.public-law.net/publaw/view.aspx?id=1442
องอาจ เจ๊ะยะหลี และ กฤตพร สินชัย. (2563). สิทธิของผู้อาจจะเดือดร้อนหรือเสียหายโดยมิอาจหลีกเลี่ยงได้ที่สามารถฟ้องคดีต่อศาลปกครองตามมาตรา 42 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 10(3), 67-75.
Decker, J.F. (2002). Addressing vagueness, ambiguity, and other uncertainty in American Criminal Laws. Denver University Law Review, 80(2), 242-343.
International Criminal Court. (n.d.). Promoting access to justice. Retrieved from https://www.icc-cpi.int/get-involved/access-to-justice
Law Council of Australia. (n.d.). Access to justice. Retrieved from https://www.lawcouncil.asn.au /justice-project/access-to-justice
Mannheimer, M. (2019). Vagueness as impossibility. Texas Law Review, 98, 1049-1114.
Marchiano, K. and Nellson, K. (2015). Legal aid in Europe: minimum requirements under international law. Open Society Justice Initiative.
Marmor, A. (2014). Varieties of vagueness in the law, the language of law. Oxford: online edn, Oxford Academic.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 โรงเรียนกฎหมายและการเมือง มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารกฎหมายและการเมืองการปกครอง ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของโรงเรียนกฎหมายและการเมือง มหาวิทยาลัยสวนดุสิต ห้ามผู้ใดนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตอย่างเป็นลายลักษณ์อักษรจากโรงเรียนกฎหมายและการเมือง มหาวิทยาลัยสวนดุสิต นอกจากนี้ เนื้อหาที่ปรากฎในบทความเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์
