แนวทางการส่งเสริมทักษะอาชีพของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 ตามหลักอิทธิบาท 4 ในโรงเรียนเขตคุณภาพศรีมโหสถ จังหวัดปราจีนบุรี

Main Article Content

นพเก้า ต้นแพง
สิน งามประโคน
ประวิทย์ ชัยสุข

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพการส่งเสริมทักษะอาชีพของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 2) เพื่อศึกษาวิธีการส่งเสริมทักษะอาชีพของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 ตามหลักอิทธิบาท 4 และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการส่งเสริมทักษะอาชีพของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 ตามหลักอิทธิบาท 4 เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีโดยการวิจัยเชิงปริมาณด้วยการใช้แบบสอบถามประชากรทั้งหมดในกาวิจัย จำนวน 25 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติการวิจัย คือ ค่าร้อยละ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 7 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา


ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการส่งเสริมทักษะอาชีพของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 ในภาพรวมและรายด้านทั้ง 7 ด้านอยู่ในระดับมาก 2) วิธีการส่งเสริมทักษะอาชีพตามหลักอิทธิบาท 4 ของโรงเรียนในเขตคุณภาพศรีมโหสถ จังหวัดปราจีนบุรี เป็นการบูรณาการหลักธรรม (ฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสา) เข้ากับวงจรคุณภาพ (PDCA) โดยมุ่งเน้นการสร้างเครือข่ายชุมชน การจัดการเรียนรู้แบบ Active Learning การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น การประเมินผลด้วยแฟ้มสะสมงาน และการใช้เทคโนโลยีสนับสนุน ทั้งนี้ เพื่อพัฒนาทักษะอาชีพและคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของผู้เรียนอย่างเป็นรูปธรรม และ 3) แนวทางการส่งเสริมทักษะอาชีพในศตวรรษที่ 21 ตามหลักอิทธิบาท 4 ของโรงเรียนในเขตคุณภาพศรีมโหสถ เน้นการบูรณาการหลักพุทธธรรมในการจัดการเรียนการสอนและการบริหารจัดการ เพื่อพัฒนาผู้เรียนให้เพียบพร้อมด้วยความรู้ ทักษะ และคุณธรรม ทั้งยังสามารถนำไปประยุกต์ใช้เป็นแนวทางเชิงนโยบายเพื่อการยกระดับคุณภาพสถานศึกษาในเขตพื้นที่อื่นได้อย่างยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ต้นแพง น., งามประโคน ส. ., & ชัยสุข ป. . (2026). แนวทางการส่งเสริมทักษะอาชีพของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 ตามหลักอิทธิบาท 4 ในโรงเรียนเขตคุณภาพศรีมโหสถ จังหวัดปราจีนบุรี. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 7(2), 37–49. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JOB_EHS/article/view/298490
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2553. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภา.

วรภาส ประสมสุข และนิพนธ์ กินาวงศ์. (2550). หลักการบริหารการศึกษาตามแนวพุทธธรรม. วารสารศึกษาศาสตร์, 18(2), 65.

วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนร้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสดศรีสฤษดิวงศ์.

Bronfenbrenner, U. (1979). The Ecology of Human Development: Experiments by Nature and Design. Cambridge, MA: Harvard University Press.

Gardner, H. (1983). Frames of Mind: The Theory of Multiple Intelligences. New York: Basic Books.

Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. Englewood Cliffs. NJ: Prentice Hall.

Mishra, P. and Koehler, M. J. (2006). Technological Pedagogical Content Knowledge: A framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017–1054.

OECD. (2020). Future of Education and Skills 2030: OECD Learning Compass 2030. Organisation for Economic Co-operation and Development.

Partnership for 21st Century. (2009). Skills. Framework for 21st Century Learning.

Stiggins, R. J. (2005). From Formative Assessment to Assessment FOR Learning: A Path to Success in Standards-Based Schools. Phi Delta Kappan, 87(4), 324–328.

Tyler, R. W. (1949). Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: University of Chicago Press.

UNESCO. (2015). Education 2030: Incheon Declaration and Framework for Action – Towards inclusive and equitable quality education and lifelong learning for all. Paris: UNESCO Publishing.