GUIDELINES FOR DEVELOPING SELF-LEARNING SKILLS OF PALI STUDENTS IN THE DIGITAL AGE ACCORDING TO THE SUJIPULI PRINCIPLE AT WAT PHRA DHAMMAKAYA PARIYATTI DHAMMA SCHOOL UNDER THE PATHUM THANI PROVINCIAL MONASTIC EDUCATION OFFICE

Main Article Content

PhrapaladDanaipat Adhichitto (Dejvajara)
Prawit Chaisuk
PhramahaYannawat Thitavaddhano

Abstract

This research aims to 1) study the self-learning skills of Pali students in the digital age, 2) study the methods of developing self-learning skills according to the Sujipuli principle of Pali students in the digital age, and 3) propose guidelines for developing self-learning skills of Pali students in the digital age according to the Sujipuli Principle. This is a mixed-methods research, with quantitative research using questionnaires from a sample of 322 Pali students, analyzed using basic statistics including frequency, percentage, mean, and standard deviation, and qualitative research through interviews with 11 key informants, analyzed using content analysis.


The research findings showed that 1) the overall level of self-learning skills and all five aspects among Pali students in the digital age were at a moderate level. 2) Methods for developing self-learning skills according to the Sujipuli Principle of Pali students in the digital age include having learners set self-assessment criteria for memorization and translation, coupled with integrating traditional learning methods with digital technology. To address the challenges of information filtering and critical thinking, educational institutions should support diverse and reliable learning resources and organize activities that emphasize active learning, such as games or fieldwork, which best align with and promote the learning of this group of students. 3) The guidelines for developing self-learning skills among Pali students in the digital age according to the Sujipuli Principle consisted of: (1) promoting collaborative learning through questioning, group tutoring, and checking understanding with online media, (2) organizing discussion activities to train analytical thinking using digital media support, (3) creating a reliable central database along with training in media literacy skills, and (4) providing training in the use of technology coupled with training in time management and prioritization for the most effective self-learning.

Article Details

How to Cite
Adhichitto (Dejvajara), P., Chaisuk, P., & Thitavaddhano, P. (2026). GUIDELINES FOR DEVELOPING SELF-LEARNING SKILLS OF PALI STUDENTS IN THE DIGITAL AGE ACCORDING TO THE SUJIPULI PRINCIPLE AT WAT PHRA DHAMMAKAYA PARIYATTI DHAMMA SCHOOL UNDER THE PATHUM THANI PROVINCIAL MONASTIC EDUCATION OFFICE. Journal of Bovorn Multi-Education and Human Social Sciences ( JOB_EHS ), 7(2), 271–283. retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JOB_EHS/article/view/300841
Section
Research Article

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2541). การพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาพระปริยัติธรรม แผนกบาลี.กรุงเทพมหานคร: กรมการศาสนา.

กีรติ ศรีวิเชียร. (2528). ตัวแปรที่เกี่ยวข้องกับผลการเรียนของนักเรียนพระปริยัติธรรม แผนกบาลี. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.

ทิศนา แขมมณี, ศิลปะการสอน. (2560). องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พรจิรา เสือประดิษฐ. (2561). การใช้ สุ จิ ปุลิ เพื่อส่งเสริมการวิเคราะห์วิภาษาไทยในสาระที่ 5วรรณคดีและวรรณกรรมสำหรับนักเรียนชั้นชั้นมัยมศึกยาปีที่ 5. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

พรชนิตว์ ลีนาราช (2560). ทักษะการรู้ดิจิทัลเพื่อพัฒนาคุณภาพการเรียน. วารสารห้องสมุด, 61(2), 81.

พระครูปลัดวีระนนท์ สุวณฺณวํโส. (2564). การศึกษาการใช้หลักหัวใจนักปราชญ์ (สุ จิ ปุ ลิ) ในการปลูกฝังคุณธรรมจริยธรรมของนักเรียนระดับประถมศึกษา. วิทยานิพนธครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.

พระธรรมปัญญาภรณ์. (2537). ประวัติความเป็นมาของสำนักเรียนวัดปากน้ำ พุทธศักราช 2549. กรุงเทพมหานคร: สตาร์กรุ๊ป.

พระมหาศิริศักดิ์ สาสนเมธี (ธีรวุฒิธรรมกุล). (2566). แนวทางการพัฒนาการเรียนรู้ด้วยตนเองในยุคดิจิทัลของนักเรียนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาอุดร อุตฺตโร (มากดี), สมชัย ศรีนอก และนิเวศน์ วงศ์สุวรรณ. (2568). การพัฒนาชุดส่งเสริมการเรียนรู้วิชาแปลไทยเป็นมคธ สำหรับสำนักเรียนพระปริยัติธรรม แผนกบาลี วัดสามพระยา กรุงเทพมหานคร. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 6(1), 195–203.

มาลินี มโนมัยสันติภาพ. (2565). การพัฒนาทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเองในระบบออนไลน์ตามหลักอิทธิบาท 4 ของนักเรียนโรงเรียนบ้านนา “นายกพิทยากร” จังหวัดนครนายก”. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สนามหลวงแผนกบาลี (2553). เรื่องสอบบาลี. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2553). วิถีสุจิปุริ: วิธีศึกษาที่ถูกต้อง. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.

Cheuk Fan Ng. (2017). The Physical Learning Environment: A Review of the Role of the Physical Environment in the 21st Century Learning, European Journal of Contemporary Education, 14(1), 65–77.

Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Psycholological measurement, 30(3), 607–610.

Oluwajana, D., Nat, M., Idowu, A., Vanduhe, V. Z., and Fadiya, S. (2019). The Adoption of Students’ Hedonic Motivation System Model to Gamified Learning Environment. Journal of Theoretical and Applied Electronic Commerce Research, 14(3), 156.