แนวทางการพัฒนางานประชาสัมพันธ์ยุคดิจิทัลตามหลักสังคหวัตถุ 4 ของโรงเรียนกลุ่มสหวิทยศึกษาลำพญา จังหวัดสระบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพงานประชาสัมพันธ์ยุคดิจิทัล 2) เพื่อศึกษาวิธีการพัฒนางานประชาสัมพันธ์ยุคดิจิทัลตามหลักสังคหวัตถุ 4 และ 3) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนางานประชาสัมพันธ์ยุคดิจิทัลตามหลักสังคหวัตถุ 4 เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีโดยการวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามประชากรทั้งหมดในการวิจัย จำนวน 122 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพื้นฐาน ได้แก่ ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยและค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 6 คน วิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพงานประชาสัมพันธ์ยุคดิจิทัลในภาพรวมและรายด้านทั้ง 2 ด้านอยู่ในระดับมาก 2) วิธีการพัฒนางานประชาสัมพันธ์ยุคดิจิทัลตามหลักสังคหวัตถุ 4 ประกอบด้วย 2 ด้าน ได้แก่ (1) ด้านการออกแบบเว็บไซต์ เน้นการคงจุดเด่นด้านความสวยงาม ควบคู่กับการปรับปรุงโครงสร้างให้ใช้งานง่าย จัดเมนูชัดเจน ใช้ภาษาสุภาพ และรองรับการเข้าถึงอย่างเท่าเทียม (2) ด้านคุณภาพของเนื้อหาบนเว็บไซต์ มุ่งบูรณาการหลักสังคหวัตถุ 4 ได้แก่ ทาน (ให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์) ปิยวาจา (สื่อสารเป็นมิตรเข้าใจง่าย) อัตถจริยา (เนื้อหานำไปแก้ปัญหาได้จริง) และสมานัตตตา (พัฒนาข้อมูลให้ครบถ้วนและทันสมัยอย่างสม่ำเสมอ) เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือและเกิดประโยชน์สูงสุดแก่ผู้ใช้งาน และ 3) แนวทางการพัฒนางานประชาสัมพันธ์ยุคดิจิทัลตามหลักสังคหวัตถุ 4 ประกอบด้วย 2 ด้าน โดยมีการบูรณาการหลักธรรม ดังนี้ (1) ด้านการออกแบบเว็บไซต์ เน้นการจัดหมวดหมู่ให้ค้นหาข้อมูลได้ง่าย (ทาน) ใช้ภาษาสุภาพและรูปแบบที่สบายตา (ปิยวาจา) รองรับการใช้งานทุกอุปกรณ์พร้อมระบบอำนวยความสะดวก (อัตถจริยา) และออกแบบให้ทุกคนเข้าถึงได้อย่างเท่าเทียม (สมานัตตตา) และ (2) ด้านคุณภาพของเนื้อหาบนเว็บไซต์ เน้นนำเสนอข้อมูลที่ถูกต้องและเป็นประโยชน์ (ทาน) สื่อสารด้วยภาษาและรูปแบบที่เข้าใจง่าย (ปิยวาจา) จัดทำเนื้อหาที่นำไปประยุกต์ใช้ได้จริง (อัตถจริยา) และอัปเดตข้อมูลให้ทันสมัยครอบคลุมทุกกลุ่มเป้าหมายอย่างสม่ำเสมอ (สมานัตตตา)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
เกษมศักดิ์ ทองตัน. (2559). การพัฒนาเว็บไซต์สาขาวิชาการจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศ คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
เกษรินทร์ สินวัฒน์, ธีระพงษ์ สมเขาใหญ่และสุเวศ กลับศรี. (2568). การพัฒนาคู่มือการบริหารงานสัมพันธ์ชุมชนตามหลักสังคหวัตถุ 4 โรงเรียนวัดวังหิน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมรราช เขต 2. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 12(1), 103–114.
จันทรานี สงวนนาม. (2551). ทฤษฎีและแนวปฏิบัติในการบริหารสถานศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: บุ๊ค พอยท์.
ชุฏิภึคศ์ เขมวิมุตติวงศ์. (2559). การวิจัยเชิงกรณีศึกษา : การพัฒนานักศึกษาโดยการสร้างองค์ความรู้ด้วยตนเอง ในการผลิตสื่อแอนิเมชันเพื่อการเรียนรู้. วารสารบัณฑิตวิจัย, 8(2), 1.
ปรางทิพย์ พรหมปลอด, พระครูพิจิตรศุภการ และมะลิวัลย์ โยธารักษ์. (2568). การบริหารงานสัมพันธ์ชุมชนตามหลักสังคหวัตถุ 4 ของโรงเรียนบ้านชะอวด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 3. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 12(2), 208–219.
พระครูโกศลปริยัตยานุกิจ (ธฤติ วิโรจโน), สุทธิพงษ์ ศรีวิชัยและสมศักดิ์ บุญปู่. (2563). การบูรณาการหลักมนุษยสัมพันธ์กับหลักพุทธธรรม สำหรับผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 7(2), 14–27.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2543) พจนานุกรมพุทศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พุทธทาสภิกขุ. (2525). พุทธศาสนากับคนรุ่นใหม่และสังคมไทยในอนาคต. กรุงเทพมหานคร: สุขภาพใจ.
มโนชา จงหมื่นไวย. (2553). การศึกษาสภาพ ปัญหา และแนวทางแก้ปัญหาการ ดำเนินงานประชาสัมพันธ์ของโรงเรียน ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา นครราชสีมา เขต 5. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
มิ่งขวัญ ทาสีภู. (2553). การพัฒนาการดําเนินงานประชาสัมพันธ์โรงเรียนมารียพิทักษ์อุดรธานี อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี. การศึกษาค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ระภีพรรณ ร้อยพิลา. (2553). การพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างภาวะผู้นำในการประชาสัมพันธ์ของผู้บริหาร สถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
