GUIDELINES FOR DEVELOPMENT LEADERSHIP CHARACTERISTICS ACCORDING TO THE TRI -SIKHA PRINCIPLE OF EDUCATIONAL INSTITUTION ADMINISTRATORS IN THE PATHUM BENCHA SCHOOL CLUSTER, UNDER THE SECONDARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE PATHUM THANI
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research article were: 1) to study the current states of leadership characteristics of school administrators; 2) to explore the methods for developing leadership characteristics based on the Tisikkhā principle (The Threefold Training) among school administrators; and 3) to propose guidelines for developing school administrators' leadership characteristics based on the Tisikkhā principle. This study employed a mixed-methods research design. For the quantitative research, data were collected via questionnaires from a sample of 152 school administrators and teachers within the Pathum Benja School Cluster. The quantitative data were analyzed using descriptive statistics, including percentage, mean, standard deviation, and the Priority Needs Index (PNI). For the qualitative research, in-depth interviews were conducted with 7 key informants, and the data were analyzed using content analysis.
The research findings were as follows: 1) The current states of the leadership characteristics of school administrators were overall at a high level, while the desirable state was overall at the highest level. When ranked by the priority needs index, the aspects of leadership characteristics were ordered as follows: 1st - communication and motivation, 2nd - collaboration with others, 3rd - vision, 4th - creativity and initiative, and 5th - academic leadership. 2) The methods for developing leadership characteristics based on the Tisikkhā principle comprise five main domains: (1) communication and motivation, (2) collaboration with others, (3) vision, (4) creativity and initiative, and (5) academic leadership. These methods integrated the Tisikkhā principle into practical operations by applying Sīla (Morality) to establish discipline and good governance, Samādhi (Concentration) to foster emotional and mental stability, and Paññā (Wisdom) to ensure analytical and prudent decision-making. 3) The proposed guidelines for developing leadership characteristics of school administrators based on the Tisikkhā principle emphasized internal development coupled with systematic and sustainable management. This approach involved the integration of Sīla, Samādhi, and Paññā to cultivate moral integrity, psychological stability, and the application of wisdom in decision-making.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
References
จุฑารัตน์ แก้วแสง. (2561). คุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษาที่พึงประสงค์ตามความคิดเห็นของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
ธีระ รุญเจริญ. (2553). ความเป็นมืออาชีพในการจัดและบริหารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: แอล.ที.เพรส.
ธีระ รุญเจริญ. (2554). การบริหารองค์การและบุคลากรทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2559). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. พิมพ์ครั้งที่ 39.กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
รุ่ง แก้วแดง. (2546). ปฏิรูปการศึกษา: ปฏิบัติได้จริง. กรุงเทพมหานคร: มติชน.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2560). การบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สนธยา พลศรี. (2547). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
สุธิกานต์ บริเอก. (2564). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการปฏิบัติงานของครูผู้สอนในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Conbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
Joseph Murphy. (2010). The Educator's Handbook for Understanding and Closing Achievement Gaps. Thousand Oaks. CA: Corwin Press.
Krejcie, R.V. and Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Likert, R. (1967). Management styles and the human component. New York: Amacom.
Michael Fullan. (2006). The Six Secrets of Change: What the Best Leaders Do to Help Their Organizations Survive and Thrive. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Pete Senge, P. M. (2006). The fifth discipline: The art & practice of the learning organization. Doubleday.
Stogdill, R. M. (1948). Personal factors associated with leadership: A survey of the literature. The Journal of Psychology, 25(1), 35-71.
The Wallace Foundation. (2013). The School Principal as Leader: Guiding Schools to Better Teaching and Learning. New York, NY: The Wallace Foundation.
