THE DEVELOPMENT OF A SAFE CLASSROOM USING BUDDHISM AS THE BASE OF AN ELEMENTARY SCHOOL IN WANG NOI DISTRICT, PHRA NAKHON SI AYUTTHAYA PROVINCE
Main Article Content
Abstract
This research article aims to: 1) study Buddhist-based safe classrooms in primary schools; 2) develop a Buddhist-based safe classroom model for primary schools; and 3) evaluate Buddhist-based safe classrooms in primary schools in Wang Noi District, Phra Nakhon Si Ayutthaya Province. This study employed a mixed-methods research design. Data were collected using questionnaires from 426 administrators and teachers serving in the 2025 academic year, interviews with 15 key informants, and focus group discussions with 10 experts. The action research 25 participants in total. Data were analyzed using basic statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation, alongside content analysis.
The research results revealed that: 1) The overall opinions on Buddhist-based safe classrooms in primary schools in Wang Noi District, Phra Nakhon Si Ayutthaya Province, was at a high level. 2) The development of Buddhist-based safe classrooms in primary schools in Wang Noi District, Phra Nakhon Si Ayutthaya Province, consists of three main dimensions: (1) Physical Safety Dimension: Integrating the principle of Mettā-kāyakamma (bodily action with loving-kindness) to prevent injuries and harm, focusing on Ahiṃsā (non-violence) and mutual assistance. This is coupled with the application of Sīla-sāmaññatā (equality in moral discipline) to establish shared safety rules, enabling students to develop mindfulness and self-control within the classroom context. Additionally, Sādhāraṇa-bhogitā (sharing with others) is used to cultivate a sense of responsibility in maintaining and utilizing common resources safely and constructively. (2) Psychological and Emotional Safety Dimension: Applying Mettā-vacīkamma (verbal action with loving-kindness) to promote positive communication, polite speech, and the reduction of verbal abuse. This is combined with Mettā-manokamma (mental action with loving-kindness), focusing on positive thinking, emotional management, and expressing Muditā (sympathetic joy) to reduce conflicts, as well as friendly physical expressions (Mettā-kāyakamma) that are free from threatening behavior or actions that negatively impact others' mental well-being. (3) Social Safety Dimension: Utilizing Sīla-sāmaññatā to build a foundation of respect for personal rights and coexistence under equitable rules. Diṭṭhi-sāmaññatā (equality in views) is applied to foster shared attitudes and goals through rational dialogue free from personal bias. Furthermore, Sādhāraṇa-bhogitā is implemented to promote unity, equitable sharing of space and resources, and inclusive, equal teamwork processes. 3) The overall evaluation results of the Buddhist-based safe classrooms in primary schools in Wang Noi District, Phra Nakhon Si Ayutthaya Province, were at a high level.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
References
กนกอร อุ่นสถานนท์. (2566). การบริหารด้านความปลอดภัยของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2 กรุงเทพมหานคร. Valaya Alongkorn Review Journal, 10(2), 1–14.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
กัมปนาท นาคบัว. (2565). การศึกษาแนวทางการดำเนินงานรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1. การค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
บีบีซีไทย. (2565). กราดยิงหนองบัวลำภู : อดีตตำรวจกราดยิงศูนย์เด็กเล็ก สังหาร 36 ชีวิต ตำรวจชี้ แรงจูงใจมาจากเครียดสะสมและทะเลาะภรรยา. แหล่งที่มา https://www.bbc.com/thai/thailand-63155949 สืบค้นเมื่อ 30 มีนาคม 2567.
พรณรงค์ ทรัพย์คง. (2566). นโยบายและจุดเน้นของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. แหล่งที่มา https://www.chan1.net/story/1270 สืบค้นเมื่อ 19 กันยายน 2567.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2563). พุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: ผลิธัมม์.
มูลนิธิศูนย์พิทักษ์เด็ก. (2566). กฎหมายเกี่ยวกับเด็ก ครอบครัว. แหล่งที่มา https://www.thaichildrights.org. สืบค้นเมื่อ 30 มีนาคม 2567.
ศรัณยา บุญประกอบ. (2559). การศึกษาการจัดบริการความปลอดภัยในโรงเรียนอนุบาลเอกชนเขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร. สารนิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศิริพร อนุสภา. (2556). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการความปลอดภัยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาโรงเรียนเอกชนในครอบครัวซาเลเซียน. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฆ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2552). คู่มือดำเนินงานความปลอดภัยสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สุวณีย์ ศรีวรมย์ และคณะ. (2555). สภาพและปัญหาการดำเนินการเกี่ยวกับความปลอดภัยด้านอุบัติเหตุของนักเรียนในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ในจังหวัดนครพน. วารสารมหาวิทยาลัยนครพนม, 2(2), 68-75.
สุวรีย์ ศิริโภคาภิรมย์. (2546). การวิจัยทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 3. ลพบุรี: สถาบันราชภัฏเทพสตรี.