แนวทางการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการจัดการเรียนการสอนตามหลักพุทธวิธีการสอนของครูโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการจัดการเรียนการสอน 2) เพื่อศึกษาวิธีการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการจัดการเรียนการสอนตามหลักพุทธวิธีการสอน และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการจัดการเรียนการสอนตามหลักพุทธวิธีการสอน เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีโดยการวิจัยเชิงปริมาณด้วยการใช้แบบสอบถามกลุ่มตัวอย่างการวิจัย จำนวน 132 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติบรรยาย ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 7 ท่าน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการจัดการเรียนการสอนในภาพรวมและรายด้านทั้ง 5 ด้านอยู่ในระดับมาก 2) วิธีการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการจัดการเรียนการสอนตามหลักพุทธวิธีการสอน ได้แก่ (1) การวัดและประเมินผล เน้นใช้ระบบดิจิทัลเพื่อการประเมินที่โปร่งใส ยุติธรรม และสะท้อนผลได้ตรงจุด (2) กระบวนการเรียนรู้ เน้นถ่ายทอดเนื้อหาให้แจ่มแจ้งและกระตุ้นการค้นคว้า (3) หลักสูตร เน้นออกแบบเนื้อหาให้ทันสมัยและส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ (4) สื่อการสอน เน้นประยุกต์ใช้สื่อที่เข้าใจง่ายและสร้างแรงบันดาลใจ (5) กิจกรรมการเรียนรู้ เน้นจัดกิจกรรมที่ส่งเสริมความกล้าแสดงออกและการมีส่วนร่วม โดยทุกด้านมุ่งบูรณาการหลักพุทธวิธีการสอนเพื่อสร้างบรรยากาศการเรียนรู้ที่ชัดเจน สร้างแรงจูงใจ เสริมความมั่นใจ และสนุกสนานร่าเริง และ 3) แนวทางการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการจัดการเรียนการสอนตามหลักพุทธวิธีการสอน ประกอบด้วย (1) การวัดและประเมินผล อธิบายเกณฑ์และผลลัพธ์ให้ชัดเจน (สันทัสสนา) เชื่อมโยงกับชีวิตจริงเพื่อกระตุ้นการพัฒนา (สมาทปนา) ประเมินความพยายามเพื่อสร้างความมั่นใจ (สมุตเตชนา) และสะท้อนผลเชิงบวกเพื่อลดความกดดัน (สัมปหังสนา) (2) กระบวนการเรียนรู้ ใช้สื่อสาธิตให้เห็นภาพแจ่มแจ้ง (สันทัสสนา) เชื่อมโยงบทเรียนกับประสบการณ์ (สมาทปนา) ท้าทายให้กล้าคิดกล้าทำ (สมุตเตชนา) และสร้างบรรยากาศที่สนุกสนาน (สัมปหังสนา) และ (3) หลักสูตร กำหนดโครงสร้างเป้าหมายชัดเจน (สันทัสสนา) จัดเนื้อหาตอบโจทย์สังคม (สมาทปนา) ส่งเสริมการเรียนรู้ที่ทันสมัยและสร้างสรรค์ (สมุตเตชนา) และยืดหยุ่นผ่านกิจกรรมที่สร้างความสุข (สัมปหังสนา)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
ชัยวิชญ์ เข็มปัญญา. (2562). สภาพและแนวทางการพัฒนาการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการศึกษาของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ธนวัตน์ พูลเขตนคร. (2562). การออกแบบและพัฒนาสื่อการเรียนรู้ออนไลน์เพื่อตอบสนองพฤติกรรมการเรียนของผู้เรียนในยุคดิจิทัล. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
บุญศรี ไพรัตน์. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยฉบับปีพุทธศักราช 2560. หมวด 5 มาตรา 54. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ พ.ศ. พัฒนา.
พระมหาอุดร อุตฺตโร (มากดี) และพระครูสิริภูรินิทัศน์ (ฐิตสคฺโค ดิษสวรรค์). (2566). การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีในการพัฒนาการสอนสังคมศึกษา. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 10(3), 493–506.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2562). คู่มือการจัดการเรียนรู้ตามแนวพุทธปัญญา. พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 2. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2563). การจัดการเรียนรู้บนฐานเทคโนโลยีดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2553). คู่มือประกอบการเผยแผ่ พระพุทธศาสนา: ภาคปฏิบัติการ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
อภิชาติ เหล็กดี. (2561). รูปแบบการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการบูรณาการการเรียนการสอนสู่การบริการวิชาการชุมชน. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
