MODEL FOR PROFESSIONAL ADMINISTATORS DEVELOPMENT BASED ON THE FOUR NOBLE DHAMMAS UNDER THE PHRA NAKHON SI AYUTTHAYA PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE

Main Article Content

Numaoy Suntronpruk
PhramahaYannawat Thitavaddhano
Booncherd Chumnisart

Abstract

This research aims to propose a model for developing professional management skills based on the Four Noble Dhammas (Vuddhidhamma 4) for school administrators under the Phra Nakhon Si Ayutthaya Primary Educational Service Area Office. The research employed a mixed-methods, multi-stage approach, divided into four phases: Phase 1 involved studying the needs and requirements for professional management development, using a sample of 165 school administrators. The data were analyzed using percentages, means, standard deviations, and the needs assessment. Phase 2 involved developing the model through interviews with 17 key informants and focus group discussions with 9 experts. The data were analyzed using content analysis. Phase 3 involved validating the model through a workshop with 26 school administrators. The data were analyzed using means and standard deviations. Phase 4 involved evaluating the model with a sample of 165 school administrators. The data were analyzed using means and standard deviations.


The research findings indicated that the model for developing professional management skills based on the Four Noble Dhammas (Vuddhidhamma 4) for school administrators under the Phra Nakhon Si Ayutthaya Primary Educational Service Area Office comprised 6 components: (1) Principles, (2) Objectives, (3) Systems and mechanisms, (4) Implementation methods, study and understanding of six dimensions of professional school leadership through the integration of professional leadership based on the Four Noble Dhammas (Vuddhidhamma 4) to develop professional leadership for school administrators under the Phra Nakhon Si Ayutthaya Primary Educational Service Area Office, consisting of six projects, (5) Evaluation guidelines, and (6) Success conditions. The overall evaluation of the model was at the highest level. The research findings are summarized as “TVMCPE+V”.

Article Details

How to Cite
Suntronpruk, N., Thitavaddhano, P., & Chumnisart, B. (2026). MODEL FOR PROFESSIONAL ADMINISTATORS DEVELOPMENT BASED ON THE FOUR NOBLE DHAMMAS UNDER THE PHRA NAKHON SI AYUTTHAYA PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE. Journal of Bovorn Multi-Education and Human Social Sciences ( JOB_EHS ), 7(2), 101–112. retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JOB_EHS/article/view/297753
Section
Research Article

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2562. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภา.

ขวัญชนก คงพิบูลย์, พระมหาสมบัติ ธนปญฺโญ และพระมหาญาณวัฒน์ ฐิตวฑฺฒโน. (2567). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศตามหลักวุฒิธรรม 4 ของโรงเรียนสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 11(2), 229-242.

ณัฐชา พิกุลทอง และสงวน อินทร์รักษ์. (2560). คุณลักษณะผู้บริหารมืออาชีพกับการบริหารเชิงกลยุทธ์ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 8(1), 1-14.

ณัฐทิชา เมืองหนองจอก, ทินกร ชอัมพงษ์ และเยาวเรศ ภักดีจิตร. (2566). การศึกษาคุณลักษณะของผู้บริหารมืออาชีพ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 1. วารสารครุศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 6(2), 1-13.

ทิศนา แขมมณี. (2555). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มประสิทธิภาพ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย

นันทภัค สุโข. (2559). คุณลักษณะอันพึงประสงค์ของผู้บริหารสถานศึกษาในการเข้าสู่ประชาคมอาเซียนตามความคิดเห็นของครูในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

นารีรัตน์ พลแจ้ง. (2567). สหสัมพันธ์คาโนนิคอลระหว่างผู้บริหารมืออาชีพกับการบริหารภาวะวิกฤตของผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมศึกษา. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ปัญญากร เวชชศาสตร์ และคณะ. (2565). รูปแบบการบริหารเชิงกลยุทธ์เพื่อพัฒนาสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศ สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 9(1), 234.

พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2546). การสร้างสรรค์ปัญญาเพื่ออนาคตของมนุษย์ชาติ. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2548). ทุกข์สำหรับเห็นแต่สุขสำหรับเป็น. พิมพ์ครั้งที่ 18. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สหธรรมิก.

พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2556). สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสกับการปฏิรูปการศึกษาพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: สามลดา.

พระมหาทัพยา ปิยวณฺโณ (แจ่มจำรัส). (2565). กระบวนการพัฒนาปัญญาตามหลักวุฑฒิธรรม. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระสุธีรัตนบัณฑิต (สุทิตย์ อาภากโร). (2567). เทคนิคและรูปแบบการเขียนวิทยานิพนธ์และการวิจัยเชิงพุทธบูรณาการ. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สมาน อัศวภูมิ. (2549). การศึกษาและการสังเคราะห์รูปแบบการบริหารสถานศึกษาการพัฒนาคณะกรรมการสถานศึกษาและสถานศึกษาเครือข่ายของผู้บริหารสถานศึกษาต้นแบบ รุ่นที่ 1. กรุงเทพมหานคร: ภาพพิมพ์.

สาริณี อาษา. (2564). วุฒิธรรม 4: พุทธธรรมส่งเสริมการมีส่วนร่วม. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษย์สังคมศาสตร์, 2(2), 1-15.

Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.