COACHING STRATEGIES FOR SCHOOL ADMINISTRATORS IN A DISRUPTIVE WORLD BASED ON THE FOUR BHAVANA PRINCIPLES UNDER THE PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to propose coaching strategies for school administrators in a disruptive world, based on the Four Bhavana Principles, under the Primary Educational Service Areas Office. This research employs a mixed-methods, multi-phase approach quantitative research. The sample group consisted of two groups: school administrators and teachers, including educational personal (1) 386 individuals for studying the current coaching situation, and 2) 390 individuals for evaluating the strategies. The research instrument was a questionnaire. The data were analyzed statistically using percentages, means, standard deviations, and needs assessments. Qualitative research was conducted through document review, interviews with 10 key informants, focus group discussions with 9 experts, and a pilot study in a school. The research instruments included document review forms, interview guides, focus group discussion guides, and a strategy manual.
The research findings revealed that the coaching strategies for school administrators in a disruptive world, based on the Four Bhavana Principles, under the Primary Educational Service Areas Office, comprised six components: (1) Vision, (2) Mission, (3) Objectives, and (4) Strategies. There are four strategies. Strategy 1: Developing behavioral competencies and preparing for the new era (Kaya Bhavana); Strategy 2: Fostering discipline, focusing on good governance (Sila Bhavana), strategy 3: Strengthening mental resilience and creative empowerment (Citta Bhavana), and strategy 4: Developing reflective thinking skills and transformative wisdom (Panna Bhavana). (5) Driving the strategies into practice, and (6) Success conditions. The research findings are summarized as the PMDL Strategy.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
กิตติพงษ์ ใจดี. (2566). ภาวะผู้นำเชิงโค้ชของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนประถมศึกษา. วารสารการบริหารการศึกษา, 19(2), 45–60.
จิตติมา สุนทรรส. (2566). รูปแบบการใช้หลักภาวนา 4 เพื่อการจัดการเรียนรู้ในโรงเรียนคุณธรรมของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา มหาสารคาม เขต 1. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณาชวิทยาลัย.
ณัฐกานต์ ศรีสวัสดิ์. (2567). การประเมินเพื่อพัฒนาในกระบวนการโค้ชครู: แนวทางและผลลัพธ์เชิงประจักษ์. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 24(1), 88–102.
ธีรวัฒน์ พรมมา. (2566). ปัจจัยความสำเร็จของการโค้ชในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารการพัฒนาการศึกษาไทย, 15(3), 112–128.
ธีระ รุญเจริญ. (2565). ภาวะผู้นำทางการศึกษาในบริบทการเปลี่ยนแปลง. วารสารบริหารการศึกษาไทย, 18(1), 25–40.
นิภาภัทร ปรากฏผล. (2564). กลยุทธ์การตลาดเชิงพุทธสำหรับสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ปาริชาติ บุญส่ง และสุเมธ แก้วคำ. (2563). รูปแบบการโค้ชเพื่อพัฒนาครูในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร, 22(4), 134–149.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2563). พุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: ผลิธัมม์.
วราภรณ์ อินทร์ทอง. (2565). การพัฒนาภาวะผู้นำเชิงโค้ชของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารการบริหารและนวัตกรรมการศึกษา, 18(1), 73–89.
ศิริพร จันทร์สุข. (2564). การใช้การประเมินเพื่อพัฒนาสมรรถนะครูผ่านกระบวนการโค้ช. วารสารครุศาสตร์, 49(3), 25–41.
สมพร ทองดี, บุญเลิศ พานทอง, & อภิชาติ รุ่งเรือง. (2564). การบริหารแบบโค้ชของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารบริหารการศึกษา, 17(2), 1–15.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). รายงานสภาวะการศึกษาไทย ปี 2563. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2557). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน. พิมพ์ครั้ง17. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2564). การพัฒนาครูด้วยกระบวนการโค้ชเพื่อยกระดับคุณภาพการเรียนรู้. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 16(2), 1–15.
อรทัย ศรีสุข, มนัสวี ศักดิ์ดี, & พิชญา แสงทอง. (2565). ผลของการสะท้อนคิดในกระบวนการนิเทศแบบโค้ชต่อการพัฒนาครู. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 20(2), 101–118.
อาลิตา กาญจน์วราธร. (2566). กลยุทธ์การบริหารวิชาการสำหรับโรงเรียนประถมศึกษาในฐานวิถีชีวิตใหม่. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.