แนวทางการพัฒนาการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษตามหลักพุทธลีลาการสอนของครู กลุ่มโรงเรียนเจ้าพระยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา

Main Article Content

วราภรณ์ จันลา
สุทิศ สวัสดี
อรุณรัตน์ วิไลรัตนกุล

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษของครู 2) เพื่อศึกษาวิธีพัฒนาการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษตามหลักพุทธลีลาการสอนของครู และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษตามหลักพุทธลีลาการสอนของครู เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีโดยการวิจัยเชิงปริมาณด้วยการใช้แบบสอบถามประชากรในการวิจัยทั้งหมด จำนวน 91 คน ใช้สถิติวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 7 ท่าน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษของครูกลุ่มโรงเรียนเจ้าพระยาในภาพรวมและรายด้านทั้ง 3 ด้านอยู่ในระดับมาก 2) วิธีพัฒนาการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษตามหลักพุทธลีลาการสอนของครูกลุ่มโรงเรียนเจ้าพระยา มี 4 แนวทาง ได้แก่ (1) แจ่มแจ้ง อธิบายเนื้อหาให้ชัดเจนด้วยสื่อประกอบ (2) จูงใจ กระตุ้นความสนใจผู้เรียนด้วยเกมและเพลง (3) แกล้วกล้า ส่งเสริมความมั่นใจในการใช้ภาษาผ่านกิจกรรม Role-play (4) ร่าเริง ให้คำชมเชยและสร้างบรรยากาศการเรียนที่สนุกสนาน ซึ่งวิธีการดังกล่าวจะช่วยยกระดับทักษะภาษาอังกฤษของผู้เรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ และ 3) แนวทางการพัฒนาการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษตามหลักพุทธลีลาการสอนของครูกลุ่มโรงเรียนเจ้าพระยา ประกอบด้วย (1) แจ่มแจ้ง อธิบายเนื้อหาชัดเจนโดยใช้สื่อที่เข้าใจง่ายและเชื่อมโยงกับชีวิตจริง (2) จูงใจ กระตุ้นความสนใจด้วยกิจกรรมเชิงโต้ตอบและคำถามท้าทาย (3) แกล้วกล้า ส่งเสริมความมั่นใจและกล้าแสดงออกในการสื่อสารผ่านการปฏิบัติจริง และ (4) ร่าเริง สร้างบรรยากาศที่สนุกสนาน ให้คำชมเชยและกำลังใจเพื่อให้ผู้เรียนมีความสุขในการเรียนรู้

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
จันลา ว., สวัสดี ส. ., & วิไลรัตนกุล อ. . (2026). แนวทางการพัฒนาการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษตามหลักพุทธลีลาการสอนของครู กลุ่มโรงเรียนเจ้าพระยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 7(2), 441–451. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JOB_EHS/article/view/298837
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

จีราภรณ์ สว่างพลกรัง. (2551). การศึกษาการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของครูในสถานศึกษาจังหวัดนครราชสีมา. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.

ปรารถนา กาลเนาวกุล. (2548). เผยสถานการณ์เด็กเรียนภาษา “ตปท” แย่ นักวิชาการแนะอย่ามองข้ามพม่า – เกาหลี. มติชนรายวัน. 4 มกราคม 2532.

พระมนัส ธมฺมรโต (มีมณี). (2554). ศึกษาวิธีสร้างแรงจูงใจจากพุทธวิธีสอน. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาทรรศน์ คุณฑสฺสี (โพน ดวงกรณ์). (2546).การศึกษาเปรียบเทียบพุทธวิธีการสอนในอรรถกถาธรรมบทกับกระบวนการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต.มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาเอกชัย วิสุทฺโธ (โครตรสุนทร). (2564). พุทธวิธีในการสอนสังคมศึกษาในศตวรรษที่ 21. Journal of Buddhist Education and Research: JBER, 7(2), 301.

มนัสนันท์ ธงทอง. (2566). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ เรื่อง English for Daily Life โดยใช้กิจกรรมเป็นฐาน (Activity-Based Learning). วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

แรกขวัญ นามสว่าง. (2558). สภาพปัญหาและความต้องการการจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษสำหรับนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้ด้านการอ่านในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 2–3.วารสารวิชาการการศึกษา, 16(1), 124-135.

วิจิตร ศรีสอ้าน. (2561). วิจิตรชี้ช่องการสอนภาษาอังกฤษพัฒนาใหม่เพื่อใช้สื่อสารในระดับภูมิภาคเอเชีย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์บ้านเมือง.

วิมลรัตน์ แสงประเสริฐ. (2562). แนวทางการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อพัฒนาทักษะการสื่อสารของครูระดับประถมศึกษา. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 43. กรุงเทพมหานคร: สนิท ตันติวัฒน์พานิช.