แนวทางพัฒนาทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักเรียนบาลีในยุคดิจิทัลตามหลักสุจิปุลิ ของโรงเรียนพระปริยัติธรรมวัดพระธรรมกาย สำนักเรียนคณะจังหวัดปทุมธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักเรียนบาลีในยุคดิจิทัล 2) เพื่อศึกษาวิธีพัฒนาทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเองตามหลักสุจิปุลิของนักเรียนบาลีในยุคดิจิทัล และ 3) เพื่อเสนอแนวทางพัฒนาทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักเรียนบาลีในยุคดิจิทัลตามหลักสุจิปุลิ เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีโดยการวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามกลุ่มตัวอย่างในการวิจัย จำนวน 322 รูป วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพื้นฐาน ได้แก่ ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 11 ท่าน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักเรียนบาลีในยุคดิจิทัลในภาพรวมและรายด้านทั้ง 5 ด้านอยู่ในระดับปานกลาง 2) วิธีการพัฒนาทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเองตามหลักสุจิปุลิของนักเรียนบาลีในยุคดิจิทัล ประกอบด้วยการให้ผู้เรียนตั้งเกณฑ์ประเมินตนเองด้านการท่องจำและการแปล ควบคู่กับการผสมผสานวิธีเรียนแบบดั้งเดิมเข้ากับเทคโนโลยีดิจิทัล ทั้งนี้ เพื่อรับมือกับความท้าทายด้านการคัดกรองข้อมูลและการคิดวิเคราะห์ สถานศึกษาควรสนับสนุนแหล่งเรียนรู้ที่หลากหลายและน่าเชื่อถือ พร้อมทั้งจัดกิจกรรมที่เน้นการลงมือปฏิบัติจริง (Active Learning) เช่น การใช้เกมหรือการปฏิบัติภาคสนาม ซึ่งเป็นรูปแบบที่สอดคล้องและส่งเสริมการเรียนรู้ของผู้เรียนกลุ่มนี้ได้ดีที่สุด และ 3) แนวทางพัฒนาทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักเรียนบาลีในยุคดิจิทัลตามหลักสุจิปุลิ ประกอบด้วย (1) ส่งเสริมการเรียนรู้ร่วมกันผ่านการซักถาม ติวกลุ่ม และตรวจสอบความเข้าใจด้วยสื่อออนไลน์ (2) จัดกิจกรรมอภิปรายเพื่อฝึกการคิดวิเคราะห์โดยใช้สื่อดิจิทัลสนับสนุน (3) จัดทำฐานข้อมูลกลางที่เชื่อถือได้พร้อมฝึกทักษะการรู้เท่าทันสื่อ (4) จัดอบรมการใช้เทคโนโลยีควบคู่กับการฝึกบริหารเวลาและจัดลำดับความสำคัญ เพื่อการเรียนรู้ด้วยตนเองอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2541). การพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาพระปริยัติธรรม แผนกบาลี.กรุงเทพมหานคร: กรมการศาสนา.
กีรติ ศรีวิเชียร. (2528). ตัวแปรที่เกี่ยวข้องกับผลการเรียนของนักเรียนพระปริยัติธรรม แผนกบาลี. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
ทิศนา แขมมณี, ศิลปะการสอน. (2560). องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรจิรา เสือประดิษฐ. (2561). การใช้ สุ จิ ปุลิ เพื่อส่งเสริมการวิเคราะห์วิภาษาไทยในสาระที่ 5วรรณคดีและวรรณกรรมสำหรับนักเรียนชั้นชั้นมัยมศึกยาปีที่ 5. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
พรชนิตว์ ลีนาราช (2560). ทักษะการรู้ดิจิทัลเพื่อพัฒนาคุณภาพการเรียน. วารสารห้องสมุด, 61(2), 81.
พระครูปลัดวีระนนท์ สุวณฺณวํโส. (2564). การศึกษาการใช้หลักหัวใจนักปราชญ์ (สุ จิ ปุ ลิ) ในการปลูกฝังคุณธรรมจริยธรรมของนักเรียนระดับประถมศึกษา. วิทยานิพนธครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระธรรมปัญญาภรณ์. (2537). ประวัติความเป็นมาของสำนักเรียนวัดปากน้ำ พุทธศักราช 2549. กรุงเทพมหานคร: สตาร์กรุ๊ป.
พระมหาศิริศักดิ์ สาสนเมธี (ธีรวุฒิธรรมกุล). (2566). แนวทางการพัฒนาการเรียนรู้ด้วยตนเองในยุคดิจิทัลของนักเรียนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาอุดร อุตฺตโร (มากดี), สมชัย ศรีนอก และนิเวศน์ วงศ์สุวรรณ. (2568). การพัฒนาชุดส่งเสริมการเรียนรู้วิชาแปลไทยเป็นมคธ สำหรับสำนักเรียนพระปริยัติธรรม แผนกบาลี วัดสามพระยา กรุงเทพมหานคร. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 6(1), 195–203.
มาลินี มโนมัยสันติภาพ. (2565). การพัฒนาทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเองในระบบออนไลน์ตามหลักอิทธิบาท 4 ของนักเรียนโรงเรียนบ้านนา “นายกพิทยากร” จังหวัดนครนายก”. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สนามหลวงแผนกบาลี (2553). เรื่องสอบบาลี. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2553). วิถีสุจิปุริ: วิธีศึกษาที่ถูกต้อง. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.
Cheuk Fan Ng. (2017). The Physical Learning Environment: A Review of the Role of the Physical Environment in the 21st Century Learning, European Journal of Contemporary Education, 14(1), 65–77.
Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Psycholological measurement, 30(3), 607–610.
Oluwajana, D., Nat, M., Idowu, A., Vanduhe, V. Z., and Fadiya, S. (2019). The Adoption of Students’ Hedonic Motivation System Model to Gamified Learning Environment. Journal of Theoretical and Applied Electronic Commerce Research, 14(3), 156.
