GUIDE FOR DEVELOPING PUBLIC RELATIONS OPERATIONS IN THE DIGITAL ERA ACCORDING TO THE FOUR PRINCIPLES OF SANGAHAVATTHU IN LAMPHAYA SAHAWITTHAYASUKSA SCHOOL GROUP, SARABURI PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aims to 1) Study the state of public relations operations in the digital era, 2) Study methods for developing public relations operations in the digital era according to the Four Principles of Sangahavatthu, and 3) Study guidelines for developing public relations operations in the digital era according to the Four Principles of Sangahavatthu. It is a mixed-methods research, with quantitative research using questionnaires from the entire research population of 122 people, analyzed using basic statistics including frequency, percentage, mean and standard deviation, and qualitative research interviewing 6 experts. The data were analyzed using content analysis.
The research results found that 1) The state of public relations operations in the digital age, both overall and in each of the two aspects, was at a high level. 2) Methods for developing public relations operations in the digital age according to the Four Principles of Sangahavatthu consisted of two aspects: (1) Website design, emphasizing maintaining the strengths of aesthetics, while improving the structure for ease of use, clear menus, polite language, and equal accessibility; and (2) Website content quality, which focused on integrating the Four Principles of Sangahavatthu, namely Dana (providing useful information), Piyavaca (communicating in a friendly and easy-to-understand manner), Atthacariya (offering content that can be practically applied to solve problems), and Samanattata (continuously updating comprehensive and current information) These principles were applied to in order to enhance credibility and maximize benefits for users; and 3) The guidelines for developing digital-era public relations operations according to the Four Principles of Sanghahavatthu, comprised of two aspects, with the integration of the principles as follows: (1) Website design: focusing on categorizing for easy information searching (Dana), using polite language and a visually pleasing format (Piyavaca), being compatible with all devices with accessibility support systems (Atthacariya), and designing for equal accessibility for all users (Samanattata); and (2) Website content quality: focusing on presenting accurate and useful information (Dana), communicating with language and format that is easy to understand (Piyavaca), creating content that can be practically applied (Atthacariya), and regularly updating information to be up-to-date and cover all target groups (Samanattata).
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
References
เกษมศักดิ์ ทองตัน. (2559). การพัฒนาเว็บไซต์สาขาวิชาการจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศ คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
เกษรินทร์ สินวัฒน์, ธีระพงษ์ สมเขาใหญ่และสุเวศ กลับศรี. (2568). การพัฒนาคู่มือการบริหารงานสัมพันธ์ชุมชนตามหลักสังคหวัตถุ 4 โรงเรียนวัดวังหิน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมรราช เขต 2. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 12(1), 103–114.
จันทรานี สงวนนาม. (2551). ทฤษฎีและแนวปฏิบัติในการบริหารสถานศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: บุ๊ค พอยท์.
ชุฏิภึคศ์ เขมวิมุตติวงศ์. (2559). การวิจัยเชิงกรณีศึกษา : การพัฒนานักศึกษาโดยการสร้างองค์ความรู้ด้วยตนเอง ในการผลิตสื่อแอนิเมชันเพื่อการเรียนรู้. วารสารบัณฑิตวิจัย, 8(2), 1.
ปรางทิพย์ พรหมปลอด, พระครูพิจิตรศุภการ และมะลิวัลย์ โยธารักษ์. (2568). การบริหารงานสัมพันธ์ชุมชนตามหลักสังคหวัตถุ 4 ของโรงเรียนบ้านชะอวด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 3. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 12(2), 208–219.
พระครูโกศลปริยัตยานุกิจ (ธฤติ วิโรจโน), สุทธิพงษ์ ศรีวิชัยและสมศักดิ์ บุญปู่. (2563). การบูรณาการหลักมนุษยสัมพันธ์กับหลักพุทธธรรม สำหรับผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 7(2), 14–27.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2543) พจนานุกรมพุทศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พุทธทาสภิกขุ. (2525). พุทธศาสนากับคนรุ่นใหม่และสังคมไทยในอนาคต. กรุงเทพมหานคร: สุขภาพใจ.
มโนชา จงหมื่นไวย. (2553). การศึกษาสภาพ ปัญหา และแนวทางแก้ปัญหาการ ดำเนินงานประชาสัมพันธ์ของโรงเรียน ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา นครราชสีมา เขต 5. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
มิ่งขวัญ ทาสีภู. (2553). การพัฒนาการดําเนินงานประชาสัมพันธ์โรงเรียนมารียพิทักษ์อุดรธานี อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี. การศึกษาค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ระภีพรรณ ร้อยพิลา. (2553). การพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างภาวะผู้นำในการประชาสัมพันธ์ของผู้บริหาร สถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
